II SA/Sz 137/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu [...] r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], wydanym z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej w skrócie "K.p.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], którym odmówiono A. S. wszczęcia postępowania o wydanie decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 8 września 2020 r. A. S. (dalej także: "Strona", "Skarżący") wniósł o wydanie decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącego działkę nr [...] położoną w obrębie 8 przy ul. [...] w K., zgodnie z załącznikiem do wskazanego pisma. We wniosku Strona podniosła, że podstawą prawną zgłoszonego żądania jest § 9 pkt 46 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla - "P. lI", przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. 147 – dalej w skrócie "uchwała Rady"), a nie art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.z.p."). Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 61a K.p.a. w związku z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., Prezydent Miasta K. odmówił wszczęcia postępowania o wydanie decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania opisanego na wstępie terenu. W uzasadnieniu Organ I instancji wskazał, że w rozpoznawanym przypadku wystąpiła "inna uzasadniona przyczyna" odmowy wszczęcia postępowania, albowiem - zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. - wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji innej niż inwestycja celu publicznego może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy na terenie, na którym ma być zlokalizowana inwestycja, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem bezsprzeczne jest, że dla działki nr [...] położonej w obrębie [...] w K. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "P. II", przyjęty ww. uchwałą Rady. Stąd nie ma podstaw do rozpatrzenia żądania Strony w trybie administracyjnym. Ponadto, Organ I instancji wskazał, że sam fakt istnienia w ustaleniach ww. planu miejscowego sformułowania sposobu zagospodarowania przedmiotowej działki jako 47UH/UG/UI - Zespół obsługi plaży wymagający opracowania kompleksowego w oparciu o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określone indywidualnie przez organ ds. gospodarki przestrzennej i budownictwa, nie może być utożsamiany z uprawnieniem Strony do żądania wydania decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zapis taki bowiem występuje w przedmiotowym planie miejscowym wyłącznie w ustaleniach szczegółowych obszaru oznaczonego symbolem 47UH/UG/UI i w swoim zapisie nie używa sformułowań odnoszących się do decyzji administracyjnych, w przeciwieństwie do przepisu ogólnego tego planu miejscowego odnoszącego się do całego obszaru objętego planem i zawartego w § 5, w którym to doprecyzowano, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenów w decyzjach administracyjnych należy określać według zasad ustalonych w stosunku do terenów wyznaczonych liniami rozgraniczającymi, o których mowa w § 3 oraz odpowiednio w § 4 ust. 3. Zapis § 5 znalazł się z uwagi na fakt, iż plan miejscowy stanowi dokument uchwalony w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie której ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych. Natomiast zapis szczegółowy dla obszaru 47UH/UG/UI, wskazujący na potrzebę opracowania kompleksowego w oparciu o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określone indywidualnie przez organ ds. gospodarki przestrzennej i budownictwa pojawił się zapewne ze względu na szczególną lokalizację tego obszaru odmienną od pozostałych terenów przeznaczonych w planie pod zabudowę oznaczoną symbolami UH, UG, Ul. Organ I instancji nadmienił również, że czyniąc zadość ustaleniu szczegółowemu planu miejscowego dla działki nr [...] położonej w obrębie [...] w K., na odrębny wniosek Strony z dnia 26 listopada 2019 r. (wpływ do Organu: 3 grudnia 2019 r.) o określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] położonej w obrębie 8 w K., pismem znak: [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. określił indywidualnie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ww. działki. Pismem z dnia 04 listopada 2020 r., Strona wniosła zażalenie na postanowienie Organu I instancji, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. przez błędne ich zastosowanie, w sytuacji gdy Strona wnosi o indywidualne określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ ds. gospodarki przestrzennej i budownictwa na podstawie § 9 pkt 46 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla - "P. II" przyjętego uchwałą Rady, a nie o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Wskazując na powyższe, Strona wniosła o uchylenie w całości postanowienia Organu I instancji oraz wydanie indywidualnej decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania przedmiotowego terenu. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2020 r. W uzasadnieniu Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy oraz przepisy stanowiące podstawę podjęcia rozstrzygnięcia, stwierdzając ostatecznie, że Organ I instancji zasadnie odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Strony. W ocenie Organu bowiem § 9 pkt 46 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla - "P. II" przyjętego uchwałą Rady nie może stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej, gdyż wprowadzony został pod rządami starej ustawy, a przepisami prawa powszechnie obowiązującego są obecnie art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p., które przewidują, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji wyłącznie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z 19 stycznia 2021 r. A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r., domagając się uchylenia zaskarżonego aktu oraz poprzedzającego go postanowienia Organu I instancji, a także zasądzenia od Kolegium na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący wnosił o indywidualne określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ ds. gospodarki przestrzennej i budownictwa na podstawie § 9 pkt 46 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla - "P. II" przyjętego uchwałą Rady, a nie o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p., a w konsekwencji utrzymanie w mocy niezgodnego z prawem oraz wnioskiem Skarżącego postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2020 r.; 2) § 9 pkt 46 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla – "P. II" przyjętego uchwałą Rady poprzez jego błędne niezastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku Skarżącego było wydanie decyzji administracyjnej na jego podstawie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy niezgodnego z prawem oraz wnioskiem Skarżącego postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2020 r. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2020 r. było niezgodne z prawem oraz wnioskiem Skarżącego, a w konsekwencji utrzymanie go w obrocie; 2) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przez jego błędne niezastosowanie w sytuacji, gdy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2020 r. było niezgodne z prawem oraz wnioskiem Skarżącego, a w konsekwencji utrzymanie go w obrocie. W uzasadnieniu Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy oraz argumentację na poparcie zasadności stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 23 marca 2021 r. Skarżący podniósł, że w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 840/20, w której stronami są A. S. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w dniu 11 lutego 2021 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i orzeczenie to może mieć znaczenie dla niniejszej sprawy. W wyniku rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia administracyjne. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania, albo w przypadku stwierdzenia, że postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując wskazanej oceny, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Na tej właśnie podstawie, w trybie uproszczonym, została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna, zaskarżone bowiem postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena, czy Organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2020 r., uznając, że w sprawie zaistniały przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania o wydanie decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącego działkę nr [...] położoną w obrębie [...] przy ul. [...] w K.. Postanowienie Organu I instancji wydane zostało na podstawie art. 61a K.p.a., zgodnie z którym: gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a. - czyli żądanie o wszczęcie postępowania - zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały jednak w wymienionym przepisie skonkretyzowane. Nie może być jednak w tym zakresie wątpliwości, że mieścić się tu powinny sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Taką sytuacją niewątpliwie będzie m.in. bezprzedmiotowość postępowania i brak podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania. Według obowiązujących przepisów, wszczęcie postępowania w każdej sprawie jest uzależnione od wstępnej oceny, czy podmiot występujący z takim wnioskiem posiada legitymację do występowania w roli strony postępowania administracyjnego, względnie czy nie zachodzi inna uzasadniona przyczyna, powodującą niemożność wszczęcia postępowania. Pierwsza z przesłanek nie zaistniała w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie Organ powołał się na drugą z przesłanek wskazanych w art. 61a K.p.a., a mianowicie, wystąpienie "innej uzasadnionej przyczyny" - w tym przypadku brak możliwości prowadzenia postępowania w celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie, poza wszelkim sporem pozostaje fakt, że dla działki nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 1996 r. Plan ten został sporządzony zgodnie z zapisami ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415 ze zm.), która to w art. 40 ust. 1 przewidywała, że: "Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych". Stosownie zatem do obowiązujących ówcześnie przepisów i stanowiących podstawę do wydania przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasadą był obowiązek wydawania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie planu miejscowego. Ustawa ta została uchylona na skutek wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ustawie tej, przepisem art. 87 ust. 1 utrzymano w mocy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r., a zatem także ww. plan zagospodarowania przestrzennego, dokonując jednocześnie zmiany zasad podejmowania decyzji o warunkach zabudowy terenu. W myśl bowiem art. 4 u.p.z.p., "1. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. (...) 2. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.". Jak zaś stanowi art. 59 u.p.z.p., "1. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. 2a. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budowa obiektów budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a i 2b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. [przepis obowiązujący od 28.06.2015 r.] 3. W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.". Z przytoczonych wyżej przepisów art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, że warunków zabudowy nie wydaje się, gdy dla danego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Co istotne - stosownie do brzmienia art. 85 ust. 1 u.p.z.p. - zasada ta odnosi się do wszystkich spraw wszczętych po dniu 11 lipca 2003 r. Postępowanie w niniejszej sprawie zainicjowane zostało wnioskiem Skarżącego z dnia 08 września 2020 r. To zaś oznacza, że sprawa ta została zainicjowana i toczyła się pod rządami przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które to przepisy wykluczają wydanie warunków zabudowy czy też wydanie indywidualnej decyzji dla przedsięwzięć na obszarach, których obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie plan taki jest - jak podkreślono w skardze - aktem prawa miejscowego, czyli źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Jednakże jego zapisy (jako aktu niższego rzędu w hierarchii aktów prawnych) nie mogą zastępować regulacji przyjętej w obecnie obowiązującej ustawie. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dopuszcza zaś możliwości orzekania o ustaleniu warunków zabudowy dla obszaru, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem, zgodzić się należy w tej materii z Organem odwoławczym, który w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że nie można tracić z pola widzenia zasady, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje, przy poszanowaniu systemowej konstrukcji nadanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r., a sprowadzającej się do dualizmu w zakresie planowania przestrzennego, tj. na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, ustawa nie zawiera form pośrednich, tj. funkcjonowanie w obrocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy. Nie istnieje zatem możliwość wydawania rozstrzygnięć nieznajdujących umocowania w przepisach, a do takich sprowadzałoby się wydanie decyzji określającej warunki zabudowy dla działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w K.. Sumując, w rozpoznawanej sprawie odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., w sytuacji gdy wniosek o wszczęcie postępowania dotyczy sprawy ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy obowiązuje już na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, była oczywiście uzasadniona. W tej sytuacji, wbrew zarzutom skargi, Kolegium w sposób uprawniony, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Organu I instancji. Zaznaczyć przy tym należy, że na ostateczny wynik niniejszej sprawy nie mógł wpłynąć przywołany przez Skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 840/20, którym Sąd uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, podzielając stanowisko Skarżącego, że wystosowane przez Prezydenta Miasta K. - w odpowiedzi na wniosek A. S. z dnia 26 listopada 2019 r. o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącego działkę nr [...] w K. na podstawie § 9 pkt 46 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla - "P. II" przyjętego uchwałą Rady - pismo z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], stanowiło faktycznie decyzję, podlegającą zaskarżeniu w toku instancji. Wskazana okoliczność dodatkowo bowiem potwierdza, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przewidziana w art. 61a § 1 K.p.a. "inna uzasadniona przyczyna" odmowy wszczęcia postępowania z wniosku z dnia 08 września 2020 r., którym A. S. po raz kolejny, na podstawie § 9 pkt 46 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wystąpił do Prezydenta Miasta K. o wydanie decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącego działkę nr [...] w K.. Z tych też powodów Sąd orzekający w sprawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie, a także utrzymane nim w mocy postanowienie Organu I instancji, nie naruszają przepisów prawa w stopniu, który nakazywałby wyeliminowanie ich z obrotu prawnego, i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.