II SA/Sz 1362/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia kary pieniężnej z tytułu urządzania bez zezwolenia gier hazardowych i określenie jej przybliżonej kwoty postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 33 § 1 i § 2 pkt 1, § 4 pkt 1 oraz art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), w związku z art. 8 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540 ze zm.) orzekł o zabezpieczeniu na majątku "T" zobowiązania wynikającego z kary pieniężnej z tytułu urządzania bez zezwolenia gier hazardowych (zakładów wzajemnych), w okresie od dnia 29 marca 2012 r. do dnia 14 sierpnia 2012 r., w punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych, znajdującym się w [...] i określił przybliżoną wysokość kary pieniężnej na kwotę [...] zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 33 § 1 i § 2 pkt 1, § 4 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 8 i art. 91 ustawy o grach hazardowych, utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Spółka Akcyjna "T", reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 10 września 2013 r., zarzucając jej naruszenie art. 33, art. 121, art.122 w zw. z art. 187, oraz art.127, art. 191, a także 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jak również art. 89 ust. 1 oraz art. 90 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Jednocześnie Spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. W dniu 26 czerwca 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe Dyrektora Izby Celnej, informujące o wydaniu przez ten organ w dniu 25 czerwca 2014 r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), decyzji nr [...], uchylającej w pkt I w całości zaskarżoną decyzję z dnia 10 września 2013 r., a w pkt II stwierdzającą, że działanie polegające na wydaniu powyższej decyzji nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, ani też bez podstawy prawnej. Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej zaznaczył, że mając na uwadze, iż do dnia wydania powyższej decyzji, rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jeszcze się nie odbyła (została bowiem wyznaczona na dzień 1 sierpnia 2014 r.), wydał rozstrzygnięcie w całości uwzględniające skargę Spółki "T". Do pisma załączono odpis decyzji z dnia 25 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., uwzględnił w całości skargę "T" wniesioną na decyzję z dnia 10 września 2013 r. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku "T" zobowiązania wynikającego z kary pieniężnej z tytułu urządzania bez zezwolenia gier hazardowych (zakładów wzajemnych),w okresie od dnia 29 marca 2012 r. do dnia 14 sierpnia 2012 r., w punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych, znajdującym się w [...]oraz określenia przybliżonej wysokość kary pieniężnej na kwotę [...] zł i w dniu 25 czerwca 2014 r. wydał zgodnie z wnioskiem strony skarżącej decyzję uchylającą zaskarżoną decyzję. W takiej sytuacji, postępowanie przed sądem administracyjnym należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., bowiem na skutek uchylenia w trybie autokontroli organu zaskarżonej decyzji postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W kwestii zasądzenia kosztów postępowania, Sąd miał na względzie, że stosownie do art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przed adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe, niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 P.p.s.a.). Mając zatem na względzie powyższe przepisy Sąd uznał, że na koszty postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie złożyły się: uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w kwocie 200 zł, kwota 240 zł z tytułu zastępstwa procesowego, ustalona na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu w wysokości 17 zł. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt I postanowienia. O kosztach Sąd orzekł, jak w pkt II postanowienia, na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.