II SA/Sz 134/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezydenta Miasta Stargard z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Pismem z dnia 23 lutego 2025 r. J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Prezydenta Miasta Stargard z dnia 12 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SPP/Sz 24/25 Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Szczecinie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność jego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Prawa Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu (decyzji). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że strona pomimo prawidłowego pouczenia nie złożyła odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Stargard do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie. Tymczasem właściwym tokiem postępowania w sytuacji, gdy strona nie zgadza się z decyzją organu I instancji jest wniesienie w terminie odwołania od niej do organu wyższego stopnia, który w wyniku rozpoznania odwołania jako organ II instancji wydaje decyzję, która dopiero podlega skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Innymi słowy, zaskarżyć do sądu można wyłącznie rozstrzygnięcie ostateczne w toku instancji w danej sprawie administracyjnej. Z powyższego wynika, że skarga na decyzję Prezydenta Miasta Stargard, która jest rozstrzygnięciem wydanym przez organ działający w I instancji, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu przez Sąd, bez jej merytorycznego rozpoznania. Rozpoznanie bowiem takiej skargi przez Sąd, stanowiłoby naruszenie fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Szczecinie postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.