II SA/Sz 1335/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Sz.) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Sz. z dnia [...] r. nr [...] oraz zaskarżonej decyzji.

I. T. pismem z dnia 19 października 2016 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz., z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Jednocześnie w skardze, Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w całości wobec niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718 ze zm., zw. dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Biorąc pod uwagę powyższe, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji organu I instancji. Zgodnie ze wskazanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego artykułu. Możliwe jest zatem udzielenie ochrony tymczasowej jedynie do takich aktów lub czynności, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Nadto, wstrzymanie wykonania dotyczy aktu zaskarżonego lub aktu wydanego w granicach sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., objęte będą akty wydane w pierwszej instancji, a także akty w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 169). Objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania - decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy przez zaskarżoną decyzję organu II instancji. Decyzje organu I instancji – co do zasady – nie podlegają wykonaniu, gdyż zgodnie z art. 239 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm.), decyzja nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji powoduje natomiast, że nie podlega wykonaniu decyzja organu I instancji, ponieważ wykonalność decyzji organu I instancji jest ściśle związana z wykonalnością decyzji organu II instancji. Decyzja organu I instancji, z momentem zakwestionowania jej wniesionym odwołaniem nie uzyskała waloru wykonalności. Taki walor uzyskała natomiast ostateczna decyzja organu II instancji w momencie jej wydania. Dopiero utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy, decyzji organu I instancji powoduje, iż decyzja ta wywołuje skutki prawne w niej określone. Wykonalność decyzji organu I instancji, jest zatem ściśle związana z wykonalnością decyzji organu II instancji (por. postanowienie WSA w Szczecinie z 13 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1315/15 dostępne w bazie CBOIS). W tej sytuacji, gdyby Sąd uwzględnił wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, to w obrocie prawnym pozostałaby decyzja o tożsamej treści. Dlatego też, Sąd potraktował wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, również jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do oceny zasadności wniosku wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku. To w interesie strony leży bowiem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. I FZ 148/09). Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, gdyż Skarżąca nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie powołała się także na żadne konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby uzasadnione, umieszczając jedynie w treści skargi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wskazać jednocześnie należy, iż z mocy art. 206 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948) w niniejszym postępowaniu, prawa i obowiązki strony którą był Dyrektor Izby Celnej w Sz. przejął Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Sz.