II SA/Sz 1311/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku stałego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku P. K., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania zasiłku stałego. Powyższe rozstrzygnięcie zawierające pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zostało wysłane na adres P. K. i odebrane w dniu 20 sierpnia 2021 r. przez dorosłego domownika. W dniu 20 grudnia 2021 r. P. K. złożył osobiście w siedzibie organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wyżej opisaną decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2021 r. stawił się do Aresztu Śledczego w K. celem odbycia kary. Do skargi skarżący dołączył m.in. świadectwo zwolnienia, z którego treści wynika, że był pozbawiony wolności w okresie od dnia [...] lipca 2021 r. do dnia [...] listopada 2021 r. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję SKO. Skarżący – pouczony skutecznie o prawie zaskarżenia ww. postanowienia nie wniósł na nie zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpatrywanej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu – do rąk dorosłego domownika – w dniu 27 sierpnia 2021 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym skarżący został pouczony w kwestionowanej decyzji - upływał dla skarżącego w dniu 27 września 2021 r. (poniedziałek), w dniu następnym po dniu ustawowo wolnym od pracy w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. Tymczasem skarga na przedmiotowe postanowienie została złożona osobiście w siedzibie organu odwoławczego w dniu 20 grudnia 2021 r., a zatem 83 dni po upływie ustawowego terminu. Mając powyższe na uwadze, należało odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.