II SA/Sz 1288/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. P. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1288/18 wydanego w sprawie ze skargi H. J. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich postanawia: 1. odmówić uzupełnienia wyroku. 2. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - radcy prawnemu A. P. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1288/18, wydanym w trybie uproszczonym po rozpoznaniu skargi H. J., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich. Uzasadnienie ww. orzeczenia wraz z uzasadnieniem zostało doręczone w dniu 13 marca 2019 r. pełnomocnikowi skarżącej - wyznaczonemu w ramach prawa pomocy - r.pr. A. P.. Pismem z dnia 13 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącej zwróciła się z wnioskiem o uzupełnienie ww. wyroku w zakresie "zwrotu kosztów postępowania i przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia wg norm przepisanych". Wskazała, że rozstrzygnięcie nie zawiera postanowienia w zakresie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Oświadczyła, że wynagrodzenie to nie zostało uiszczone w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Kierując się przedstawionymi przepisami Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek pełnomocnika o uzupełnienie wyroku z dnia 14 lutego 2019 r. Podzielając pogląd zawarty w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2015 r. (sygn. akt I SA/Po 451/15), należy stwierdzić, że orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu na zasadzie prawa pomocy nie należy do rozstrzygnięć, które sąd administracyjny winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do takiego działania, nie stanowi art. 250 p.p.s.a., zgodnie z którym to – wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie na zasady, według których ustala się wysokość wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika. W odniesieniu do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zastosowania nie znajduje też art. 209 p.p.s.a., zgodnie z którym to – wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepis ten znajduje zastosowanie jedynie do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a., po złożeniu przez tak ustanowionego pełnomocnika stosownego oświadczenia. Wniosek o przyznanie wspomnianego wyżej wynagrodzenia może być rozpoznany w odrębnym orzeczeniu, już po rozstrzygnięciu sprawy, z uwzględnieniem udziału pełnomocnika z urzędu w postępowaniu sądowym. W przedmiotowej sprawie, pełnomocnik przed wydaniem ww. wyroku nie składał wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Sąd zaś, o czym była wyżej mowa, nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu, orzeczenia o kosztach we wskazanym zakresie. W takiej sytuacji Sąd, działając na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., w pkt 1 postanowienia, odmówił uzupełnienia wyroku. Jednocześnie mając na uwadze treść pisma pełnomocnika z dnia 13 marca 2019 r., w tym także sformułowanego w nim oświadczenia, (o tym, że wynagrodzenie należne pełnomocnikowi nie zostało opłacone w całości, ani w części), Sąd uznał, że stanowi ono żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy pranej udzielonej z urzędu. Zdaniem Sądu, wniosek pełnomocnika w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Ustalając należne pełnomocnikowi wynagrodzenie Sąd wziął pod uwagę, że stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 68), opłaty za udział radcy prawnego, wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji, w innej sprawie - [...] zł. Sąd uwzględnił, że stosownie do § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia, przedmiotową opłatę, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 pkt 1 i 2, § 3 i § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia, Sąd orzekł, jak w pkt II postanowienia.