II SA/Sz 1249/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia ...] r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. nakazującą skarżącemu wykonanie rozbiórki wiaty handlowej zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...] w O. wykonanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o nakazie rozbiórki. Skarżący wyjaśnił, że wykonanie rozbiórki wiaty handlowej, w której kontynuuje działalność w miejscu kontenerów handlowych utraconych wcześniej na skutek pożaru, uniemożliwi mu prowadzenie tej działalności handlowej, a tym samym pozbawi go jedynego źródła dochodu i utrzymania rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast znaczna szkoda może wiązać się np. ze znacznymi stratami materialnymi. W niniejszej sprawie opisane powyżej przesłanki należało odnieść do decyzji o nakazie rozbiórki obiektu (wiaty) o konstrukcji stalowej, obudowanego z trzech stron blachą z pokryciem dachowym, stanowiącego miejsce działalności handlowej skarżącego z której utrzymuje siebie i rodzinę. Analiza okoliczności niniejszej sprawy przesądza o tym, że wykonanie decyzji nakazującej dokonanie skarżącemu rozbiórki opisanej wyżej wiaty rodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a także może narazić stronę na powstanie znacznej szkody. Z uwagi bowiem na sam charakter nałożonego obowiązku, skutkiem jego wykonania byłaby istotna i względnie trwała zmiana rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego nastąpić mógłby po dłuższym okresie po zastosowaniu dodatkowego nakładu sił i środków ze strony skarżącego. Wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi do likwidacji obiektu i zazwyczaj do zniszczenia części użytych do budowy materiałów budowlanych. Należy podzielić pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że rozbiórka obiektu budowlanego, niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, z samej istoty tej czynności powoduje trudne do odwrócenia skutki jak i potencjalnie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 276/05, postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 3035/13, postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1805/13. Niezależnie od powyższego Sąd uznał, że za zastosowaniem w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej przemawia również fakt, że wskazany obiekt wykorzystywany jest do prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej stanowiącej jedyne źródło utrzymania jego rodziny. W tym stanie rzeczy należało uwzględnić wniosek i orzec, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.