II SA/Sz 1224/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Koszalinie na uchwałę Rady Miasta Szczecinek z dnia 28 lutego 2019 r. nr VII/67/2019 w przedmiocie przyjęcia Regulaminu cmentarzy komunalnych położonych na terenie miasta Szczecinek I. stwierdza nieważność § 1 ust. 2, § 2 ust. 4, § 9 ust. 1 oraz § 10 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, II. oddala skargę w pozostałym zakresie.

Prokurator Okręgowy w K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę nr VII/67/2019 Rady Miasta Szczecinek z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu cmentarzy komunalnych położonych na terenie miasta Szczecinek (Dz. Urz. Woj. Zach. 2018 r. poz. 3063). Zaskarżając uchwałę w całości skarżący zarzucił: I. istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art. 7 i 94 Konstytucji RP i przepisu art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", polegające na niezgodnym z prawem wykonaniu delegacji ustawowej: - § 1 ust. 2-3, § 9 ust. 1, § 6 załącznika do uchwały, albowiem zapisy te zawierają treści o charakterze informacyjnym odnoszące się do zarządzania cmentarzem (zarządzanie cmentarzem należy do organu wykonawczego); nie są to treści o charakterze normatywnym; II. istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art. 7 i 94 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U.2017 poz. 827 ze zm.) poprzez zawarcie w § 11 załącznika do uchwały zapisu o określeniu przez Burmistrza Miasta Szczecinek wysokości opłat za korzystanie z cmentarzy w drodze zarządzenia, podczas gdy uprawnienie do ustalenia wysokości opłat za korzystanie z obiektów użyteczności publicznej powinno zostać uregulowane uchwałą Rady Miasta, nadto nie w uchwale regulującej zasady i tryb korzystania z cmentarzy; III. istotne naruszenie prawa, tj. przepisu § 137 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U.2002.908 ze zm.) poprzez wkroczenie w materię uregulowaną już ustawą dot. reguł określonego zachowania stanowiących powielenie nakazów i zakazów unormowanych w innych aktach prawa powszechnie obowiązującego i naruszenie przepisu art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 t.j. ze zm.): - § 3 załącznika do uchwały dot. powielenia zakazu unormowanego w art. 145 kw, - § 2 ust. 4 załącznika do uchwały w zakresie dot. przejścia pomiędzy grobami, który to zapis wkracza w zakres materii uregulowanej w innych aktach prawa, tj. w § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 marca 2008 r. w sprawie wymagań, jakie muszą spełniać cmentarze, groby i inne miejsca pochówku zwłok i szczątków (Dz.U. 2008.48.284), - § 2 ust. 1, 2, § 6 ust. 1, 2 i 3 załącznika do uchwały dot. materii uregulowanej przepisami prawa budowlanego i brak jest podstaw do umieszczenia tych zapisów o uzgodnieniach i nadzorze w sprawach porządkowych ze strony zarządcy cmentarza w regulaminie korzystania z cmentarza komunalnego, co stanowi ingerencję w materię uregulowaną w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, zwanej dalej ustawą oraz istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 t.j. ze zm.) poprzez wykroczenie poza delegację ustawową w zakresie przyznanych uprawnień zarządcy cmentarza, - § 7 ust. 2, 3-4 załącznika do uchwały w zakresie likwidacji miejsca pochówku, które to zapisy mają znaczenie wyłącznie informacyjne dla osób korzystających z cmentarza, a nadto przepis art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych nie nakłada na organ administrujący cmentarzem tego rodzaju obowiązków, wobec czego rada nie była uprawniona do ich nałożenia, - § 10 ust. 1 załącznika do uchwały, który wkracza w zakres unormowany wyczerpująco ustawą, tj. art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 4b ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej w całości – jako sprzecznej z prawem. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że regulacja zapisów § 1 ust. 2-3, § 9 ust. 1, § 6 załącznika do uchwały ma charakter wyłącznie informacyjny i nie powinna zostać zamieszczona w regulaminie korzystania z cmentarzy. Zapis w § 11 załącznika do uchwały dot. określenia przez Burmistrza Miasta Szczecinek wysokości opłat za korzystanie z cmentarzy w drodze zarządzenia nie znajduje podstaw do zamieszczenia w regulaminie, albowiem uprawnienie do ustalenia wysokości opłat za korzystanie z obiektów użyteczności publicznej powinno zostać uregulowane uchwałą Rady Miasta. Zapis jest sprzeczny z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. Uprawnienie do ustalania wysokości opłat za korzystanie z obiektów użyteczności publicznej lub uprawnienie do upoważnienia organu wykonawczego w tym zakresie powinno zostać uregulowane odrębną uchwałą Rady Miasta/Gminy, ale nie w uchwale regulującej zasady i tryb korzystania z cmentarzy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 września 2016 r. sygn. II SA/Go 661/16). Reguły porządku zachowania i zakazy sformułowane w odniesieniu do obiektu użyteczności publicznej w § 3 załącznika do uchwały pozostają w sprzeczności z przepisami innych aktów prawa powszechnie obowiązującego w postaci odpowiednio art. 145 kw, w zapisie § 2 ust. 4 załącznika wkraczają w zakres materii uregulowanej w postanowieniu § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 marca 2008 roku w sprawie wymagań, jakie muszą spełniać cmentarze, groby i inne miejsca pochówku zwłok i szczątków. Podobnie zapisy § 2 ust. 1, 2, § 6 ust. 1, 2 i 3 załącznika do uchwały stanowią wykroczenie poza materię ustawową. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego nie może bowiem jeszcze raz normować materii uregulowanych w obowiązujących ustawach (aktach normatywnych). Zabieg taki stanowi ingerencję w materię uregulowaną w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 roku o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz istotne naruszenie prawa, tj. przepisu art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 t.j. ze zm.) poprzez wykroczenie poza delegację ustawową. Uchwała organu stanowiącego jest jednocześnie źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze danej gminy, musi więc respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu. Zgodnie z zapisem § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U.2002.908 ze zm.), stosowanego do aktów prawa miejscowego na zasadzie § 143 - w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych. Nadto zapisy § 7 ust. 2, 3-4 załącznika do uchwały w zakresie likwidacji miejsca pochówku mają znaczenie wyłącznie informacyjne dla osób korzystających z cmentarza. Nie zawierają treści o charakterze normatywnym w zakresie sposobu korzystania z cmentarza komunalnego. Z kolei zapis § 10 ust. 1 załącznika do uchwały wkracza w zakres unormowany wyczerpująco ustawą, tj. art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 4b ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Mając powyższe na względzie, w ocenie wnoszącego skargę, Rada Miasta Szczecinek istotnie naruszyła prawo procedując przy tym akcie prawa miejscowego. W związku z tym Prokurator wniósł o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i stwierdzenie nieważności uchwały w całości - celem wyeliminowania z obrotu prawnego aktu w całości jako dotkniętego wadą nieważności. Pozostawienie tego aktu w obiegu prawnym, po ewentualnym stwierdzeniu nieważności, wyszczególnionych wyżej zapisów czyniłoby przedmiotowy akt kadłubowym. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1). Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał, iż skarga winna być w części uwzględniona, bowiem zapisy zaskarżonej uchwały w części w sposób istotny naruszają obowiązujący porządek prawny, a tym samym istnieją podstawy do stwierdzenia ich nieważności. Ponieważ przedmiotowa uchwała została podjęta w dniu 28 lutego 2019 r., sąd rozpoznając skargę stosował wszystkie przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały. Zgodnie z brzmieniem art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.", jedyną przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy jest istotna sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem. Przepis art. 40 ust. 1 u.s.g. reguluje kompetencję rady gminy do stanowienia aktów prawa miejscowego, a takim jest bez wątpienia zaskarżona uchwała Rady Miasta Szczecinek. Zgodnie z tym przepisem, na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Stosownie do art. 94 Konstytucji RP podstawą prawną stanowienia prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie. Każdorazowo więc w akcie rangi ustawowej zawarte musi być upoważnienie dla lokalnego prawodawstwa, czyli tzw. delegacja. Upoważnienie to musi być wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych. Zgodnie z art. 40 ust. 2 u.s.g. organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego także w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (pkt 4). Regulamin korzystania z cmentarzy komunalnych na terenie miasta Szczecinek jest aktem prawa miejscowego wydanym w oparciu o powyższy przepis. Jego adresatem są osoby korzystające z cmentarzy komunalnych i przebywające na terenie tych cmentarzy w różnym charakterze. Regulamin to normy i zasady prawidłowego postępowania, sformułowane w stosunku do osób korzystających z terenów obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Ustanawiając akt prawa miejscowego organ stanowiący gminy, jest ograniczony obowiązującym porządkiem prawnym, którego nie może w sposób dowolny naruszać lub modyfikować, co oznacza, że normy prawa miejscowego muszą ściśle mieścić się w granicach ustawowej delegacji, która w tym przypadku nie upoważnia do odstępstw od przepisów ogólnie obowiązujących. W aktach prawa miejscowego nie zamieszcza się wypowiedzi, które nie służą wyrażaniu norm prawnych, a w szczególności apeli, postulatów, zaleceń, upomnień oraz uzasadnień formułowanych norm. Norma prawna to usankcjonowana przez państwo dyrektywa postępowania. Racjonalny prawodawca używa przepisów prawnych tylko do wyrażania norm prawnych, będących narzędziem do osiągnięcia założonych celów. Przepisy prawne powinny więc zawierać tylko te wypowiedzi, które służą wyrażaniu norm prawnych (wyrok sygn. akt II SA/Go 960/17). W takim akcie zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w upoważnieniu ustawowym i nie powtarza się w tym akcie przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tej zasady techniki prawodawczej w konsekwencji prowadzi do nieuprawnionego wejścia prawodawcy miejscowego w sferę kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla ustawodawcy, co może wywołać u adresatów norm wadliwe przekonanie, że transponowane na grunt lokalny normy prawa powszechnie obowiązującego są jedynie normami prawa miejscowego, które wiążą wyłącznie na obszarze właściwości lokalnego prawodawcy. Nadto, unikanie powtórzeń stanowi o przejrzystości systemu prawa, natomiast ich wprowadzenie może być przyczyną niejasności interpretacyjnych, gdyż powtórzone ustawowo zdefiniowane pojęcie mogłoby być odmiennie zinterpretowane niż pojęcie zawarte w ustawie. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, a zatem nie mogą ich zastępować, tak więc niedopuszczalne jest dokonywanie powtórzeń przepisów zawartych w aktach wyższej rangi i tym bardziej poddanie ich jakiejkolwiek modyfikacji (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 370/07). Zasady i tryb korzystania z cmentarza komunalnego muszą być określone w sposób zgodny z zasadami techniki prawodawczej – rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), zwanego dalej "zasadami". Zgodnie z § 143 tych zasad do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych – również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdził nieważność § 1 ust. 2, § 2 ust. 4, § 9 ust. 1 oraz § 10 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały. W § 1 ust. 2 podano: "Cmentarzami komunalnymi w Szczecinku zarządza zarządca zwany dalej: "Zarządcą cmentarzy". Zdaniem Sądu, tak sformułowany zapis nie zawiera treści normatywnych a jedynie informacyjne, co w świetle przedstawionych powyżej uwag uznać należy za istotne naruszenie prawa. To samo dotyczy zapisu § 9 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, gdzie wskazano: "Na terenie cmentarza przy ul. Władysława Cieślaka znajduje się Kaplica Cmentarna". Niewątpliwie taki zapis nie zawiera treści normatywnych a jedynie informacyjne. Trafnie też zarzuca Prokurator, że zapis § 2 ust. 4 załącznika do uchwały w brzmieniu: "Przejścia pomiędzy grobami mogą być zagospodarowane wyłącznie za zgodą Zarządcy cmentarza oraz na warunkach przez niego określonych", wkracza w zakres materii uregulowanej w innych aktach prawa, tj. w § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 marca 2008 r. w sprawie wymagań, jakie muszą spełniać cmentarze, groby i inne miejsca pochówku zwłok i szczątków (Dz. U. z 2008 r. poz. 284). Podkreślić należy, że w regulaminie nie ma miejsca na informację o innych przepisach, nawet jeżeli je w dosłownym brzmieniu przytacza oraz ustanawianie przepisów porządkowych, w tym nakazów i zakazów określonego zachowania się obwarowanych jakimiś sankcjami. Tego rodzaju zapisy są niezgodne z zasadami techniki prawodawczej, a także z delegacją ustawową. Sąd podkreśla, że administrator czy zarządca cmentarza może wskazywać, jako przypomnienie, określone przez ustawodawcę zakazy, inne przepisy, czy ogólnie stosowane zasady, poprzez podanie ich np. na tablicy ogłoszeniowej bądź to przez wyliczenie, bądź w formie opisowej, ale nie może powtarzać ich prawodawca lokalny w akcie prawa miejscowego. Powyższe uwagi odnieść należy do zapisu § 10 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, w którym podano: "Zgłoszenia pogrzebu dokonuje rodzina osoby zmarłej, uprawniona instytucja lub organ w biurze zarządcy cmentarzy, na podstawie przedłożonej karty zgonu.". Trafnie zarzuca Prokurator, że takie uregulowanie wkracza w zakres unormowany wyczerpująco ustawą, tj. art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 4b ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych. W pozostałej części skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew stanowisku Prokuratora, jako nieuzasadnione uznać należy zarzuty dotyczące § 1 ust. 3 regulaminu. Zdaniem Sądu, podanie adresu biura zarządcy oraz określenie, w jakich godzinach jest czynne biuro, które to biuro jest częścią tego cmentarza, mieści się w zakresie zasad i trybu korzystania z obiektu, gdyż określa godziny, w jakich z tego obiektu mogą korzystać adresaci regulaminu. Również jako nieuzasadnione uznać należy zarzuty dotyczące § 2 ust. 1 i 2, § 3, § 6 oraz § 7 ust. 2-4 regulaminu. Zdaniem Sądu, zapisy zawarte w § 2 ust. 1 i 2 regulaminu nie mają charakteru stricte informacyjnego, a także nie są powtórzeniem przepisów ustawy Prawo budowlane. Przy tym Prokurator nie wskazał, które przepisy ustawy Prawo budowlane regulują kwestie ustawiania ławek na cmentarzu oraz pielęgnowania roślinności niskopiennej. Zdaniem Sądu, wskazane zapisy zawierają normy i zasady prawidłowego postępowania, sformułowane w stosunku do osób korzystających z cmentarza. A zatem mogły być zawarte w treści regulaminu cmentarza. Takie same uwagi odnoszą się do stanowiska Prokuratora odnośnie § 6 regulaminu. I w tym przypadku Prokurator nie wskazał, które przepisy ustawy Prawo budowlane regulują kwestie związane z wykonywaniem prac na terenie cmentarza przez zakłady pogrzebowe oraz kamieniarskie. Zdaniem Sądu zawarta w art. 40 ust. 2 pkt 4 u.s.g. delegacja pozwalała organowi przy określaniu zasad i trybu korzystania z cmentarza na wprowadzeniu wymogu uzgadniania z zarządcą cmentarza wszelkich prac wykonywanych na terenie cmentarza. Nie można zgodzić się Prokuratorem, że określony w § 3 regulaminu obowiązek wrzucania odpadów do pojemników do tego przeznaczonych jest powtórzeniem art. 145 Kodeksu wykroczeń. Ten ostatni penalizuje zanieczyszczanie lub zaśmiecanie miejsc publicznych. Natomiast zapis regulaminu należy odczytywać jako nakaz wrzucania odpadów do odpowiednich pojemników, czyli przeznaczonych na odpady określonego rodzaju. Nie jest też trafny zarzut skargi, że istotne naruszenie prawa stanowi zawarcie w § 11 załącznika do uchwały zapisu o określeniu przez Burmistrza Miasta Szczecinek wysokości opłat za korzystanie z cmentarzy w drodze zarządzenia. Zdaniem Prokuratora uprawnienie do ustalenia wysokości opłat za korzystanie z obiektów użyteczności publicznej powinno zostać uregulowane uchwałą Rady Miasta, nadto nie w uchwale regulującej zasady i tryb korzystania z cmentarzy. Wskazać zatem należy na art. 4 ust. 1 i kolejne u.g.k., który stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o: 1) wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej; 2) wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego. Art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. określa generalnie uprawnienie rady gminy do ustalenia wysokości cen i opłat albo o sposobie ustalania cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Cmentarze należą do tej kategorii obiektów. Zgodnie jednak z art. 4 ust. 2 u.g.k. uprawnienia, o których mowa a ust. 1 pkt 2, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego mogą powierzyć organom wykonawczym tych jednostek. Tak też Rada Miasta Szczecinek uczyniła w niniejszej uchwale – w § 11 upoważniła Burmistrza Szczecinka do określenia, w drodze zarządzenia, wysokości opłat za korzystanie z cmentarza komunalnego. Jakkolwiek Rada umieściła ten przepis w § 11 zawierającym przepisy "Regulaminu cmentarzy komunalnych w Szczecinku", stwierdzić należy, że przepis ten jest zgodny z upoważnieniem ustawowym obowiązującym w dacie podejmowania uchwały. Fakt zaś, że został on zawarty w regulaminie, stanowi jedynie o nieistotnym naruszeniu prawa. Mając jednak opisane na wstępie naruszenia prawa, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały - jej załącznika - w zakresie opisanym w pkt I sentencji wyroku, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. W tym miejscu, odnosząc się do odpowiedzi na skargę wskazać należy, że niezakwestionowanie postanowień uchwały przez wojewodę w trakcie nadzoru i kontroli w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, nie może stanowić podstawy do wyprowadzenia wniosku, że tym samym organ nadzoru uznał, że uchwała w zakresie, w którym nie została zakwestionowana, jest zgodna z prawem. Dlatego też nie jest wykluczone wniesienie przez Prokuratora skargi na uchwałę w zakresie, w jakim organ nadzoru nie zakwestionował jej zgodności z prawem. W pozostałej części, z przyczyn wyżej wskazanych, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.