II SA/Sz 1217/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi N. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] r., nr [...], III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej N. Z. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 3 czerwca 2019 r. N. Z. (poprzednio S. , dalej przywoływana jako: "wnioskodawczyni" bądź "skarżąca") wystąpiła z wnioskiem do Burmistrza Miasta i Gminy C. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad babcią – I. S.. Działający w ramach upoważnienia ww. organu Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 3 pkt 11, art. 17 (ust.) 1, art. 24, art. 26, art. 29 i art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2017, poz. 1952 z dnia 20 października 2017 r. ze zm., dalej przywoływanej jako "u.ś.r.") oraz art. 104, art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r.poz.1257 ze zm., dalej przywoływanej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że 21 lutego 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, jednakże w tej dacie nie składała wniosku o przyznanie i ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z tego powodu organ nie stwierdził zbiegu uprawnień na podstawie art. 27 ust. 5 u.ś.r. i decyzją z dnia [...] marca 2019 r. przyznał stronie specjalny zasiłek opiekuńczy w wysokości [...] zł miesięcznie w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną babcią I. S. do dnia 31 października 2019 r. Rozpatrując wniosek strony z dnia 27 maja 2019 r. (data wpływu 3 czerwca 2019 r.) o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, w którym skarżąca domagała się jednocześnie uchylenia decyzji w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego z momentem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, organ I instancji przywołując treść art. 27 pkt 5 u.ś.r. stwierdził, że zbieg świadczeń na podstawie tego przepisu następuje w momencie złożenia jednocześnie dwóch wniosków z katalogu świadczeń wskazanych w tym przepisie. W związku z tym, zgodnie z art. 17 pkt 5 ust. 1 lit. b (prawidłowo art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r.), prawo świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Skarżąca, działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie od ww. decyzji, której zarzuciła niezastosowanie art. 27 ust. 5 w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. i przez to nieuwzględnienie, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń, jak to wynika z treści art. 27 ust. 5 u.ś.r. Przywołała również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego dotyczące zbiegu świadczeń. Tak formułując zarzuty, wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2019 r. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie odwołującej się prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przy jednoczesnym uchyleniu decyzji dotyczącej przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Uwzględniając stanowisko strony, Kolegium w decyzji z dnia [...] października 2019 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) oraz art. 17 ust. 1 i ust. 5 u.ś.r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało wnioskodawczyni świadczenie pielęgnacyjne od dnia 16 września 2019 r. do dnia 30 września 2019 r. w wysokości [...] zł, a od dnia 1 października 2019 r. na czas nieokreślony w wysokości [...] zł miesięcznie. Jak wskazało Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji, organ pierwszej instancji odmówił decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad babcią ze względu na niespełnienie warunku dotyczącego momentu powstania niepełnosprawności osoby, nad którą sprawowana jest opieka. Organ odwoławczy podał, że po zawieszeniu postępowania, pismem z dnia 10 września 2019 r. wezwał stronę do nadesłania jednoznacznego i bezwarunkowego oświadczenia woli w przedmiocie rezygnacji z dotychczas otrzymywanego specjalnego zasiłku opiekuńczego. W dniu 20 września 2019 r. do Kolegium wpłynęło zaświadczenie z Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. informujące, że wnioskodawczyni złożyła osobiście podanie o rezygnację ze specjalnego zasiłku opiekuńczego na babcię. W dniu 7 października 2019 r. wpłynęła do Kolegium decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2019 r., Nr [...], uchylająca z dniem 16 września 2019 r. decyzję z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...], przyznającą odwołującej się specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z opieką nad wstępną. Kolegium podkreślając, że decyzje w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego wydawane na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie są decyzjami uznaniowymi i mają charakter związany, co oznacza, że organ administracji publicznej jest zobligowany do przyznawania świadczeń wyłącznie w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych przesłanek, przywołało wynik kontroli przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1443) stwierdził, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Tym samym, zróżnicowanie uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego od powstania niepełnosprawności najpóźniej przed ukończeniem 25 roku życia jest niezgodne z Konstytucją RP, dlatego art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może być stosowany w dotychczasowym kształcie swojej treści po wejściu w życie omawianego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, tj. od dnia 23 października 2014 r. Kolegium zwróciło uwagę, że jeśli istnieją przeszkody do przyznania świadczenia, np. polegające na obowiązywaniu decyzji przyznającej inne konkurencyjne świadczenie, to wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne może być przyznane dopiero od dnia, w którym przeszkody te ustały, a zatem z dniem, w którym wszystkie przesłanki do przyznania świadczenia zostały spełnione. Organ wyższego stopnia przywołał również wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 975/18, w którym zawarto pogląd, iż "fakt uzyskiwania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego nie może być w okolicznościach niniejszej sprawy przeszkodą do przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do tej samej osoby, tj. babci. W sytuacji zbiegu po stronie tego samego podmiotu uprawnień do obydwu tych świadczeń znajduje bowiem zastosowanie przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r., co powoduje możliwość wybrania przez osobę uprawnioną jednego z tych świadczeń." Kolegium uznając, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki zawarte w art. 17 u.ś.r., ponieważ na odwołującej się ciąży obowiązek alimentacyjny w stosunku do babci, nadto wnioskodawczyni nie podejmuje zatrudnienia z uwagi na sprawowanie opieki nad nią, przyznało wnioskowane świadczenie wskazując jednocześnie, że z dniem wydania ostatecznej decyzji uchylającej decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy, ustała przeszkoda do wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z wyborem strony. Dlatego świadczenie pielęgnacyjne mogło być przyznane od tego dnia, tj. od 16 września 2019 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] października 2019 r. w zakresie określenia daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 czerwca 2019 r. ewentualnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji. Ponadto wniosła o przyznanie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego; 2) art. 27 ust. 5 ww. ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że sprawuje stałą opiekę nad chorą babcią, zaliczoną do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z powodu konieczności sprawowania opieki zrezygnowała z zatrudnienia i nie podejmuje go. Skarżąca nie zgodziła się z zapatrywaniami Kolegium co do ustalenia okresu, za jaki przyznano jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Strona wskazała, że we wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wniosła o uchylenie decyzji przyznającej jej prawo do zasiłku dla opiekuna w sytuacji przyznania wnioskowanego świadczenia. Tym samym skarżąca dokonała wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., zatem nie może zostać pozbawiona prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia złożenia wniosku. Podniosła, że zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Organ odwoławczy nie uwzględnił przy tym okoliczności, iż nie do przyjęcia jest sytuacja, w której osoba spełniająca warunki uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne, mimo że skarżąca mogła dokonać wyboru i wyraźnie oświadczyła, że wybiera świadczenie bardziej korzystne. Wybór świadczenia pielęgnacyjnego, jako świadczenia korzystniejszego był przez stronę wyrażony już w dniu złożenia wniosku do organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Sąd stwierdził, że po wydaniu przez organ odwoławczy ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2019 r., będącej przedmiotem skargi, organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] r., rozpatrując z urzędu wniosek skarżącej z dnia 16 września 2019 r. i przyznał jej świadczenie pielęgnacyjne w kwocie [...]zł miesięcznie na okres od dnia 16 września 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. oraz w kwocie [...]zł miesięcznie na okres od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 i 135 p.p.s.a. sąd może orzec ponad zarzuty skargi oraz zastosować środki prawne w celu usunięcia naruszenia prawa, ale w granicach konkretnej sprawy. W tym postępowaniu, granice sprawy wyznaczył wniosek skarżącej z dnia 27 maja 2019 r. Nakreślić należy również ramy prawne sprawy. Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 2220 ze zm., przywoływanej dalej jako: "u.ś.r.") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4 innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 5 tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia kompensacyjnego, b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa u ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 2) osoba wymagająca opieki: a) pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego (pkt 2) lub, specjalnego zasiłku opiekuńczego (pkt 3) lub, zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (pkt 5) – przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną (...). Stosownie zaś do art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Zgodnie z art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2017 r. poz. 682) dalej jako "k.r.o." obowiązek dostarczenia środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Obowiązek ten, jak wynika z art.129 § 1 k.r.o. obciąża zstępnych bliższych stopniem przed dalszymi. Obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (art. 132 k.r.o.). Podkreślić też trzeba, że celem ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, jest między innymi rekompensata sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na niepełnosprawność. Przyznanie tej rekompensaty jest wynagrodzeniem przez Państwo osób opiekujących się członkami rodziny, gdyż w innym wypadku musiałoby ono wywiązać się z obowiązku opieki nad swoimi obywatelami. Tą rekompensatą jest świadczenie pielęgnacyjne, uregulowane w art. 17 ustawy. Niesporne jest w sprawie, że skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawną babcią – I. S., która orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 21 lipca 2003 r. została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności od tej daty i z tą datą powstania niepełnosprawności. Skarżąca będąca wnuczką niepełnosprawnej jest osobą, która z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad babcią, przy niemożliwości sprawowania tej opieki przez małżonka osoby wymagającej opieki, który nie żyje, nie jest zatrudniona ani nie wykonuje pracy zarobkowej. W orzecznictwie przyjmuje się, że przeszkodą w sprawowaniu opieki przez osoby spokrewnione w pierwszym stopniu jest każda przeszkoda uniemożliwiająca osobie spokrewnionej w pierwszym stopniu sprawowanie opieki i może to być zły stan jej zdrowia, pozostawanie w zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej, opieka nad dziećmi, co umożliwia starania o świadczenie pielęgnacyjne osób zobowiązanych do alimentacji w dalszej kolejności, pod warunkiem, że osoby te faktycznie świadczą osobistą opiekę w takim zakresie, który uniemożliwia im podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Skarżąca jest spokrewniona z osobą wymagającą opieki w drugim stopniu, jednak organ uznał, że jest jedyną osobą, która w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy chce i jest w stanie sprawować opiekę nad wstępną i faktycznie taką opiekę sprawuje. Organ odwoławczy wadliwie wskazał, że przyczyną odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego jest niespełnienie warunku dotyczącego momentu powstania niepełnosprawności. Takie stwierdzenie jednak z decyzji pierwszoinstancyjnej nie wynika. Organ odmówił przyznania świadczenia ze względu na prawo skarżącej do specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz niewskazanie we wniosku o jego przyznanie alternatywnej możliwości otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Jakkolwiek organ odwoławczy uznał prawo skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego w kontekście wymogów określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych oraz wynikających z art. 27 ust. 5, to jednak niewłaściwie określił datę, od której świadczenie skarżącej przysługuje. Zatem, oceny legalności zaskarżonej decyzji należało dokonać również pod kątem prawidłowości ustalenia daty, od której świadczenie pielęgnacyjne winno skarżącej przysługiwać, przy uwzględnieniu okoliczności złożenia przez skarżącą oświadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., mającego zastosowanie przy zbiegu świadczeń. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 13 lipca 2018 r. (sygn. akt I OSK 235/18), wskazał i to stanowisko Sąd orzekający w sprawie w pełni aprobuje, uznając za swoje, że to, że w następstwie kolejnych zmian art. 17 doszło do sytuacji, że określona grupa osób spełnia warunki do uzyskania dwóch świadczeń różniących się znacznie wysokością, nie może pozbawiać wnioskodawcy prawa wyboru, z którego z nich skorzystać. NSA podkreślił, że dostrzegł to również ustawodawca, wskazując w art. 27 ust. 5 u.ś.r., że w przypadku zbiegu uprawnień przysługuje jedno z tych świadczeń "wybrane przez osobę uprawnioną". Dlatego też przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ww. należy wykładać w ten sposób, że wyklucza on możliwość pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, jednakże nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z nich jest już przyznane wcześniejszą decyzją. I aby ten wybór, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. zagwarantować stronie, to nie zachodzi konieczność rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie z tych świadczeń rzeczywiście zostanie przyznane. Wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej decyzją świadczenia przed zbadaniem czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej, stawia ją w dość trudnej sytuacji, wprowadza stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce już otrzymywanego. Powyższe stanowisko NSA można także odnieść do tej sprawy. Okolicznością niesporną i wprost wynikającą z akt administracyjnych jest złożenie w dniu 3 czerwca 2019 r. do organu pierwszej instancji wniosku o przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad babcią, w sytuacji pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu sprawowania opieki nad tą samą niepełnosprawną osobą. Do wniosku skarżąca dołączyła oświadczenieo rezygnacji z dotychczas przyznanego specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego na okres od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia 31 października 2019 r. Na organie spoczywa główny ciężar znalezienia takiego rozwiązania procesowego, które gwarantowałoby skarżącej realizację żądania nie tylko w zakresie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale także do przyznania tego prawa na taki okres, jaki wynika z art. 24 ust. 2 ustawy, tj. począwszy od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie prawa z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. W zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. zawiera się bowiem obowiązek organu administracji publicznej załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W ocenie sądu wskazana w zaskarżonej decyzji data początkowa przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego nie została ustalona w sposób prawidłowy. Sąd zauważa, że skarżąca, mając świadomość niedopuszczalnego a występującego w sprawie zbiegu dwóch uprawnień z ustawy u.ś.r., złożyła już wraz z wnioskiem z 27 maja 2019 r. (data wpływu 3 czerwca 2019 r.), z powołaniem się na art. 27 ust. 5 ww. ustawy, oświadczenie o rezygnacji z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Z uwagi na brzmienie art. 24 ust. 2 u.ś.r., organ odwoławczy, po stwierdzeniu spełnienia przesłanek pozytywnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, uchylając odmowną decyzję organu pierwszej instancji, zobowiązany był orzec o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 czerwca 2019 r. Zbędne i niezrozumiałe było domaganie się przez organ odwoławczy dodatkowego oświadczenia skarżącej na podstawie art. 27 ust. 5 u.ś.r., skoro takowe zostało już złożone wraz z wnioskiem z dnia 27 maja 2019 r. Organ podjął działania skutkujące uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2019 r. dotyczącej prawa skarżącej do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad babcią. Tymczasem w przypadku stwierdzenia, że skarżąca spełnia przesłanki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, organ wyższego stopnia powinien był, po ustaleniu wystąpienia przesłanki z art. 155 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 u.ś.r., doprowadzić do uchylenia także decyzji z dnia [...] marca 2019 r. o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego z mocą od dnia 1 czerwca 2019 r., a następnie w postępowaniu dotyczącym przyznania świadczenia na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r., wydać decyzję z mocą od ww. momentu. Pozwoliłoby to na zachowanie właściwej symetrii czasowej, aby uniknąć naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 u.ś.r. Skład orzekający podziela przy tym w pełni poglądy judykatury wskazujące, że możliwe jest rozliczenie obu świadczeń przyznanych na ten sam okres, z których jedno zostało wcześniej wypłacone poprzez skompensowanie świadczeń i wypłatę nowego świadczenia za okres pokrywających się uprawnień w wysokości różnicy pomiędzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą wypłaconego specjalnego zasiłku opiekuńczego (por.: wyrok WSA w Opolu z dnia 20 września 2018 r. sygn. II SA/Op 302/18, WSA w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. II SA/Po 158/19 i WSA we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. IV SA/Wr 360/19, dostępne w Internecie). Podsumowując przedstawione powyżej rozważania sądu wskazać należy, iż organ odwoławczy niewłaściwie określił datę początkową prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego, pomijając całkowicie fakt, że wniosek o przyznanie prawa do tej formy pomocy wraz z rezygnacją ze specjalnego zasiłku opiekuńczego został już przez skarżącą złożony 3 czerwca 2019 r. (data wniosku 27 maja 2019 r.), na którą to okoliczność sąd wcześniej już zwrócił uwagę. Kolegium winno zatem doprowadzić do wyrównania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego od dnia złożenia pierwszego wniosku wraz z oświadczeniem z potrąceniem kwot wypłacanych z tytułu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Odnośnie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] r., rozpatrującej z urzędu wniosek skarżącej z dnia 16 września 2019 r. mając na uwadze brzmienie art. 134 p.p.s.a. sąd uznał, że na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. należało stwierdzić nieważność tego rozstrzygnięcia, albowiem istniała tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno następującymi po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza z dnia [...] października 2019 r. uzyskała walor ostateczności. Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Jakkolwiek organ I instancji orzekł również w zakresie prawa skarżącej do składek na ubezpieczenie społeczne, to jednak, zważywszy na wadliwie ustaloną datę, od której świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącej, również ta część rozstrzygnięcia jest nieprawidłowa. Z powyższych powodów, sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a., W punkcie II sentencji orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 i 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł, w punkcie III sentencji wyroku, w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Organy ponownie rozpatrując sprawę w przedmiocie prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego, wezmą pod uwagę jej pierwszy wniosek z dnia 27 maja 2019 r. o przyznanie tego świadczenia, zawierający oświadczenie o rezygnacji z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, a następnie, w oparciu o przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r., i art. 17 ust. 1a u.ś.r., wydadzą decyzję w tej sprawie kierując się, w celu uporządkowania sytuacji prawnej skarżącej, rozważaniami zawartymi w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.