II SA/Sz 1213/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędzia WSA Patrycja Suwaj po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1213/17 w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: dokonać wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1213/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1213/17 oddalił skargę M. P. na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Pismem z dnia 6 lutego 2018 r. M. P. zwrócił się o dokonanie wykładni powyższego wyroku na podstawie art. 158 P.p.s.a. Zdaniem skarżącego, Sąd w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił rzeczy fundamentalnej i leżącej u podstaw rozstrzygnięcia, a mianowicie, czy skarżący ma interes prawny do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym przed organami I i II instancji (odpowiednio PINB oraz ZWINB), jak i interes prawny do udziału w tym charakterze w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jest to o tyle istotne, że w zaskarżonym przez skarżącego postanowieniu ZWINB z dnia [...] r. organ ten podważył istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego uważając, że takowy posiada tylko wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd, a której członkiem jest skarżący. Odmówił więc tym samym interesu prawnego skarżącemu jako właścicielowi indywidualnego lokalu mieszkalnego. Skarżący wskazał, że swój interes prawny wywodzi z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego 17 stycznia 2016 r. sygn. akt I OZ 2127/16, z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08). Odnosząc się do wniosku strony, która wyraziła wątpliwość czy ma interes prawny w niniejszym postępowaniu sądowym wskazać należy, że podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi, stosownie do art. 50 P.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Interes prawny, o którym mowa w powyższym przepisie nie jest tożsamy z pojęciem strony, która posiada interes prawny w postępowaniu administracyjnym. Skoro skarżący był adresatem postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania to miał interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a. w zakwestionowaniu tego rozstrzygnięcia w drodze skargi do sądu administracyjnego. Wyjaśnić należy, że rozpoznając skargę na wskazane postanowienie Sąd nie mógł dokonać oceny czy strona skarżąca posiada interes prawny w byciu stroną postępowania administracyjnego, z uwagi na przepis art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, w oparciu o który organ wydał zaskarżone postanowienie. Przepis art. 134 K.p.a. nie stanowi bowiem podstawy do rozstrzygania przez organ czy wnoszący odwołanie jest stroną postępowania administracyjnego, a więc czy posiada interes prawny w postępowaniu administracyjnym czy też nie. Rozstrzyganie przez Sąd o interesie prawnym w niniejszej sprawie wykraczałoby poza granice sprawy wyznaczonej przez wskazany przepis. Zgodnie bowiem z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.