II SA/Sz 1173/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1173/19 o rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania wydanego w sprawie ze skargi Opera na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku

Wyrokiem z dnia 19 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę O. w S. na opisane w sentencji postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. pełnomocnik uczestnika postępowania - Z. [...] w S. złożył wniosek, w którym wniósł m.in. o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek jako pozbawiony uzasadnionych podstaw podlegał oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej zwana p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba, że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.), w tej sytuacji właściwą formę orzeczenia stanowi postanowienie. Wniosek o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Z treści powołanego przepisu wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w przypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Podkreślić należy, że zwrot kosztów postępowania jest dopuszczalny tylko wtedy, gdy wynika to wprost z przepisu, a we wszystkich innych sytuacjach obowiązuje zasada ponoszenia kosztów postępowania. Wszelka nadinterpretacja tej zasady poprzez stosowanie wykładni celowościowej jest niedopuszczalna (vide: B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wyd. 2, Lexis Nexis, Warszawa 2009). W niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie o kosztach złożyła nie strona skarżąca, a uczestnik postępowania, któremu zgodnie z art. 200 p.p.s.a. nie przysługuje zwrot kosztów postępowania. Zwrot kosztów postępowania przysługuje bowiem jedynie na rzecz skarżącego, w razie uwzględnienia jego skargi (art. 200 p.p.s.a.). Zasada ta obowiązuje niezmiennie od daty wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że żądanie uzupełnienia przedmiotowego orzeczenia o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zostało złożone przez podmiot nieuprawniony - uczestnika postępowania, nie zasługiwało ono na uwzględnienie. Mając na uwadze powołane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 157 § 1 i 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.