II SA/Sz 1158/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Związku Zawodowego [...] w [...] w K. na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia informacji od pracodawcy postanawia: odrzucić skargę

Pismami z dnia 28 marca 2019 r. oraz z dnia 25 lipca 2019 r. Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa Organizacja Terenowa w Areszcie Śledczym w K. zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego w K. o udzielenie informacji dotyczących wysokości środków finansowych uruchomionych na awanse na stanowiskach i dodatek służbowy od 1 stycznia 2019 r. oraz dotyczących podziału środków finansowych na nagrody w miesiącu czerwcu 2019 r. Następnie, w dniu 27 września 2019 r. skarżący wniósł do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego w K. ponaglenie, w którym zarzucił Dyrektorowi Aresztu Śledczego w K. bezczynność. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej pismem z dnia 14 października 2019 r., znak: [...] odpowiedział na wyżej wymienione ponaglenie. Organ wyjaśnił między innymi, że wnioskodawca otrzymał odpowiedzi na pisma wymienione w ponagleniu, jak również zachęcił do systematycznych wspólnych spotkań, podczas których można będzie wypracować najlepsze rozwiązania dla jednostki, a w szczególności dla funkcjonariuszy. W dniu 8 listopada 2019 r. Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa Organizacja Terenowa w Areszcie Śledczym w K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie na ww. pismo z dnia 14 października 2019 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej "quasi decyzji/postanowienia z dnia 14 października 2019 r." W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje : Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej zwana "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowiąc, że kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 208 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 p.p.s.a. rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. W światle powyższego, sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych wyżej przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 14 października 2019 r., które skarżący Związek potraktował jako decyzję administracyjną/postanowienie. W pierwszej kolejności należało zatem ocenić, czy zaskarżone pismo jest aktem administracyjnym wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., a w szczególności czy jest to decyzja administracyjna. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. jest akt administracyjny stanowiący przejaw woli organów administracyjnych w państwie, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. uzasadnienie uchwały Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88, opubl. OSPiKA 1989, Nr 3, poz. 59). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest natomiast pogląd, że pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a, jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. SA 1163/81). Jednocześnie za minimum elementów decyzji administracyjnej traktuje się cztery składniki, takie jak: oznaczenie organu, adresata decyzji, czyli strony, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone pismo nie może zostać potraktowane jako decyzja administracyjna, jak to określiła strona skarżąca w treści skargi. W tym zakresie wymaga przede wszystkim podkreślenia, że zaskarżone pismo nie może być uznane za decyzję administracyjną, gdyż nie stanowi ono władczego przejawu woli organu administracji publicznej rozstrzygającego konkretną sprawę w stosunku do zindywidualizowanej osoby fizycznej lub prawnej i wydanego z zachowaniem określonej procedury jurysdykcyjnej. Zdaniem sądu uznać zatem należało, że zaskarżone w niniejszej sprawie miało jedynie charakter wyjaśniający, a jego treść nie zawiera konkretyzacji jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków. Dlatego też pismo to nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarga w jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.