II SA/Sz 1129/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel sędzia WSA Maria Mysiak sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia A. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1129/17 w sprawie ze skargi tego Stowarzyszenia na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia oddalić wniosek

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania legalizacyjnego dotyczącego stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej na działce nr [...] w Ł., do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Burmistrza [...] sprawy dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej w dniu [...] r. Wnioskiem z dnia [...] r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r.) skarżące Stowarzyszenie zwróciło się o rozstrzygnięcie, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." wątpliwości co do treści wyroku przez podanie daty wszczęcia zawieszonego postępowania oraz podstawy prawnej na której jest ono prowadzone. Ponadto, o podanie podstawy prawnej upoważniającej sędziów do odmowy podporządkowania się woli Narodu i tym samym nie respektowania literalnego brzmienia art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że obowiązujący w Polsce system prawny nie pozwala sędziom, nawet jeżeli obiecano im korzyści majątkowe, do działań naruszających art. 178 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że ustawa nie określa terminu wykonania obowiązku, który organ nakłada na inwestora. Termin ten ma charakter procesowy i może być przez organ przedłużony na wniosek podmiotu zobowiązanego do dokonania czynności w decyzji nakazanych. W przedmiotowej sprawie termin nie został przedłużony, a w świetle literalnego brzmienia art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane możliwe jest tylko i wyłącznie wydanie decyzji na podstawie tego przepisu, a nie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Z tego względu konieczne jest doprecyzowanie wyroku przez podanie, kiedy wszczęto postępowanie administracyjne i na jakiej podstawie prawnej, które następnie zawieszono (art. 51 ust. 3 pkt 1 lub 2 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z przepisem art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Złożenie wniosku o wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia (art. 159 p.p.s.a.). Instytucja wykładni orzeczenia ma zastosowanie wówczas, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji jak i uzasadnienia. Wykładnia wyroku nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia lub jego poszerzenia o nowe elementy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia obowiązana jest wskazać we wniosku, które konkretnie elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia budzą wątpliwości i dlaczego. Wniosek o wykładnię nie może stanowić polemiki z ustaleniami sądu, zmierzającej do nowej interpretacji orzeczenia, zgodnej z subiektywnym zapatrywaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zastępować środka odwoławczego, ponieważ ma zupełnie inny charakter prawny. Z treści wniosku o wykładnię wyroku wynika, że stanowi on w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu wyroku i zmierza do jego poszerzenia o nowe elementy. Jak wskazano powyżej, wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. Wykładnia wyroku nie może zstępować przysługującego stronie środka odwoławczego. W rozpoznawanym wniosku strona skarżąca nie wskazała, które konkretnie elementy sentencji wyroku lub uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Z tego względu wniosek należało oddalić na podstawie art. 158 p.p.s.a.