II SA/Sz 1126/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Burmistrza B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić sprzeciw, II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od wniesionego sprzeciwu w kwocie 100 (sto) złotych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S., od decyzji B. B. z dnia [...] października 2020 r., nr [...], w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie poniesionych przez gminę wydatków z subwencji na dzieci: I. G. i M. S. w roku szkolnym [...] i [...] – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, B. B. (organ I instancji) pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. wniósł skargę do tutejszego Sądu na ww. decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2020 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie sprzeciwu, wskazując między innymi, że Burmistrz nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia sprzeciwu w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako – "p.p.s.a", do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 "p.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 28 k.p.a. pojęcia strony nie można odnieść do podmiotu występującego w sprawie w charakterze organu administracyjnego, dopuszczenie zaś możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który orzekał w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w systemie prawa obowiązuje zasada, według której rola organu orzekającego nie może być łączona, bądź zamienna z rolą strony w danej sprawie. W niniejszej sprawie, skarga została wniesiona przez B. B., który działał w sprawie jako organ pierwszej instancji. W orzecznictwie sądowym, jak i w doktrynie, utrwalone jest stanowisko, że z posiadaniem interesu prawego nie można utożsamiać obowiązku wykonywania przez organ samorządu terytorialnego ustawowych, czy powierzonych mu zadań z zakresu administracji publicznej, zaś uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ, wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę (organ) jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być bowiem wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli instancyjnych, a zatem może być uruchamiane tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny (por. uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03 oraz z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OPS 2/15, dostępne w CBOSA, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując stwierdzić należy, że B. B. - jako organ administracji, który jako organ I instancji wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do Sądu. Nie jest bowiem dopuszczalna sytuacja, aby Burmistrz w tej samej sprawie występował raz jako organ wydający orzeczenie merytoryczne, a innym razem jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy, sprzeciw jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. 64b § 1 p.p.s.a. O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.