II SA/Sz 1093/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z dnia 4 września 2017 r. B. D. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Zarządzeniem z dnia 25 września 2017 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez nadesłanie dwóch odpisu podpisanej skargi lub jej uwierzytelnionej kopii, celem doręczenia uczestnikom postępowania oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, jednocześnie pouczając, że niewykonanie wezwań w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka sądowa zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi oraz pismo wzywające do uzupełnienia braku formalnego skargi, została doręczona skarżącemu w dniu 4 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 18 akt sądowych). W dniu 10 października 2017 r. skarżący nadesłał wniosek o przyznanie prawa pomocy, a także pismo stanowiące uzupełnienie skargi, jednakże do dnia dzisiejszego nie nadesłał odpisów skargi z dnia 4 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej "P.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zgodnie z utrwalonym już w judykaturze i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Zastosowanie art. 247 P.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 596). Wskazuje się przede wszystkim, że potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zachodziła w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia. Tego rodzaju sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, albowiem skarga kwalifikuje się do odrzucenia z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych, co stanowi o przesłance oczywistej bezzasadności skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 47 § 1 P.p.s.a., wnoszący skargę powinien dołączyć jej odpisy dla doręczenia stronom i uczestnikom postępowania. Brak złożenia odpisów przez stronę skarżącą powoduje, że nie można nadać skardze prawidłowego biegu. W świetle art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli skarga strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. W przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę (art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy). W niniejszej sprawie Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów, jednakże w przypisanym ustawowo terminie strona nie wykonała zobowiązania Sądu, co skutkuje odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy, w zakreślonym terminie skarżący przesłał jedynie wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz pismo stanowiące uzupełnienie skargi, natomiast nie nadesłał dwóch odpisów skargi. Stąd takie działanie skarżącego nie mogło być uznane za wykonanie wezwania Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.