II SA/Sz 1086/19

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. P. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed sądem pierwszej instancji oraz za sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1086/19 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a: przyznać radcy prawnemu J. P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – kwotę [...](słownie: [...] [...]) złotych, która obejmuje kwotę [...]zł, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu na zasadzie prawa pomocy oraz zwrot wydatków w kwocie [...]zł (jedenaście [...]).

Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2020 r. przyznane zostało skarżącemu A. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w S. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego J. P.. W dniu 27 kwietnia 2020 r. wyznaczony pełnomocnik złożył pismo procesowe, w którym zaprezentował stanowisko w sprawie oraz wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot poniesionych wydatków w wysokości [...] zł, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Wyrokiem wydanym w dniu 9 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę. W dniu 21 sierpnia 2020 r. pełnomocnik złożył w Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od rzeczonego wyroku WSA w Szczecinie wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68 - dalej rozporządzenie). Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia – opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi 240 zł, zaś za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka wynosi 50 % tej opłaty, nie mniej niż 120 zł, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b (240 zł x 50% = 120 zł). Mając na uwadze fakt, iż pełnomocnik brał udział w postępowaniu przed sądem I instancji i należycie wywiązywał się z powierzonych obowiązków, a następnie sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należało przyznać mu wynagrodzenie w łącznej wysokości [...] zł ([...] zł + [...] zł = [...] zł). Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie [...]zł ([...] zł x 23% = [...] zł) w myśl § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Dodatkowo należało orzec o zwrocie wydatków w wysokości [...] zł z tytułu poniesionych kosztów korespondencji. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.