II SA/Sz 1085/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S. i M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego o nr [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2013.1409 z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a., w związku z niewykonaniem przez J. i M. G. oraz R. S. obowiązków wynikających z postanowienia P I N B z dnia [...], mających na celu doprowadzenie wybudowanej zabudowy handlowo-gastronomicznej wybudowanej na nieruchomości przy na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] bez pozwolenia na budowę do stanu zgodnego z prawem nakazał J. i M.G. oraz R.S. rozbiórkę zabudowy handlowo- gastronomicznej wybudowanej na nieruchomości przy ul. na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] bez pozwolenia na budowę, w skład której wchodzą: - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 7,5 x 3,0 m z przyłączem elektrycznym, - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 5,2 x 2,10 m z przyłączem elektrycznym, - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 5,0 x 2,15 m z przyłączem elektrycznym, - przyczepa typu " " o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 8,30 x 2,9 m z przyłączami: wody i elektrycznym, - przyczepa kempingowa o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 4,0 x 2,0 m, - przyczepa typu "" o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach 11,0 x 4,0 m z przyłączami: wody, kanalizacji sanitarnej i elektrycznym, - budynek zaplecza o konstrukcji drewnianej o wymiarach 7 x 4,0 m, - dwukondygnacyjny budynek o konstrukcji drewnianej o funkcji zaplecza socjalnego o wymiarach ca 5,10 x 5,8 m z tarasem o wymiarach ca 4,8 x 3,0 m, - pawilon gastronomiczny o konstrukcji drewnianej o wymiarach ca 1,5 x 2,0 m + 3,0 x 6,2 m + 2,5 x 3,7 m + 6,6 x 3,5 m + 2 ,0 x 1,5 m + 0,5 x (2,5 x 2,5) m z zadaszeniem o konstrukcji drewnianej o długości dochodzącej do 13,5 m i szerokości dochodzącej do 9,3 m, - ustawiona wzdłuż na długości ca 56,0 m zabudowa z lokalami gastronomicznymi i handlowymi o nieregularnych kształtach, której szerokość dochodzi do 20 m. Jednocześnie zobowiązano właścicieli nieruchomości do powiadomienia organu o wykonaniu nałożonego obowiązku. Postanowieniem z dnia [...] r. P I N B na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zamieszczoną w wyżej wymienionej decyzji w ten sposób, że "w wydanej przez PINB decyzji w nakazie błędnie wskazano zobowiązanych określając: nakazuje właścicielom budynku, tj. J. i M. G. oraz panu R. S. rozbiórkę zabudowy handlowo gastronomicznej wybudowanej na nieruchomości przy, na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] bez pozwolenia na budowę, podczas gdy właściwy zapis powinien brzmieć: "nakazuje J. i M. G. oraz R. S. rozbiórkę zabudowy handlowo-gastronomicznej wybudowanej na nieruchomości , na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] bez pozwolenia na budowę". Zażalenia na przedmiotowe postanowienie złożyli R. S. i M. G., zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj. naruszenie art. 9 i art. 10 K.p.a., polegające na uniemożliwieniu stronie zapoznanie się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, albowiem wydanie postanowienia nie zostało poprzedzone zawiadomieniem strony o ustaleniach w sprawie, przez co strona nie mogła wypowiedzieć się na temat zgromadzonego materiału dowodowego; 2) naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., 85 K.p.a. oraz art. 14 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a mianowicie nie ustalenia poprzez uzyskanie odpisu z księgi wieczystej kto faktycznie aktualnie jest właścicielem nieruchomości; 3) art. 113 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że błędne oznaczenie stron postępowania jest omyłką pisarską i nadaje się takie nieuprawnione zachowanie organu naprawić poprzez wydanie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, żalący się wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając zażalenie, skarżący wskazali, że "Postanowieniem z dnia [...] P I N B nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego położonego " i podnieśli, że postanowienie to jest przedwczesne, gdyż "Do dnia dzisiejszego Organ nie pozyskał odpisu z KW właściwego Sądu aby dość swobodnie oceniać do kogo należą poszczególne nieruchomości. Nic takiego nie uczyniono". Skarżący podnieśli ponadto, iż w ich ocenie ww. postanowieniem nie jest prostowane wyłącznie nazwisko, lecz dużo większy fragment orzeczenia, co jest niedopuszczalne. "Tym samym zasadne wydaje się ponowne zawieszenie postępowania". Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że zgodnie z art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z akt sprawy organu powiatowego, w szczególności z pism tego organu i załączonych wypisów z rejestru gruntów wynika, że stronami niniejszego postępowania są "J. i M. G.". Ponadto, w sentencji sprostowanej decyzji, na jej wstępie podano "(...) w związku z niewykonaniem przez Joannę i M. G. oraz R. S. (...)", natomiast w dalszej części sentencji sprostowanej decyzji PINB, ponownie przytaczając imiona i nazwiska adresatów decyzji, błędnie podał, iż "(..) nakazuję państwu J. i M. G. oraz R. S. (...)". Także z zapisów w księdze wieczystej nr [...], wynika, że współwłaścicielami działki nr [...] położonej w miejscowości, przy ulicach, powiat , województwo e, są: J. R. G., M. G. oraz R. S.. Nie ulega zatem wątpliwości, iż jako adresaci sprostowanej decyzji powinni zostać wskazani J. i M. G. oraz R. S.", zatem wskazanie przez organ powiatowy jako adresatów sprostowanej decyzji "J. i M. G. oraz R. S.", jest oczywistą omyłką pisarską organu powiatowego. Ponadto zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie jako uczestnicy nie występują J. i M. G.", a więc nie ma możliwości błędnego utożsamienia "G." z innymi uczestnikami postępowania o nazwisku "G.", mogącego sugerować, że zamiarem PINB było skierowanie sprostowanej decyzji do osób o nazwisku "G.". Zatem jednokrotne, nieprawidłowe podanie w treści decyzji nazwiska jednych z jej adresatów w zniekształconym brzmieniu uznać należy za oczywistą pomyłkę, którą należało sprostować, wobec czego orzeczono jak w sentencji. Organ odwoławczy odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w zażaleniu, wyjaśnił, że sprostowanie oczywistej omyłki nie wnosi żadnych zmian do zebranego materiału dowodowego, zatem zawiadomienie stron postępowania o przysługujących im, wskazanych w art. 10 K.p.a., uprawnieniach związanych z zakończeniem przez organ administracji publicznej postępowania dowodowego, przed wydaniem postanowienia o sprostowaniu takiej omyłki uznać należy za bezprzedmiotowe; tym samym zarzut skarżących w tym zakresie jest nieuzasadniony. M. G. i R. S. postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie. W skardze podnieśli zarzuty naruszenia przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 138 kpa, polegające na błędnej jego interpretacji a mianowicie uznaniu, że w sprawie można prostować tak ważne elementy jak nazwiska stron, bez dodatkowego i gruntowanego wyjaśnienia dlaczego użyto danego nazwiska i dlaczego następuje zmiana, co z kolei ma wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. 2. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, 85 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym ustalenie czy faktycznie sprawa dotyczy J. i M. G., czy też G., min. poprzez odniesienie się do obiektywnych czynników, min. kwestii własności działki. 3. naruszenie art. 86 K.p.a. przez zaniechanie przesłuchania skarżącego i celem szczegółowego wyjaśnienia. Nadto skarżący wskazują, że zaskarżone postanowienie narusza ich interes prawny albowiem wykonanie decyzji spowoduje bezzasadną rozbiórkę ich obiektów. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) powoływanej jako "P.p.s.a.", sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Dokonana według wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia wskazuje na bezzasadność skargi. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał sprostowania oczywistej omyłki zawartej we własnej decyzji z dnia [...] r., polegającej na błędnym określeniu nazwiska właścicieli budynku jako J. i M. G. zamiast J. i M. G. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r. poz. 23). Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z uwagi na brak ustawowej definicji znajdujących się w tym przepisie pojęć niedookreślonych jak "błędy pisarskie i rachunkowe" wypracowało je orzecznictwo i literatura. Błąd pisarski zatem, to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia albo widocznie niezamierzone opuszczenie wyrazu lub wyrazów, przy czym nie może ono mieć wpływu na merytoryczną treść decyzji, zaś błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1502/07). Szczególnego rodzaju błędami występującymi w decyzjach administracyjnych oraz innych dokumentach są błędy ortograficzne, gramatyczne czy błędy komputerowe polegające najczęściej na zmianie lub przestawieniu litery (por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, C. M. Lex 2010). Zdaniem Sądu, zakwalifikowanie przez organ pomyłki w postaci nieprawidłowego zapisu nazwiska właścicieli budynku, wynikłej z zamiany liter, zawartej w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], do oczywistej omyłki jest w pełni uzasadnione, a zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 113 § 1 K.p.a. jest bezzasadny. Przedmiotowa oczywista omyłka, sprostowana przez organ w drodze zaskarżonego postanowienia nie doprowadziła do zmiany kwalifikacji prawnej sprawy, ani do zmiany stanu faktycznego. Wydanie postanowienia w trybie art. 113 K.p.a., które jest integralną częścią decyzji z dnia [...] r., nie doprowadziło również do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Zauważyć też należy, iż błąd w nazwiskach właścicieli budynku nie spowodował trudności w doręczeniu omawianej decyzji z dnia [...] r., którą prawidłowo zaadresowano na J. i T. G. Odnosząc się do przywołanych w skardze wyroków sądów administracyjnych, wskazać należy, że mimo, iż zapadły one w zupełnie innych stanach faktycznych, to nie są sprzeczne ze stanowiskiem składu orzekającego w niniejszej sprawie co do rozumienia pojęcia sprostowania oczywistej pomyłki jak i nie przemawiają za uznaniem kontrolowanego postanowienia za sprzeczne z prawem. Wbrew twierdzeniom skarżących organ należycie wyjaśnił kwestię własności działki nr [...], położonej , opierając się na wpisach z rejestrów gruntów oraz zapisach w Księdze Wieczystej nr [...]. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.