II SA/Sz 1066/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art.115a ust.1, ust.3, ust.4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 poz. 799 ze zm.), zwanej dalej: "p.o.ś." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", Starosta K. w punkcie 1 decyzji określił dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska w związku z działalnością lokalu dyskotekowego "[...]", zlokalizowanego przy ul. [...] w U. (źródłem hałasu jest sprzęt nagłaśniający dyskoteki), który w porze dziennej poza zakładem nie może przekroczyć 55 dB; w punkcie drugim określił zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów hałasu, które należy wykonywać raz na dwa lata w okresie sezonu letniego (lipiec/sierpień), w porze nocnej, poza Zakładem - na terenie najbliższej zabudowy (ul. [...] lub ul. [...]); w punkcie 3 określił formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, które należy przedkładać w formie pisemnej do Starosty K. oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w S., w terminie 30 dni od dnia zakończenia pomiaru. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że w dniu 30 kwietnia 2019 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynęło pismo Z. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 kwietnia 2019 r., w związku z pomiarami hałasu, wykonanymi w lipcu 2018 r. przez akredytowane laboratorium Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w S., na podstawie których ustalono, iż w porze dziennej (w punktach pomiarowych P1 i P3) występują przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu w środowisku w związku z działalnością lokalu dyskotekowego "[...]", zlokalizowanego przy ul. [...] w U. . Źródłem hałasu jest aparatura nagłaśniająca i przebywający w dyskotece ludzie. Dyskoteka działa w lipcu i sierpniu codziennie w godzinach od 19 do 2-3 w nocy (w porze dnia od 19.00 do 22.00). Organ zwrócił uwagę, że strona postępowania - K. D. prowadzący działalność pod nazwą [...] odmówił podpisania protokołu kontroli Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta K. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w decyzji organu I instancji w ten sposób, że sformułowanie: okresowe pomiary emitowanego hałasu w środowisku należy wykonywać raz na dwa lata w okresie sezonu letniego (lipiec/sierpień), w porze nocnej zastąpiono sformułowaniem: okresowe pomiary emitowanego hałasu w środowisku należy wykonywać raz na dwa lata w okresie sezonu letniego (lipiec/sierpień), w porze dziennej. Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji, K. D. wniósł od niej odwołanie, wnosząc jednocześnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący się zakwestionował przeprowadzone przez WIOŚ w S. pomiary, ponadto zarzucił, że WIOŚ nie odniósł się do wniesionych przez niego w piśmie z dnia 12 czerwca 2019 r. zarzutów, co w ocenie odwołującego stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 19 lipca 2019 r. profesjonalny pełnomocnik odwołującego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jednocześnie pełnomocnik zarzucił, że: 1) w decyzji Starosty określono obowiązek badań pomiarów hałasu w okresie sezonu letniego w porze nocnej co pozostaje w sprzeczności z pkt 1 decyzji, która ustala dopuszczalny poziom hałasu dla pory dziennej; 2) decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 1 i § 3, gdyż uzasadnienie decyzji jest lakoniczne i zbyt ogólnikowe i nie zawiera wyczerpujących ustaleń faktycznych, ponadto pominięto ocenę wiarygodności ważnego dowodu w postaci sprawozdania z pomiarów hałasu, które odwołujący się cały czas kwestionował, zaś w uzasadnieniu decyzji wskazano tylko, że w czasie pomiarów odwołujący się wnosił zastrzeżenia, co winno skutkować ponownym przeprowadzaniem badań; 3) decyzja narusza art.7 i art.77 § 1 i art.80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego; 4) istotnym jest, że decyzja została wydana prawie rok po kontroli, co powoduje, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż pomiary te są nieaktualne; 5) znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy mogą stanowić zeznania świadków lub przesłuchanie stron. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 115 a) p.o.ś., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że Laboratorium Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w S. dokonało w dniu 30 lipca 2018 r. pomiarów hałasu w porze dziennej w godzinach od 20:00 do 21:55 na terenie zabudowy mieszkalno-usługowej w U. : przy ul. [...] (3 punkty pomiarowe na wysokości: 4,0 m; 1,7 m; 2,3 m npt) oraz przy ul. [...] (2 punkty pomiarowe na wysokości: 4,0 m i 2,2 m). Pomiarów dokonano w związku z hałasem przenikającym do środowiska z lokalu dyskotekowego "[...]" w U., przy ul. [...] l, w którym odbywała się dyskoteka. Pomiarów dokonano w obecności K. D. jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą [...]" z siedzibą w P.. Otrzymane wyniki świadczyły, iż hałas, którego źródłem była działalność dyskotekowa, przekracza normatywną dzienną wartość wynoszącą 55 db(A) dla terenów usługowo-mieszkaniowych. Organ II instancji podkreślił, że teren w którym znajduje się dyskoteka "[...]" jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy U. z dnia [...] r. Nr [...], oznaczony jest symbolem 7UT - przeznaczenie: usługi turystyczne, gastronomii, handlu, sportu, rekreacji. Pomiary hałasu dokonywane były na terenie najbliższej zabudowy chronionej akustycznie - przy [...]- P1, obszar 11UT -zabudowa usług turystycznych z lokalizacją zabudowy mieszkaniowej i usługowej oraz przy ul[...]-P-2, na granicy terenu chronionego akustycznie, obszar 1UM-zabudowa usługowa, w tym usług turystycznych oraz mieszkaniowa, dla których, jako obszarów chronionych akustycznie dopuszczalny poziom hałasu wynosi 55dB. Dokonane pomiary wykazały przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na terenie najbliższej zabudowy chronionej akustycznie przy ul. [...] nr [...] – P1, oraz przy ul. [...]-P-2. W oparciu o protokół sporządzony z tych pomiarów organ stwierdził, że pomiary prowadzono w porze dziennej w godz. 20:00 do 21:55 przy budynkach mieszkalnych położonych przy ul. [...] oraz przy ul. [...] , na różnych wysokościach npt. Kolegium zgodziło się z organem I instancji w sprawie przyjętej normy dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej jako 55 dB, określoną dla terenów o przeznaczeniu pod zabudowę usługowo -mieszkaniową. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu wydaje się tylko wtedy, gdy organ stwierdzi na podstawie pomiarów, iż dana instalacja w wyniku jej pracy, powoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. Ponieważ w niniejszej sprawie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu wystąpiły w porze dziennej, zatem stanowiło to podstawę do decyzyjnego określenia poziomu hałasu właśnie dla tej pory, czyli dziennej. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że Laboratorium WIOŚ w S., posiada akredytację odpowiedniej jednostki posiadającej specjalne uprawnienia do prowadzenia tego typu pomiarów, zatem za nieuzasadnione uznało zarzuty o nieprawidłowo prowadzonych pomiarach. Wedle organu odwołujący się nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swoich zarzutów o nieprawidłowości przeprowadzonych pomiarów, np. stanowisko Polskiego Centrum Akredytacji. Z kolei mając na uwadze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, Kolegium podkreśliło, iż jedynym materiałem dowodowym do wydania decyzji były wyniki pomiarów hałasu przeprowadzone w porze dziennej w środowisku, do którego przenikał hałas z dyskoteki "[...]". Organy nie mogą kwestionować metodyki i sposobu prowadzenia pomiarów, gdyż jednostka przeprowadzająca te pomiary posiada specjalne uprawnienia do ich prowadzenia. W tej sytuacji nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy dowody z zeznań świadków, czy przesłuchania stron. Podobnie w ocenie organu nie ma znaczenia podjęcie decyzji po upływie roku od przeprowadzonej kontroli. K. D., pismem z dnia 2 października 2019 r., wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 115 a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska polegające na nieprzeprowadzeniu ponownego badania poziomu hałasu wobec zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń i wątpliwości co do pomiarów z dnia 19 lipca 2018 r. zwłaszcza, że pomiary te wykonane zostały w lipcu 2018 r., a decyzja Starosty K. jako organu I instancji wydana została [...] r., to jest niemal po roku czasu od badań pomiarowych. Wedle skarżącego istnieje duże prawdopodobieństwo, że warunki, w których wykonywano pomiary, uległy zmianie, a poziom hałasu w wyniku upływu czasu zmalał, chociażby z uwagi na wykonane już właściwie po sezonie przez skarżącego pomiary nocne w dniu 19 sierpnia 2019 r., wskazujące na tło akustyczne (wesołe miasteczko oraz część lokali usługowych i gastronomicznych w sąsiedztwie) na poziomie 48dB, co oznacza, że w pełnym sezonie (czerwiec, lipiec) w dzień poziom ten był dużo wyższy, dając wartość przewyższającą poziom hałasu w kontrolowanym obiekcie skarżącego. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zweryfikowanie materiału dowodowego, to jest brak dokonania oceny ustaleń pomiarowych sprzed niemal roku z aktualnym stanem rzeczy w kontekście zgłoszonych przez skarżącego uwag co do sposobu przeprowadzenia pomiarów oraz niewzięcie pod uwagę innych dowodów w sprawie, przede wszystkim z nagrań z przeprowadzonej kontroli; b) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca nie zawierają wskazania i omówienia wyników przeprowadzonych pomiarów, w tym również przez pryzmat zgłoszonych przez skarżącego istotnych zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia tych pomiarów; organ ograniczył się jedynie do powołania się na fakt posiadania odpowiedniego certyfikatu przez podmiot wykonujący pomiary, bez przeprowadzenia ich analizy w taki sposób, aby tok rozumowania organu w tym zakresie mógł być dla skarżącego weryfikowalny; c) art. 113 § 1 w związku z art. 110 § 1 i 8 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że błędne wskazanie w punkcie 2. decyzji organu I instancji, iż okresowe pomiary emitowanego hałasu w środowisku należy wykonywać raz na dwa lata w okresie sezonu letniego (lipiec/sierpień) w porze nocnej zamiast w porze dziennej, jest oczywistą omyłką pisarską; tymczasem taki błąd nie nosi cechy oczywistości, albowiem brak jest możliwości jego natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pomiary natężenia hałasu zostały przeprowadzone w dniu 19 lipca 2018 r., z kolei decyzja organu I instancji, na skutek tych pomiarów wydana została [...] r. Skarżący odmówił podpisania protokołu z przeprowadzonych pomiarów, albowiem miał uzasadnione poważne zastrzeżenia co do prawidłowości dokonania tych pomiarów. Podkreślił, że uwagi odnośnie wadliwości podjętych działań pomiarowych skarżący zawarł w piśmie z dnia 12 czerwca 2019 r. Wskazał, że domagał się również przekazania mu zapisu elektronicznego dokonanych pomiarów, który w jego ocenie powinien stanowić dowód. Nadto sformułował zarzuty odnośnie prawidłowości przeprowadzonych pomiarów, w tym zaznaczył, że w trakcie pomiarów na terenie ul. [...], mikrofon został wystawiony ponad murem dźwiękochłonnym, wybudowanym na podstawie udzielonej skarżącemu zgody. Wedle skarżącego budynek stoi w cieniu dźwiękochłonnego muru, co powinno zostać uwzględnione w trakcie pomiarów. W tym miejscu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu ze Sprawozdania z pomiarów hałasu przemysłowego Nr [...] z dnia 21 sierpnia 2019 r., na okoliczność istnienia uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości wykonanych pomiarów i konieczności ich wyjaśnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem, wykazała, że akt ten nie narusza prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty K. w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska w związku z działalnością lokalu dyskotekowego "[...]", zlokalizowanego przy ul. [...] w U.. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowisku z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 112), dalej: jako "rozporządzenie". W myśl z art. 115a ust. 1 p.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Przy czym za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD lub LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Natomiast, jak stanowi art. 112a pkt 1 i 2 u.o.ś., przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby: a) LAeqD - równoważny poziom hałasu dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00), b) LAeqN - równoważny poziom hałasu dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00). W art. 113 ust. 1 p.o.ś. zawarto delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw klimatu, do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia zróżnicowanych dopuszczalnych poziomów hałasu określonych wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy pomocy społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) pod zabudowę mieszkaniowo-usługową; oraz dopuszczalnych poziomów hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu, a także okresów, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia. Zgodnie z art. 114 ust. 1 p.o.ś., przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Przywołane regulacje mają służyć zapewnieniu ochrony akustycznej terenom wymienionym w art. 113 ust. ust. 2 pkt 1 p.o.ś. Obiektywny wynik pomiarów zapewnia ich wykonanie przez podmiot, o którym mowa w art. 147a p.o.ś. W badanej sprawie, dla terenu na którym położony jest zakład skarżącego, został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym został on oznaczony symbolem 7UT – usługi turystyczne, gastronomii, handlu, sportu, rekreacji. Pomiary hałasu zostały wykonane przy [...] P1, obszar 11UT - zabudowa usług turystycznych z lokalizacją zabudowy mieszkaniowej i usługowej oraz przy [...]-P-2, na granicy terenu chronionego akustycznie, obszar 1UM-zabudowa usługowa, w tym usług turystycznych oraz mieszkaniowa, dla których, jako obszarów chronionych akustycznie dopuszczalny poziom hałasu wynosi 55 dB. Wykonane przez Laboratorium Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w S. pomiary wykazały, że w punktach pomiaru P-1 i P-3 doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu odpowiednio o 3,5 dB i 5,7 dB, co stało się podstawą do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że materiał dowodowy został zgromadzony i oceniony prawidłowo. Podstawowym dowodem w tego typu sprawach są bowiem protokoły pomiaru hałasu i sprawozdanie z badań. W niniejszej sprawie dowody te zostały przedłożone organowi z jednoczesnym wskazaniem metodyki przeprowadzonych badań. Nie ulega również wątpliwości, że same pomiary zostały przeprowadzone przez podmiot posiadający określone uprawnienia – posiadające akredytację laboratorium. W tych okolicznościach należy przyjąć, że skuteczne zakwestionowanie prawidłowości dokonanych pomiarów mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby organ dokonując oceny sprawozdania uznał, że jest ono niepełne, niespójne, czy zawiera sprzeczne dane. Takie okoliczności w badanej sprawie nie zachodzą. W sprawozdaniu zawarto szczegółowe dane dotyczące terenu, na którym przeprowadzono pomiary, charakterystyki źródeł hałasu, lokalizacji punktów pomiarowych, użytej do wykonania pomiarów aparatury i metody badań. Sprawozdanie jest spójne, zawiera wszystkie niezbędne informacje pozwalające na dokonanie oceny tego dowodu, jako spełniającego kryteria rzetelności i kompletności i tak też zostało ocenione przez organy. W tym miejscu należy wskazać, że taka ocena materiału dowodowego nie zamyka stronie możliwości kwestionowania poczynionych ustaleń, czy też ich podważenia. Jednak w związku z tym, iż w sprawie mamy do czynienia z dowodem specyficznym, bowiem sporządzonym przez podmioty posiadające szczególne kwalifikacje i specjalistyczną wiedzę, zmiana stanowiska organu mogłaby mieć miejsce wyłącznie w przypadku przedłożenia przeciwdowodu (np. opinii biegłego), z którego wynikałoby, że badania zostały przeprowadzone wadliwie, a w konsekwencji wadliwe jest również samo sprawozdanie. Zdaniem sądu, samo kwestionowanie przez stronę metodyki prowadzenia badań i ich wyników, bez uprawdopodobnienia nieprawidłowości nie jest wystarczające. W toku postępowania taki dowód nie został przedłożony. Skarżący do skargi załączył co prawda sprawozdanie z przeprowadzonych pomiarów hałasu z dnia 21 sierpnia 2019 r. Dowód ten nie mógł mieć jednak wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji, bowiem pomiary zostały przeprowadzone już po wydaniu decyzji przez organ II instancji i dotyczyły innego okresu aniżeli ten, który stanowił podstawę dokonywanych w sprawie ustaleń. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, iż zachodziły przesłanki do ponownego przeprowadzenia badania. To, zdaniem sądu, mogłoby nastąpić wówczas, gdyby skarżący przedłożył przekonujący dowód, który poddałby w wątpliwość ustalenia poczynione w sprawozdaniu. Takie okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Skarżący kwestionował sposób przeprowadzenia badań i zachowanie kontrolujących, jednak nie przedłożył żadnego przeciwdowodu, który mógłby podważyć zaufanie organu do przeprowadzonych badań. Jak już wyżej wspominano, samo kontestowanie wyników pomiarów, czy sposobu ich przeprowadzenia jest z niewystarczające i powinno być poparte dowodami, chociażby opinią biegłego, czy też stanowiskiem podmiotu posiadającego odpowiednie kwalifikacje do oceny prawidłowości przeprowadzonych badań. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. to na organie ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jednak nie wyklucza to inicjatywy dowodowej stron, które – w przypadku kwestionowania ustaleń organu, winny przedkładać dowody na potwierdzenie podnoszonych tez. Skarżący podnosił, że nie doręczono mu elektronicznego zapisu dokonanych pomiarów, a mógłby on stanowić dowód w postępowaniu. Kwestionował również wysokość, na której dokonano pomiarów w punkcie P-3 wskazując, że w miejscu tym pomiary powinny zostać wykonane za murem dźwiękochłonnym, a nie ponad nim, bowiem usytuowany za murem budynek znajduje się w jego cieniu. Zdaniem sądu zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Sposób dokonania pomiarów, ich wyniki i szczegółowy opis warunków, w jakich się one odbyły zostały uwidocznione w protokołach i sprawozdaniu. W czynnościach tych skarżący uczestniczył i miał możliwość kontrolowania czynności wykonywanych przez osoby dokonujące pomiarów, o czym świadczą chociażby wniesione przez niego pisemne zastrzeżenia. Wskazać przy tym należy, że w piśmie z dnia 23 lipca 2018 r. skarżący oświadczył, że nie wnosi uwag do pomiarów wykonanych w punktach P-1 i P-2, a to właśnie w punkcie P-1 doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu o 3,5 dB. Stąd załączenie elektronicznego zapisu pomiarów, których wyniki znalazły odzwierciedlenie w sprawozdaniu, nie ma wpływu na wynik sprawy. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem strony, co do prawidłowości pomiaru wykonanego w punktach przy ul. [...]. Jak wyjaśnił organ pomiary zostały wykonane zgodnie z metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego z instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego, stanowiącą załącznik nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542). W części B Kryteria lokalizacji punktów pomiarowych, w ust. 2 pkt 2 wskazano, iż na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się: - w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte, choć dopuszcza się wykonanie pomiarów przy oknie zamkniętym; dopuszcza się uchylenie okna w ten sposób, aby możliwe było przeprowadzenie przez nie wysięgnika i kabli łączących mikrofony pomiarowe z przyrządami pomiarowymi znajdującymi się w pomieszczeniu, - na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji. Pomiar – jak wynika z pkt 4 sprawozdania został dokonany w świetle okien, które były zamknięte, co w świetle przytoczonego przepisu należy uznać za dopuszczalne. Okoliczność, iż pomiar został dokonany powyżej muru dźwiękochłonnego nie ma w tej sprawie znaczenia, bowiem to nie wysokość muru i jego usytuowanie stanowią wyznacznik dla umieszczenia punktu pomiarowego. W ocenie sądu konieczności przeprowadzenia ponownych pomiarów w badanej sprawie nie uzasadnia również okoliczność, iż od dnia dokonania pomiarów do dnia wydania decyzji przez organ I instancji długi okres czasu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż wystarczy jednorazowe przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, by mogła być wydana decyzja na podstawie art. 115a p.o.ś., w celu zabezpieczenia praw osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność określonego podmiotu. Z przepisów działu V ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania decyzji oparciu o art. 115a tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 6/10). Sąd nie podzielił także argumentacji skarżącego odnoszącej się do naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 110 § 1 i 8 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że postępowanie dotyczyło określenia poziomu hałasu w porze dziennej. W punkcie 1 decyzji wskazano jednoznacznie jakich wartości poziom hałasu nie może przekroczyć w porze dziennej, zatem użycie w punkcie 2 decyzji zwrotu "w porze nocnej" stanowi widoczną na pierwszy rzut oka i oczywistą omyłkę organu. Jakkolwiek należy przyznać skarżącemu rację, iż uzasadnienie decyzji w części dotyczącej podnoszonych przez skarżącego zarzutów jest lakoniczne i opiera się głównie na stwierdzeniu, iż organ nie może kwestionować wyników badań przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium, to jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Z tych względów, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który nakazywałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t.), skargę oddalił.