II SA/Sz 1041/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. S. i M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy oddala skargę.

A.S. oraz M.S. w dniu 13 maja 2014 r. złożyli w Starostwie Powiatowym zgłoszenie zamiaru przystąpienia do robót budowlanych, polegających na budowie tymczasowego obiektu budowlanego – pawilonu gastronomicznego o wymiarach 6,5 m na 3,8 m na działce nr [...], położonej w miejscowości [...]. Wniosek podpisany został jedynie przez A.S. Po analizie wniosku Starosta postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r. nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia między innymi poprzez podpisanie wniosku - zgłoszenia przez wszystkich wnioskodawców w terminie do dnia 23 czerwca 2014 r. W piśmie z dnia 23 czerwca 2014 r., skierowanym do Starosty A.S., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego T.B., stwierdził, że złożone zgłoszenie zawiera wszystkie składniki wymagane przepisem art. 63 § 2 i § 3 K.p.a. Natomiast brak podpisu M.S. na zgłoszeniu i na załącznikach ma taki skutek, że wyłącznie w odniesieniu do tej strony postępowania organ winien był wystosować wezwanie o uzupełnienie podpisu w trybie art. 64 § 2 K.p.a. i w zależności od tego czy braki zostałyby uzupełnione, czy też nie – jedynie ta strona objęta byłaby skutkami prawnymi dokonanego zgłoszenia lub też jej podanie pozostawione byłoby bez rozpatrzenia. A.S. wskazał ponadto, że postanowienie zostało mu doręczone po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia i tym samym nie może być przeszkodą do rozpoczęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W dniu 18 lipca 2014 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo M.S. a, w którym oświadczył, że nie uzupełni podpisu na zgłoszeniu, wobec faktu iż wskutek upływu 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia (podpisanego przez A.S.), organ powiatowy nie doręczył A.S. sprzeciwu w formie decyzji, ani postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia. Decyzją z dnia [...] Starosta na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) wniósł sprzeciw do wyżej opisanego zgłoszenia budowy, wskazując, że inwestorzy nie uzupełnili wskazanych w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2014 r. braków wniosku. A.S. i M.S. złożyli od powyższej decyzji odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu podnieśli, że ze względów formalnoprawnych zaskarżona decyzja mogła być wydana jedynie wobec A.S. Zdaniem strony, zgłoszenie dokonane w trybie art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie jest wnioskiem (podaniem) w rozumieniu art. 61 K.p.a., a zatem nie wszczyna ono postępowania administracyjnego, które zostaje dopiero wszczęte z chwilą wydania przez organ ewentualnej decyzji w sprawie sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia. Tym samym w kwestii uzupełnienia takiego zgłoszenia zastosowanie mają wyłącznie przepisy ustawy Prawo budowlane, a nie przepisy K.p.a. Mając powyższe na uwadze oraz niesporny w sprawie fakt, że M.S. nie uzupełnił podpisu na zgłoszeniu odwołujący się stwierdzili, że M.S. nie dokonał zgłoszenia i dlatego nie mogła być wydana wobec niego zaskarżona decyzja. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył sprzeciw do zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego – pawilonu gastronomicznego. Organ odwoławczy podał, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 13 maja 2014 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło zgłoszenie zamiaru budowy obiektu budowlanego tymczasowego - pawilonu gastronomicznego, złożone przez M.S. i A.S., działających łącznie jako inwestorzy. Przedmiotowy wniosek podpisany został wyłącznie przez A.S. Z akt sprawy nie wynikało natomiast, aby A.S. posiadał pełnomocnictwo do reprezentowania M.S. w przedmiotowej sprawie. Wojewoda wskazał dalej, że zgłoszenie z dnia 13 maja 2014 r. (wniesione łącznie przez M.S. i A.S.) z powodu braku podpisu M.S. narusza art. 63 § 3 K.p.a. Zatem organ I instancji zobowiązany był wezwać inwestora do uzupełnienia w terminie siedmiu dni powyższego braku formalnego podania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. K.p.a. z pouczeniem, że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie zgłoszenia bez rozpoznania. Starosta zobowiązanie do usunięcia powyższego braku zawarł w postanowieniu z dnia [...] łącznie z innymi stwierdzonymi przez ten organ brakami zgłoszenia. Następnie, w związku z nieuzupełnieniem zgłoszenia, decyzją z dnia [...] wniósł sprzeciw do budowy tymczasowego obiektu budowlanego w sytuacji, gdy brak formalny w postaci braku podpisu jednego z dwóch inwestorów działających łącznie nie mógł doprowadzić do wydania decyzji o sprzeciwie. Brak podpisu na wniosku, stosownie do art. 64 § 2 K.p.a., skutkuje bowiem pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Wojewoda zauważył ponadto, że M.S. w piśmie z dnia 16 lipca 2014 r., skierowanym do Starosty oświadczył, że nie uzupełni podpisu na zgłoszeniu, w sytuacji, gdy miał możliwość wycofania swojego udziału w zgłoszeniu, co umożliwiłoby organowi powiatowemu rozpatrzenie zgłoszenia jako wniesionego wyłącznie przez A.S. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że brak formalny zgłoszenia nie mógł doprowadzić do wydania przez Starostę decyzji o sprzeciwie i dlatego należało uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć sprzeciw do zgłoszenia M.S. i A.S. w sprawie budowy tymczasowego obiektu budowlanego - pawilonu gastronomicznego. Wojewoda wyjaśnił również, że upływ 30-dniowego terminu, wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane nie stanowi upoważnienia do realizacji inwestycji wówczas, gdy przed upływem tego terminu właściwy organ nałoży postanowieniem obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w granicach określonych w art. 30 ust. 2. Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest jedynie wydanie i wysłanie (a nie doręczenie) przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie Starosta postanowieniem z dnia [...], nadanym w palcówce pocztowej w dniu 10 czerwca 2014 r. (czyli przed upływem 30 dni od wniesienia zgłoszenia) nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia do dnia 23 czerwca 2014 r. Tym samym decyzja Starosty z dnia [...] została wydana z zachowaniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. A.S. i M.S., reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego T.B., wyżej opisaną decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w odniesieniu do M.S. i o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w odniesieniu do A.S. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 61 § 1 K.p.a., art. 63 § 2 i § 3 K.p.a. oraz art. 64 § 2 K.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest podaniem w rozumieniu przepisów K.p.a., b) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez brak w sentencji zaskarżonej decyzji orzeczenia w przedmiocie umorzenia postępowania w I instancji, c) art. 80 K.p.a. przez błędną ocenę zgromadzonych dowodów; 2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak jego zastosowania i w konsekwencji wydanie decyzji dotkniętej nieważnością w odniesieniu do M.S., który nie jest stroną w niniejszej sprawie, b) art. 30 ust. 5 zdanie drugie ustawy Prawo budowlane przez błędną jego interpretację poprzez przyjęcie, że w sprawie nie doszło do sytuacji uprawniającej stronę do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego - pawilonu gastronomicznego o wymiarach 6,50 m x 3,80 m w [...] W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, a następnie podtrzymali swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżących, dokonanie zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest z prawnego punktu widzenia oświadczeniem woli, chociaż niekiedy w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wspomina się, że jest ono czynnością materialno-techniczną lub czynnością faktyczno-prawną (np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 875/12), które to czynności nie wszczynają postępowania administracyjnego w trybie przepisów K.p.a., czego nie dostrzegł organ w zaskarżonej decyzji. Zgłoszenie takie jest zatem oświadczeniem woli, zawierającym deklarację o zamiarze budowy, sformalizowanym w sposób określony przepisami art. 30 ustawy Prawo budowlane, wywierającym z mocy prawa, po upływie 30 dni od dokonania zgłoszenia, skutek w postaci prawa zgłaszającego do rozpoczęcia budowy objętej zgłoszeniem, chyba że przed upływem tego terminu właściwy organ wyda skutecznie postanowienie o uzupełnieniu braków zgłoszenia lub decyzję o sprzeciwie wobec tego zgłoszenia. W świetle powyższego, w opinii skarżących, nie ulega wątpliwości, że do zgłoszenia zamiaru przeprowadzenia robót budowlanych, jako oświadczenia woli mającego wywołać określony skutek prawny, mają zastosowanie, oprócz przepisów ustawy Prawo budowlane (dotyczących wymogów formalnych) także przepisy prawa cywilnego - art. 78. § 1. K.c. i art. 245 K.p.c. Skoro zatem M.S. nie podpisał zgłoszenia i dodatkowo w piśmie z dnia 16 lipca 2014 r. oświadczył, że nie uzupełni podpisu, to tym samym w sprawie nie mamy do czynienia ze zgłoszeniem dokonanym przez M.S. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody koniecznym czyni w pierwszej kolejności udzielenie odpowiedzi na pytanie o tryb postępowania organu do którego zostało złożone zgłoszenie o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych, dotknięte brakami o charakterze formalnym. W art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) prawodawca wskazał, jakiego rodzaju budowa lub wykonanie robót budowlanych podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. W dalszych ustępach art. 30 określił informacje jakie powinny zostać podane w zgłoszeniu oraz jakiego rodzaju dokumenty powinny być doń dołączone. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ww. ustawy, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ, w drodze postanowienia, nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Na temat charakteru prawnego zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ustawy Prawo budowlane, w piśmiennictwie i orzecznictwie odnaleźć można stwierdzenia, że zgłoszenie, o którym mowa w omawianym przepisie, nie jest wnioskiem (podaniem) w rozumieniu art. 61 k.p.a., który wymagałby załatwienia przez organ jako sprawy administracyjnej. Jest to w istocie oświadczenie woli inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji konkretnej inwestycji budowlanej, a jego milczące przyjęcie przez właściwy organ jest zwykłą czynnością materialno-techniczną (por. A. Kosicki w komentarzu do art. 30 Prawa budowlanego w: "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. A. Plucińska-Filipowicz, wyd. Wolter Kluwer Polska; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1074/13). Stanowisko to prezentują również skarżący, choć niekonsekwentnie, odwołując się pierwotnie przed organem I instancji do stosowania przepisów art. 63 i art. 64 K.p.a. Istnieją również poglądy, wedle których instytucja zgłoszenia stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a samo zgłoszenie jest odpowiednikiem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgłoszenie zaś, o którym mowa w art. 30 ustawy Prawo budowlane, inicjuje postępowanie administracyjne. Znajduje w nim zastosowanie regulacja ogólna z art. 61 § 1 K.p.a., zgodnie z którą, datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Toczące się postępowanie administracyjnej będzie jednak postępowaniem w pewnym sensie "uproszczonym": gdyż nie zawsze wymaga wydania rozstrzygnięcia w formie aktu administracyjnego. Istnieje bowiem domniemanie wydania decyzji pozytywnej w stosunku do zamiaru objętego zgłoszeniem w sytuacji, gdy bezskutecznie upłynie zawity termin, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Tym samym regulacje kodeksowe ulegają stosownej modyfikacji, gdyż niektóre z nich nie znajdują pełnego, a inne jakiegokolwiek zastosowania (por. komentarz do art. 30 J. Dessoulavy-Śliwiński w: "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, 2013, s. 384 i nast., wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 911/08). To ostatnie stanowisko bliższe jest składowi orzekającemu w niniejszej sprawie. Nie powinno budzić wątpliwości, że złożenie właściwemu organowi zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewątpliwie inicjuje określone działania organu administracji architektoniczno-budowalnej. Organ ten ma obowiązek zweryfikować zgłoszenie według określonych kryteriów. Udzielenie pozwolenia na budowę lub kwestia dopuszczalności zrealizowania przedsięwzięcia na podstawie zgłoszenia są rozpatrywane w ramach realizacji przez organ administracji określonych, powierzonych mu obowiązków. Złożone zgłoszenie musi spełniać określone wymogi stawiane mu zarówno przez przepisy prawa materialnego ale również podstawowe wymogi formalne, o których mowa w art. 61 K.p.a., takie jak wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresu oraz musi być podpisane. Zatem jeśli zgłoszenie posiada braki formalne, które w istocie uniemożliwiają mu nadanie biegu, takie jak brak podpisu osób zgłaszających zamiar budowy obiekty lub wykonania robót budowlanych, organ winien wezwać do uzupełnienia zgłoszenia, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, odpowiednio stosując tu art. 64 § 2 K.p.a. Jeżeli natomiast braki zgłoszenia dotyczą kwestii określonych przez art. 30 ustawy Prawo budowlane, wówczas organ skierować powinien zobowiązanie do inwestorów do jego uzupełnienia w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, pod rygorem wniesienia sprzeciwu. Podobne stanowisko zajął WSA w Opolu w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 103/11 oraz WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2009/09. Pogląd ten nie stoi w sprzeczności z tezą, że zasady wydawania postanowienia określone w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowią lex specialis wobec ogólnych zasad postępowania administracyjnego przewidzianego w art. 64 § 2 K.p.a., gdzie rygorem nieusunięcia braków podania (wniosku) w terminie 7 dni, jest pozostawienie go bez rozpoznania. W przypadku wniesienia zgłoszenia, nieuzupełnienie braków o których mowa w art. 30 ustawy Prawo budowlane, przybiera formę sprzeciwu organu, nie zaś pozostawienia zgłoszenia bez rozpoznania. Nawet gdyby przyjąć, jak wskazuje się w części orzecznictwa, że złożenie zgłoszenia nie stanowi podania w rozumieniu art. 61 K.p.a., a więc żądania wszczynającego postępowanie administracyjne, lecz jest oświadczeniem woli, określanym niekiedy mianem czynności materialno-technicznej, to niewątpliwie zgłoszenie takie musi być podpisane. Aby można było stwierdzić, że zgłoszenie pochodzi od osób w nim wskazanych powinno być podpisane przez podmiot zgłaszający zamiar zrealizowania danego obiektu budowalnego lub wykonania robót budowlanych. Jeżeli ze zgłoszenia wynika, że inwestorem będzie więcej niż jedna osoba, to wszyscy współinwestorzy, jako zgłaszający zamiar realizacji określonego przedsięwzięcia, winni takie zgłoszenie podpisać. Nie można zaakceptować stanowiska, wedle którego organ miałby przedsięwziąć jakiekolwiek czynności weryfikujące merytorycznie złożone zgłoszenie, jeżeli nie posiadałoby ono wskazania inwestora (zgłaszającego) lub jego (ich) podpisu pod zgłoszeniem. Tak jak każde podanie w rozumieniu art. 61 K.p.a. dla wywarcia jakichkolwiek skutków procesowych powinno być podpisane, tak samo zgłoszenie powinno być podpisane przez osoby składające zgłoszenie (lub osoby przez nie do tej czynności odpowiednio umocowane). Brak podpisu zgłoszenia przez jednego z inwestorów nie pozwala na rozpatrywanie obarczonego takim brakiem zgłoszenia w trybie art. 30 Prawa budowlanego. Wniesienie tak ułomnego zgłoszenia nie może również powodować skutku w postaci rozpoczęciu biegu terminu do ewentualnego wydania przez organy sprzeciwu, czy też postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia braków zgłoszenia, które to braki, jak wynika z art. 30 Prawa budowlanego mają charakter materialno-prawny. Nie sposób bowiem zaaprobować poglądu, aby organ zobowiązany był do badania zgłoszenia, które nie zostało podpisane przez osoby wskazane w nim jako inwestorzy. Określenie w zgłoszeniu precyzyjnie podmiotów będących inwestorem i podpisanie zgłoszenia przez inwestora/inwestorów jest okolicznością bardzo istotną. Określa bowiem krąg potencjalnych stron postępowania administracyjnego, którego efektem może być wydanie decyzji o sprzeciwie organu, poprzedzone niekiedy skierowaniem do nich postanowienia do uzupełnienia braków zgłoszenia. Do robót budowlanych objętych zgłoszeniem nie może przystąpić jakikolwiek inwestor ale wyłącznie ci inwestorzy, którzy skutecznie złożyli zgłoszenie przyjęte bez sprzeciwu organu. Nie można podzielić stanowiska, wedle którego, tak jak w niniejszej sprawie, jeden ze współinwestorów nie podpisuje zgłoszenia, a następnie odmawia uzupełnienia tego braku wywodząc, że stało się to bezprzedmiotowe wobec upływu 30. dniowego terminu do wniesienia przez organ sprzeciwu. Organ I instancji prawidłowo postąpił zwracając się do inwestorów o uzupełnienie braku formalnego zgłoszenia polegającego na braku podpisu jednego z dwóch współinwestorów przedsięwzięcia. Nieusunięcie tego braku oraz brak korekty treści zgłoszenia (do jednego inwestora), nie dawały podstaw do procedowania sprawy w ramach przepisów prawa budowalnego i wydania sprzeciwu, co trafnie skonstatował organ drugiej instancji, umarzając postępowanie w tym przedmiocie. W ocenie Sądu, bez istotnego znaczenia na wynik sprawy ma nieco niefortunnie sformułowana treść zaskarżonego rozstrzygnięcia o "umorzeniu sprzeciwu do zgłoszenia", miast umorzenia postępowania w sprawie złożonego zgłoszenia, którego prowadzenie, wobec nieusunięcia braków formalnych polegających na jego podpisaniu, było bezprzedmiotowe. Nie było przy tym podstaw do wniesienia przez organ sprzeciwu, bowiem brak formalny polegający na braku podpisu zgłoszenia, nie jest brakiem do usunięcia którego organ byłby uprawniony żądać w drodze postanowienia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Za chybiony Sąd uznał zarzut skargi dotyczący niewłaściwej interpretacji art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że w sprawie nie doszło do sytuacji uprawniającej stronę do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego, bowiem po pierwsze, organ I instancji w otwartym terminie do wniesienia sprzeciwu wydał postanowienie z dnia 9 czerwca 2014 r. w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane a po drugie, w terminie 30 dni liczonym po upływie terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia, wydał decyzję z dnia 18 lipca 2014 r. o sprzeciwie do zgłoszenia budowy obiektu budowlanego. Pomimo, iż w konsekwencji decyzja organu I instancji została uchylona, to w kontekście jej skutków procesowych jakie wywoływała w okresie obowiązywania i poczynionych wyżej rozważań o bezskuteczności złożonego zgłoszenia, niepodpisanego przez wymienionych w nim inwestorów, twierdzenie skarżących, iż doszło do sytuacji uprawniającej do rozpoczęcia opisanych w zgłoszeniu robót budowlanych jest niezasadne. W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałoby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, co skutkować musiało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).