II SA/Rz 982/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. K. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 maja 2025 r. nr SKO.415.384/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 maja 2025 r. nr SKO.415.384/2020; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżących B. K. i E. K. solidarnie kwotę 1011 zł /słownie: jeden tysiąc jedenaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (Dalej: "SKO"; "Kolegium") z 27 maja 2025 r. nr SKO.415/384/2020 wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 59, art. 61 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 2026 r., poz. 538 ze zm. – dalej: "u.p.z.p."). Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent"; "Organ I instancji"), po rozpoznaniu wniosku KG, decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "dwanaście budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na części działki nr [...] ". Organ I instancji wyjaśnił, że w toku postępowania dokonano analizy wniosku w zakresie warunków i zasad zagospodarowanie terenu, ustalono stan faktyczny i prawny terenu objętego inwestycją. Projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami. Organ szczegółowo odniósł się do ustalonych parametrów inwestycji. Na powyższe rozstrzygnięcie odwołania wnieśli [...]. Wymienieni zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 i art. 109 k.p.a.) oraz norm prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Podnieśli zarzut naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, ustalenia błędnych parametrów inwestycji (niewłaściwie ustalono współczynniki), naruszenia stosunków wodnych, braku doręczenia załącznika do decyzji (analizy urbanistycznej) oraz utraty przez nieruchomość inwestora dostępu do drogi publicznej na skutek prawnokształtujących oświadczeń odwołujących. SKO w Rzeszowie decyzją z 25 lipca 2019 r. nr SKO.415/149/2019 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1158/19 uchylił decyzję Kolegium. Sąd wskazał na toczące się postępowanie w zakresie zniesienia służebności przejazdu do objętej inwestycją działki nr [...] a stanowiącej jedyne przewidziane warunkami zabudowy połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną. Postępowanie to nie zostało rozstrzygnięte a w ocenie Sądu wynik tego postępowania może rzutować na prawidłowość wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z 23 marca 2023 r. SKO w Rzeszowie zawiesiło postępowanie w sprawie. Po uzyskaniu informacji o prawomocnym zakończeniu postępowania przez Sąd Rejonowy w [...], który wyrokiem z [...] lipca 2023 r., sygn. [...] oddalił powództwo, Kolegium postanowieniem z 27 maja 2025 r. podjęło postępowanie administracyjne. W dalszej kolejności SKO w Rzeszowie wskazaną na wstępie decyzją z 27 maja 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podało, że spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. obligowało Organ I instancji do pozytywnego załatwienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu - której wyniki utrwalono w formie opisowej i graficznej - wykazała, że nieruchomości położone w obszarze analizowanym zlokalizowane są w obszarze zabudowy mieszkaniowej o funkcji jednorodzinnej. Planowana przez inwestora zabudowa polegająca na budowie budynku o funkcji jednorodzinnej w zabudowie szeregowej wpisuje się w kontynuację funkcji obiektów już istniejących w obszarze analizowanym i nie pozostaje z nimi w sprzeczności. Z części tekstowej sporządzonej dla potrzeb sprawy analizy urbanistycznej wynika, że określone decyzją parametry zabudowy zostały ustalone prawidłowo i korespondują z występującymi w obszarze analizowanym cechami zagospodarowania terenu i gabarytami obiektów, wyznaczonymi przez takie parametry jak intensywność zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej czy też wysokość głównej kalenicy dachu. Zostały one wyznaczone w sposób respektujący zasady określone w § 4 - § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164 poz. 1588 ze zm. - dalej: "rozporządzenie"). Analiza w sposób szczegółowy opisuje parametry istniejącej zabudowy i gabaryty budynków występujących w obszarze analizowanym oraz zawiera wszystkie wymagane rozporządzeniem elementy. Organ odwoławczy podał, że sporządzona analiza nie budzi zastrzeżeń w kontekście wymogów jej sporządzenia. Zawiera dostateczne uzasadnienie dla przyjętych w decyzji ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja nie będzie naruszać istniejącego ładu architektonicznego i będzie harmonizować z istniejącą już zabudową, kontynuując zastany na tym terenie sposób użytkowania obiektów i cechy zabudowy. Nie będzie naruszać zasady dobrego sąsiedztwa. Kolegium wskazało także, że zostały spełnione pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 u.p.z.p. Istniejące na terenie inwestycji uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (inwestor wraz z wnioskiem przedłożył wymagane oświadczenia dysponentów sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i energetycznej), teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, który nie został podważony w postępowaniu cywilnym, dysponuje odpowiednimi służebnościami (oświadczenia woli w zakresie cofnięcia ustanowionej służebności zostały oddalone wyrokiem sądu), działka nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze. Analiza charakteru inwestycji oraz uwarunkowań obszaru analizowanego prowadzi do wniosku, że lokalizacja planowanej inwestycji nie będzie naruszać regulacji zawartych w przepisach odrębnych. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia architekta. Integralną część decyzji stanowią prawidłowo sporządzone załączniki, a postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami k.p.a. w zakresie ustalenia kręgu stron postępowania oraz zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu. Jako niezasadny Kolegium oceniło zarzut błędnego ustalenia parametrów inwestycji. Podstawą określenia funkcji oraz parametrów nowej zabudowy są ustalenia dotyczące całokształtu zabudowy i sposobu zagospodarowania nieruchomości położonych w obszarze analizowanym. Zatem "dostosowanie" inwestycji do wybranych tylko obiektów znajdujących się na tym obszarze stanowiłoby de facto naruszenie przepisów ustawy i rozporządzenia. Ponadto u.p.z.p. gwarantuje zachowanie ładu przestrzennego poprzez udział w postępowaniu osoby posiadającej stosowne kwalifikacje wskazane w art. 5 oraz art. 60 ust. 4 u.p.z.p., do której zadań należy sporządzenie projektu decyzji i która uczestniczy w przeprowadzeniu analizy urbanistyczno - architektonicznej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W kwestii dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej nie ulega wątpliwości, że jest on zapewniony w sposób wymagany u.p.z.p. przez ustanowienie służebności, która nie została skutecznie zakwestionowana. Kolegium wyjaśniło ponadto, że każdy z parametrów inwestycji został jednoznacznie ustalony w oparciu o analizę urbanistyczną. Dla każdej z działek sąsiednich przedstawiono parametry w zakresie intensywności zabudowy, szerokości elewacji frontowej, górnej krawędzi elewacji frontowych, wysokości kalenicy i kąta pochylenia połaci dachowych. Kwestionowanie zagadnień procesowych w konwencji ustaleń analizy nie jest uzasadnione, nadto wskazuje na zbędność przeprowadzenia oględzin w ramach postępowania dowodowego. Również fakt zaniechania doręczenia wyników analizy stanowiącej element składowy decyzji, zdaniem SKO, nie stanowi podstawy do zmiany decyzji Organu I instancji. Okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wspólną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej opisaną decyzję [...]. Kwestionowanej decyzji zarzucili: I. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, w tym przede wszystkim za podstawę podjęcia zawieszonego postępowania - postanowienie SKO z 27 maja 2025 r., w konsekwencji wydanie skarżonej decyzji pomimo, że w sprawie nadal występują przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z jednoczesnym naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pomimo braku spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, jak też wobec faktu, że teren objęty planowaną inwestycją nie ma dostępu do drogi publicznej; II. Nierozpoznanie przez SKO istoty sprawy, poprzez całkowite pominięcie zarzutów wskazanych w odwołaniach a w konsekwencji naruszenie: a) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego przedmiotowej decyzji w sposób całkowicie oderwany od zarzutów odwołania oraz uniemożliwiający odtworzenie procesu decyzyjnego organu II instancji i merytoryczne odniesienie się do zapadłego rozstrzygnięcia, w szczególności brak wskazania okoliczności uzasadniających utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w kontekście sprecyzowanych w odwołaniach konkretnych zarzutów, b) art. 107 k.p.a. w zw. z art. 109 k.p.a. w zw. z § 9 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. poprzez niedoręczenie Skarżącym decyzji I instancji wraz z wszystkimi załącznikami a w szczególności bez załącznika pt. "analiza urbanistyczna" (załącznik tekstowy i graficzny), c) art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak rozpoznania sprawy w sposób całościowy, brak działania organów zarówno I jak i II instancji w sposób wnikliwy, brak zebrania dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady prawdy obiektywnej, zasady informowania stron i zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, d) art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku spełnienia wskazanych w tych przepisach przesłanek. Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżący zwrócili się o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zwrócili się także o dopuszczenie dowodów z dokumentów a mianowicie z postanowienia Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2025 r. oraz wydruku z Portalu Informacyjnego Sądów Powszechnych zawierającego informacje na temat sprawy o sygn. akt [...], na okoliczność wykazania, że wciąż istnieją przesłanki uzasadniające obligatoryjne zawieszenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bądź też przesłanki do uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i umorzenia postępowania ze względu na brak dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej. W uzasadnieniu Skarżący podnieśli, że organ odwoławczy poczynił błędne, niepełne ustalenia w zakresie zawisłości sprawy dotyczącej kwestionowania dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Podkreślili, że w uprzednio wydanym wyroku WSA w Rzeszowie wskazywał na zawisłą przed sądem cywilnym sprawę o zniesienie służebności drogowej. Tymczasem Kolegium, nie zasięgając informacji u Skarżących, podjęło zawieszone postępowanie, powołując się na fakt prawomocnego zakończenia jedynie sprawy pod sygn. [...], której przedmiotem nie było zniesienie służebności a uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli. Sprawa dotycząca zniesienia służebności (sygn. [...]), na dzień sporządzenia skargi nadal istnieje. Skarżący wskazali, że na dzień sporządzenia skargi nadal istnieje stan zawisłości dwóch spraw, w których konsekwentnie kwestionują dojazd do działki nr [...] szlakiem służebnym. Są to: 1. sprawa z powództwa [...] o zniesienie służebności zawisła przed Sądem Rejonowym w [...], pod sygn. [...], która nie została prawomocnie zakończona (w sprawie tej SR postanowieniem z [...] marca 2025 r. zawiesił postępowanie na podstawie przepisu art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c. z uwagi na śmierć jednego z pozwanych [...]); 2. sprawa z powództwa [...], o stwierdzenie nieważności oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu, zawisła przed Sądem Rejonowym w [...],pod sygn. [...] (sprawa nie została prawomocnie zakończona, brak rozstrzygnięcia sprawy nawet w pierwszej instancji). Zdaniem Skarżących do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia spraw zawisłych przed sądem powszechnym nadal aktualna pozostaje przesłanka do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący konsekwentnie podnieśli, że nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy nie ma zapewnionego należytego dostępu do drogi publicznej (wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy inwestor w zakresie działki nr [...] nie mógł powoływać się na dostęp do drogi publicznej wynikający ze służebności ustanowionej na rzecz każdoczesnego jej właściciela przez właścicieli działek o nr [...]). Właściciele wskazanych działek w zakresie ustanowienia wskazanej wyżej służebności złożyli obecnemu właścicielowi działki nr [...] skuteczne oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu. Na powyższą okoliczność Skarżący przedłożyli stosowne dokumenty potwierdzające złożenie prawokształtujących oświadczeń. W zakresie niektórych z tych oświadczeń ([...] przed Sądem Rejonowym w [...] toczą się postępowania w zakresie uchylenia się od skutków prawnych złożonych oświadczeń. Skarżący zarzucili ponadto, że Organ II instancji nie odniósł się merytorycznie do wszystkich istotnych zarzutów stawianych kwestionowanej decyzji w odwołaniach, a dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ II instancji nie odniósł się do tak istotnych zarzutów odwołania, jak zarzut niedoręczenia im kompletnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, tj. z pominięciem analizy urbanistycznej (załącznika tekstowego i graficznego). Z tego powodu strony zostały pozbawione przysługujących im praw, gdyż nie miały możliwości zapoznania się z całą decyzją oraz zweryfikowania w tym zakresie poprawności ustaleń organu. Niezależnie od powyższego, w odwołaniach zarzucono sprzeczność decyzji Organu I instancji z zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa. Kolegium nie ustosunkowało się do konkretnych zarzutów wskazujących, że decyzja Organu I instancji zawyża możliwą wysokość budynku w kalenicy do 10m, podczas gdy takiej wysokości budynków nie ma w okolicy. Zawyża też wysokość elewacji frontowej do 9m, podczas gdy budynki sąsiednie nie mają takiej wysokości elewacji frontowej. Nie określa również maksymalnej ilości kondygnacji, co sprawia, że umożliwia budowę budynków o 3 kondygnacjach naziemnych. Jest to istotne uchybienie § 2 pkt 3 rozporządzenia. Organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej analizy decyzji organu I instancji pod kątem braku dla planowanej inwestycji kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu a także gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Tymczasem wszystkie te parametry mają istotne znaczenie z punktu widzenia zarzutu braku zastosowania zasady kontynuacji oraz zasady dobrego sąsiedztwa. Skarżący podkreślili nadto, że w treści odwołań zarzucali organowi I instancji, że ustalone w pkt 2 decyzji warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego umożliwiają de facto inwestorowi zaburzenie istniejącego ładu przestrzennego oraz harmonii i estetyki już istniejącej zabudowy. W decyzji nie wskazano żadnych informacji, dlaczego dla planowanej inwestycji błędnie przyjęto takie, a nie inne wartości współczynników. Nie wskazano konkretnie i wprost parametrów budynków znajdujących na sąsiednich działkach nr [...] oraz obowiązujących do tych działek wskaźników, tak, aby można było je porównać ze wskaźnikami przyjętymi dla planowanej inwestycji. Skarżący zarzucili, że decyzja nie spełnia wymagań wymogów formalnych z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczących kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz linii zabudowy. Za niewystarczające należy uznać stanowisko Kolegium wskazujące, że decyzja organu I instancji nie narusza w tym zakresie prawa, tym bardziej, że żadna z sąsiednich działek objętych przeprowadzoną analizą nie jest zabudowana budynkami mieszkaniowymi w zabudowie szeregowej, co ma istotne znaczenie m.in. dla przyjęcia wskaźników intensywności zabudowy, których organ drugiej instancji w ogóle nie weryfikował, czym nie rozpoznał istoty zarzutów odwołania. Ważkim zarzutem był podniesionym w treści odwołania zarzut braku wskazania w treści decyzji Organu I instancji sposobu obliczania intensywności zabudowy, rozumianej jako stosunek powierzchni całkowitej budynku (sumy powierzchni wszystkich kondygnacji) do powierzchni działki. Powyższy zarzut również nie został przez Kolegium w ogóle rozpatrzony. Skarżący zarzucili także wadliwość przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania trenu, gdyż w jej ramach nie uwzględniono wszystkich działek i charakteru ich zabudowy znajdujących się w wyznaczonym obszarze analizowanym; w kontekście charakteru, funkcji oraz cech istniejącej zabudowy dotyczy to w szczególności działek nr [...]. Powyższe ma istotne znaczenie, gdyż na żadnej z działek sąsiednich do planowanej inwestycji a znajdujących się w obszarze analizowanym, nie ma budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej o tak gęstej zabudowie. Wskazane wyżej braki (wadliwości) decyzji Organu I instancji mają istotne znaczenie, gdyż skutkowały przyjęciem błędnych wskaźników, np. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni określonej wnioskiem, szerokości elewacji frontowej pojedynczego budynku mieszkalnego jednorodzinnego itp. Powyższe zarzuty odwołania, nie zostały w żaden sposób rozpatrzone przez Organ II instancji. Skarżący wskazali także, że w odwołaniu podnieśli zarzut braku analizy i uwzględnienia wyników analizy skutków, jakie planowana inwestycja może przynieść w zakresie zmiany stosunków wodnych. Tak duża i niespotykana w sąsiedztwie powierzchnia zabudowy, to duża powierzchnia połaci dachowych oraz terenów utwardzonych, a w konsekwencji dużo wody opadowej w terenie, gdzie brak jest kanalizacji burzowej. Naturalną konsekwencją tak dużej i intensywnej zabudowy jest mała ilość terenu biologicznie czynnego, który mógłby wchłonąć wody opadowe. Aktualne zagospodarowanie terenu w rejonie oddziaływania inwestycji wskazuje na brak tak intensywnej zabudowy, jak wskazana w treści skarżonej decyzji. Również i w tym zakresie Kolegium w żaden sposób nie odniosło się do zarzutów odwołania dotykających problematyki istotnej zmiany stosunków wodnych, która może nastąpić w wyniku realizacji inwestycji opartej na kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. WSA w Rzeszowie postanowieniem z 17 grudnia 2025 r., sygn. II SA/Rz 982/25 odrzucił skargi wszystkich skarżących, z wyjątkiem skargi [...]. W piśmie procesowym z 19 maja 2026 r., uczestnik postępowania[...] wniósł o oddalenie skargi. W jego ocenie decyzja jest prawidłowa i nie zawiera żadnych uchybień. Dodatkowo podniósł, że sprawa z powództw [...] o uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia złożonego pod wpływem błędu zakończyła się oddaleniem pozwu – wyrok z [...] stycznia 2026 r., sygn. akt [...] ( brak adnotacji o stwierdzeniu prawomocności). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."). W świetle art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd w szczególności: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W sprawie zasadnicze znaczenie będzie miał również art. 153 p.p.s.a. Zgodnie tym przepisem: ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w poprzednim wyroku z 3 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1158/19 uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazał, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zasadnicze znaczenie powinno mieć wyjaśnienie kwestii zapewnienia należytego dostępu do drogi publicznej. Wnioskodawca jako dostęp do drogi publicznej wskazał następujące działki: [...], dołączając do wniosku notarialną umowę ustanowienia służebności gruntowej z [...] marca 2018 r. Komunikacja tymi działkami została zatwierdzone przez Organ I instancji w decyzji z [...] kwietnia 2019 r. Tymczasem 24 sierpnia 2018 r. [...] ( współwłaściciele działki [...]) oraz [...] ( współwłaściciele działki [...]) wnieśli pozew o zniesienie służebności powołując się na błąd. Zdaniem Sądu poprzednio rozpoznającego sprawę okoliczność ta miała zasadniczy wpływ na wynik postępowania, co powinno było stanowić podstawę do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. gdy rozpatrzenie sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Sąd wyraźnie zaznaczył, że takim zagadnieniem w okolicznościach sprawy jest zainicjowane w toku postępowania administracyjnego postępowanie o zniesienie służebności stanowiącej jedyne przewidziane warunkami zabudowy połączenie terenu inwestycji z drogą publiczną. Kolegium stopując się do tych wskazówek prawidłowo postanowieniem z 23 marca 2023 r. zawiesiło postępowanie w sprawie. Następnie zwróciło się do inwestora o wyjaśnienie czy zakończone zostały postępowania w zakresie kwestionowania dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej. W odpowiedzi uzyskało informację, że przed Sądem Rejonowym w [...] pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności oświadczenia dotkniętego błędem. W dniu 10 września 2024 r. do organu wpłynęło pismo inwestora, że postępowanie w sprawie zakończyło się wyrokiem oddalającym powództwo [...] o stwierdzenie nieważności oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu (wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] lipca 2023 r., sygn. akt [...]). Informacja ta stanowiła podstawę podjęcia postępowania a następnie wydania rozstrzygnięcia. Tymczasem na co wskazuje strona skarżąca i na co przedkłada stosowne dokumenty w sprawie w toku pozostają sprawy: - z powództwa [...] o zniesienie służebności – postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone na skutek śmierci jednej ze stron postępowania - postanowienie Sądu [...] z [...] marca 2025 r., sygn. akt [...], - z powództwa [...] o stwierdzenie nieważności oświadczenia woli, która toczy się w Sądzie Rejonowym w [...] pod sygn. akt [...]. Ostatnio wymieniona sprawa zakończyła się wyrokiem Sądy Rejonowego w [...] z [...] stycznia 2026 r. oddalającym powództwo. Od wyroku została wniesiona apelacja. Tym samym słuszne jest stanowisko Skarżących, że w sprawie nadal nie wyjaśniona pozostała kwestia dostępu do drogi publicznej, na co zwracał uwagę Sąd w poprzednim wyroku. Wobec nie zakończenia się wszystkich spraw dotyczących służebności drogowej, jako wskazanego przez wnioskodawcę sposobu dostępu do drogi publicznej, nie było podstaw do podjęcia postępowania, jak również do wydania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn skarga została uwzględniona, co skutkowało uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak również postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Sąd jednocześnie stwierdził, że rozpoznanie pozostałych podniesionych w skardze zarzutów byłoby przedwczesne. Sąd rozstrzygnął sprawę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a. Na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. ( Dz.U. z 2026 r., poz. 118) w sprawie opłat za czynności radców prawnych Sąd zasądził na rzecz Skarżących [...] solidarnie zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 1014 zł ( wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 480 zł opłata od pełnomocnictwa 34 zł).