II SA/Rz 976/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółka komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń z opieki zdrowotnej w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazaną w sentencji decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] oddalającą odwołanie A spółka komandytowa z siedzibą w [...] od rozstrzygnięcia postępowania nr [...] przeprowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze, w zakresie świadczenia w pielęgniarskiej opiece długoterminowej domowej, na obszarze powiatu strzyżowskiego. Wraz ze skargą na powyższą decyzję A spółka komandytowa z siedzibą w [...] złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając go wskazała, że z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego można wywieść stwierdzenie, że istnieją podstawy do stwierdzenia przez sąd administracyjny, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa, co uzasadnia wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W ocenie wnioskodawcy powyższe powoduje, że niezasadne jest wykonanie decyzji oraz wykonanie rozstrzygnięcia dotyczącego postępowania w trybie konkursu ofert stanowiącego podstawę do zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wykonanie decyzji mogłoby spowodować wyczerpanie wszystkich środków finansowych przeznaczonych do zawarcia umowy o świadczenie opieki zdrowotnej i odmowę zawarcia umowy ze skarżącym. Tym samym zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej skody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OW NFZ wskazał na bezzasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wobec braku przesłanki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Organ wskazał, że niemożliwym jest wstrzymanie zawarcia umów ze wszystkimi świadczeniodawcami, jak chce tego skarżący, gdyż spowodowałoby to brak określonych świadczeń w obszarze całego powiatu. Zauważył także, że w myśl art. 154 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1793 ze zm.) zawarcie umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej jest wstrzymane, z uwagi na wniesienie odwołania, jedynie do czasu jego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślenia wymaga, że ochrona tymczasowa o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. odnosi się do aktów lub czynności, które generalnie nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza natomiast spowodowanie lub sprowadzenie takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Wykonanie aktu dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których podmiot uzyskuje uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296). W rozpoznawanej sprawie wniosek strony skarżącej dotyczy decyzji Dyrektora OW NFZ wydanej w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Decyzja ta nie nakłada na stronę skarżącą obowiązku określonego zachowania oraz nie pozbawia ją żadnych przyznanych wcześniej uprawnień. Stwierdzić zatem należy, że kwestionowana decyzja nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Równocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.