II SA/Rz 965/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) czerwca 2018 r., nr (...), w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej, z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia – oddalić wniosek.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, decyzją z dnia (...) czerwca 2018 r., wymierzył skarżącemu karę pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, wysokości 12 000 zł. Składając skargę na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniając swój wniosek podał, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Związane jest to przede wszystkim z tym, że prowadząc działalność gospodarczą zatrudnia 10 osób. Utrzymanie tylu pracowników pociąga za sobą znaczne koszty, w tej więc sytuacji wyegzekwowanie kary w wysokości 12 000 zł może spowodować, że straci on płynność finansową, co konsekwencji będzie się wiązało z niemożnością wypłaty pracownikom wynagrodzeń. Uwzględnienie jego wniosku umożliwi mu zaś niezakłócone funkcjonowanie na rynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu, przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że jej wykonanie może skutkować pociągnięciem za sobą szczególnie dotkliwych dla wnioskodawcy skutków, chodzi tu o możliwość wyrządzeniem mu szkody o znacznych rozmiarach czy też doprowadzenie do sytuacji faktycznej, która będzie trudna do odwrócenia. Co do zasady w obu przypadkach mowa jest o tego rodzaju szkodzie, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, a także sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia wyżej wymienionych okoliczności (przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej) obciąża wnioskodawcę, który w tym celu powinien wskazać na konkretne argumenty, przemawiające za zasadnością jego twierdzeń, a w konsekwencji za uwzględnieniem wniosku, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą konsekwencje, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wprawdzie zaznaczył w uzasadnieniu swojego wniosku, że konieczność zapłaty kary w wysokości 12 000 zł może pociągnąć za sobą utratę przez niego płynności finansowej i w konsekwencji problemy z funkcjonowaniem jego przedsiębiorstwa, jednakże nie poparł swoich twierdzeń żadnymi argumentami. W tej sytuacji, wobec braku jakichkolwiek danych co do sytuacji majątkowej skarżącego, przybliżonej chociażby wysokości jego dochodów, a także rodzaju i skali prowadzonej działalności nie sposób zweryfikować tych twierdzeń. Informacji pozwalających ustalić rzeczywisty wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego nie można ustalić również na podstawie dokumentów zalegających w aktach sprawy. W związku z tym Sąd nie może opierać się w omawianym zakresie na gołosłownych stwierdzeniach, ani też na jakichkolwiek domniemaniach, gdyż brak jest ku temu jakichkolwiek podstaw. W omawianym zakresie należy mieć również na względzie wyjątkowość instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, która ma na celu ochronę podmiotów skarżących przed wyjątkowo dotkliwymi konsekwencjami. Dlatego nie może ona mieć powszechnego zastosowania, zwłaszcza w sytuacji, w której skarżący nie uprawdopodobnił nawet spełnienia przez siebie przesłanek, od których ustawodawca uzależnił przyznanie ochrony tymczasowej, a obowiązek wynikający z zaskarżonej decyzji ma charakter pieniężny, sama zaś wysokość objętej nim kwoty nie może być oceniona jako znaczna. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.