II SA/Rz 96/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. L. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Ł. L. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] orzekające o uznaniu Ł. L. winnym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji. Poza zarzutami odnoszącymi się do ww. decyzji Ł. L. złożył wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że natychmiastowe wykonanie orzeczenia pociągnie dla niego i jego rodziny nadmiernie dotkliwe skutki. Wyjaśnił, że jest jedyną osobą, która opiekuje się schorowaną babcią. Wydalenie ze służby powoduje utratę jedynego źródła dochodu utrzymania siebie i babci, a której służy pomocą w zakupie drogich niezbędnych leków, żywności i innych środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Natomiast obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonane (postanowienie NSA z dnia 19.02.2009 r. sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23.01.2009 r., sygn. akt I OZ 8/09; z dnia 17.12.2008 r., sygn. akt II GZ 327/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl/). W ocenie Sądu wykonanie orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby nie wywołuje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto sama decyzja o wydaleniu skarżącego ze służby jest również – jak wynika z akt sprawy – konsekwencją działań skarżącego. Mając na uwadze akta sprawy oraz zasadę proporcjonalności, Sąd nie powinien pomijać w swoich rozważaniach skutków ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji lub aktu. Zauważyć należy, że samo wydalenie ze służby (a w następstwie zwolnienie ze służby), nie jest także trudnym do odwrócenia skutkiem. Zgodnie bowiem z treścią art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Podobnie należy ocenić argumenty skarżącego dotyczące utraty środków finansowych, spowodowanej zwolnieniem ze służby. Skutek określony przez skarżącego nastąpi dopiero po wydaniu decyzji o zwolnieniu ze służy. Przy czym szkoda poniesiona przez skarżącego wskutek nieotrzymywania uposażenia nie ma charakteru nieodwracalnego. Zgodnie bowiem z treścią ww. art. 42 ust. 1 w zw. z art. 134f ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W myśl art. 42 ust. 4 i 5 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo uposażenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3 tego przepisu, tj. policjantowi, który w razie przywrócenia do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się natomiast za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu - art. 42 ust. 6 ustawy o Policji (por. postanowienie WSA w Warszawie z 19.02.2016 r., sygn. II SA/Wa 133/16, publ. https://cbois.nsa.gov.pl/). Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawca nie wykazał na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Nie wykazał ponadto, że jeśli orzeczenie zostanie wykonane przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, wówczas może nastąpić konkretne wydarzenie, które będzie miało charakter nieodwracalny. Równocześnie brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zostanie on poddany odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.