Sygnatura
II SA/Rz 950/25
Wyrok WSA w Rzeszowie z 14 listopada 2025 r., II SA/Rz 950/25
Wynik
Uchylono zaskarżoną decyzję
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
- Data orzeczenia
- 14 listopada 2025
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą F. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 14 maja 2025 r. nr SKO.4131/13/2025 w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej A. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą F. w Ł. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A.B. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 14 maja 2025 r. nr SKO.4131/13/2024 odmawiająca przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca prowadząc działalność gospodarczą pod firmą: F. z siedzibą w Ł., wnioskiem z dnia 13 września 2024 r. zwróciła się do Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia w zawodzie sprzedawca pracownika młodocianego K.K., będącej uczennicą Zespołu Szkół [...] w [...], z którą skarżąca zawarła w dniu 1 września 2021 r. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. Decyzją z dnia 12 listopada 2024 r. nr CUW.444.3.2024, Wójt odmówił przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. W uzasadnieniu decyzji Wójt wskazał, że w przypadku skarżącej zostały spełnione dwie z przesłanek przekazania dofinansowania wymienionych w art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 poz. 737 z późn. zm.; dalej: "u.P.o."), tj. skarżąca zawarła z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu nauki zawodu - przyuczenie do wykonywania pracy jako sprzedawca, a młodociany pracownik zdał egzamin potwierdzający kwalifikacje w tym zawodzie, co wynika z przedstawionej kopii dyplomu nr [...] wydanego przez Okręgową Komisję Egzaminacyjną w [...] w dniu 30 sierpnia 2024 r. W ocenie organu I instancji, przedłożone dokumenty nie potwierdzają jednak posiadania przez skarżącą stosownego tytułu zawodowego w zawodzie, którego miała nauczać. Wójt wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych pracowników i ich wynagradzania (Dz.U. z 2018 poz. 2010 z późn. zm.), przygotowanie zawodowe młodocianego może prowadzić pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy lub osoba zatrudniona u pracodawcy, pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Natomiast posiadanie wymaganych kwalifikacji należy oceniać w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 luty 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Poz. 391) i powinny być potwierdzone stosownym dokumentem. Organ I instancji wskazał, że w prowadzonym postępowaniu skarżąca przedłożyła kserokopię dyplomu ukończenia Szkoły Policealnej nr [...] potwierdzającego uzyskanie w dniu 23 luty 1996 r. tytułu zawodowego: technik ekonomista o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw i zaświadczenia o ukończeniu kursu pedagogicznego do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w zakładzie pracy Nr [...] z dnia 19 maj 2004 r., wydane przez Izbę Rzemieślniczą w [...], a także wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej i oświadczenie, z których wynika, że od 15 września 2003 r. prowadzi działalność gospodarczą - kod PKD 47.71.Z, sprzedaż detaliczna odzieży prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach. Na podstawie przedłożonych dokumentów w kontekście wymagań określonych w § 10 ust. 3 i 4 ww. rozporządzenia z dnia 22 luty 2019 r. organ ustalił, że skarżąca posiada kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz że spełnia warunek stażu pracy w zawodzie, o którym mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 22 lutego 2019 r. Wójt stwierdził jednak, że zawód sprzedawca nie jest zawodem pokrewnym do zawodu technik ekonomista. Analizując bowiem istnienie pokrewieństwa pomiędzy wymienionymi zawodami na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 13 marca 2017 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, a w szczególności załącznika specyfikującego "klasyfikację zawodów i szkolnictwa zawodowego", organ stwierdził, że zawody technik ekonomista (341[02]) oraz sprzedawca (522[01]) zostały w nich zakwalifikowane do różnych grup zawodów (odpowiednio do 3 i 5). Zdaniem Wójta podobne wnioski wynikają z analizy rozporządzenia Ministra Pracy i polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 roku w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. z 2018 poz. 227 z późn. zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła brak dokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy. Wskazała, że od lat prowadzi działalność gospodarczą, wyszkoliła kilkunastu uczniów i jak dotąd jej kwalifikacje nie były kwestionowane. Skarżąca podniosła, że żaden przepis nie zawiera definicji pokrewieństwa zawodów i skądinąd nie wynika również, że pokrewieństwo takie zależne jest od ich lokalizacji w strukturze klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego wynikającej z ww. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 13 marca 2017 r. Dodała, że organ błędnie również wskazał w decyzji numery klasyfikacji zawodów, ale co ważniejsze pominął opis kwalifikacji jakie wyodrębnia się w danym zawodzie, zawarty w kolumnie 10 struktury klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. W ocenie skarżącej kwalifikacje technika ekonomisty obejmują zakres szerszy niż sprzedawcy, w który wchodzi również planowanie i prowadzenie sprzedaży. Zdaniem skarżącej podejście organu jest błędne również z tego powodu, że w poszczególnych grupach struktury klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego znajdują się takie, które nie mają ze sobą nic wspólnego, poza tym, że należą do jednej grupy w ww. klasyfikacji, na przykład obok sprzedawcy znajduje się jeździec, a poniżej technik księgarstwa. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, SKO opisaną na wstępie decyzją z dnia 14 maja 2025 r., działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") i art. 122 ust. 1 i 11 u.P.o., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając stanowisko organu I instancji. Kolegium wskazało, że z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania wynika brak pokrewieństwa wymienionych zawodów. SKO wyjaśniło, że struktura klasyfikacji jest wynikiem grupowania poszczególnych zawodów i specjalności w grupy elementarne, a te z kolei w bardziej zagregowane grupy średnie, duże i wielkie, na podstawie podobieństwa kompetencji wymaganych do realizacji zadań zawodowych. W ocenie SKO ustalenie pokrewieństwa obu zawodów było również możliwe w oparciu o rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa branżowego oraz dodatkowych umiejętności zawodowych w zakresie wybranych zawodów szkolnictwa branżowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 991). Zawarte w złącznikach nr 6, w przypadku technika ekonomisty, oraz w załączniku nr 11, w przypadku sprzedawcy, podstawy programowe kształcenia nie posiadają istotnych punktów wspólnych wskazujących na pokrewieństwo obu zawodów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 122 ust. 1 pkt 1 u.P.o., poprzez uznanie, że nie spełnia przesłanki uprawniającej do otrzymania dofinansowania kosztów kształcenia zatrudnionego na umowę o pracę młodocianego pracownika i na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie jej wnioskowanego dofinansowania. Skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację przedstawioną w odwołaniu, a ponadto odnosząc się do stanowiska organu odwoławczego podniosła, że zamykanie się przy określaniu pokrewieństwa zawodów do czysto "tabelkowego" podejścia jest sprzeczne z istotą kształcenia praktycznego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO z dnia 12 listopada 2024 r. o odmowie przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Organy prawidłowo wskazały podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji, wskazując na art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.). Przepis ten został zmieniony przez art. 4 pkt 12 ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 1933). Istotny jest przepis przejściowy art. 24 ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. Stanowi on, że: "1. Przepisy art 122 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników w odniesieniu do wniosku, o którym mowa w art. 122 ust. 11, ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, złożonego od dnia wejścia w życie art. 4pkt 12 niniejszej ustawy. 2. Do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych pracowników przyznawanego na wniosek pracodawcy, o którym mowa w art. 122 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu dotychczasowym, złożony do dnia wejścia w życie art. 4 pkt 12 niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". Art. 4 pkt 12 ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. wszedł w życie z dniem 28 grudnia 2024 r. Wniosek P. A.B. został złożony w dniu 13 września 2024 r. - zgodnie z cyt. regulacjami w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 122 Prawa oświatowego w brzmieniu dotychczasowym, tj. sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw. Art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego stanowi: "Pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał: a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle, b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy; 3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1". Zgodnie z art. 122 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Do wniosku należy dołączyć: 1) kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust 1 pkt 1; 2) kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem zawartej w celu przygotowania zawodowego; 3) kopię odpowiednio dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo zaświadczenie potwierdzające zdanie tego egzaminu. Organy uznały za spełnione warunki określone w art. 122 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo oświatowe; za niespełniony uznał zaś warunek określony w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe, tj. warunek posiadania przez pracodawcę wymaganych kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określonych w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych pracowników i ich wynagradzania (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2010 ze zm.) przygotowanie zawodowe młodocianego może prowadzić pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy lub osoba zatrudniona u pracodawcy, pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Dla spełnienia przesłanki określonej w art. 122 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo oświatowe, konieczne jest wykazanie przez pracodawcę prowadzącego przygotowanie zawodowe, że posiada wymagane kwalifikacje. Wykaz kwalifikacji został określony w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. 2019 r. poz. 391). Zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele. W myśl § 10 ust. 2 rozporządzenia, zajęcia praktyczne u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić instruktorzy praktycznej nauki zawodu. Instruktorami praktycznej nauki zawodu mogą być: 1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli, albo 2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy. Organ I instancji zwraca uwagę na obowiązek spełniania przez instruktorów praktycznej nauki zawodu określonych w przepisach prawa wymagań. Przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu stanowi, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać: 1) ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program został przygotowany zgodnie z ramowym programem kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonym w załączniku do rozporządzenia, i zatwierdzony przez kuratora oświaty lub 2) ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, lub 3) ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, lub 4) w przypadku praktycznej nauki zawodu odbywanej na statku morskim lub śródlądowym - ukończone szkolenie dydaktyczne dla instruktora, potwierdzone świadectwem przeszkolenia dydaktycznego dla instruktora wydanym przez dyrektora urzędu morskiego, lub przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, lub 6) kwalifikacje wymagane od nauczycieli praktycznej nauki zawodu, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta nauczyciela. Stosownie do § 10 ust. 4 cyt. rozporządzenia w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, którzy spełniają co najmniej jedno z wymagań określonych w ust. 3 pkt 1-5, posiadają ponadto: 1) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz: a) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej lub b) świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej, lub 2) tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, i co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz: a) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum zawodowego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego lub b) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły li stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub świadectwo ukończenia średniego studium zawodowego, lub dyplom ukończenia studiów: na kierunku odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub na innym kierunku niż odpowiedni dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej lub branżowej szkoły I stopnia, lub 5) tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać. Strona przedłożyła następujące dokumenty: 1. dyplom ukończenia Szkoły Policealnej nr [...] - potwierdzającym uzyskanie w dniu 23 luty 1996 r. tytułu zawodowego: technik ekonomista o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw. 2. zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w zakładzie pracy Nr [...] z dnia 19 maj 2004r., wydane przez Izbę Rzemieślniczą w [....] 3. wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej, z której wynika, że od 15 września 2003 r. prowadzi działalność gospodarczą. Organy na podstawie przedłożonych dokumentów w kontekście wymagań określonych w § 10 ust. 3 i 4 rozporządzenia z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu stwierdziły, że skarżąca posiada kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, spełnia warunek stażu pracy w zawodzie, o którym mowa w § 10 ust. 4 ww rozporządzenia. Podstawą decyzji odmownej było uznanie, że skarżąca nie spełnia warunków określonych w przepisach prawa w celu przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Organy dokonując analizy pod kątem możliwości zastosowania §10 ust. 4 rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 luty 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu stwierdziły, że należałoby ustalić istnienie ewentualnego pokrewieństwa pomiędzy zawodami technik ekonomista i sprzedawca, co uzasadniałoby zastosowanie § 10 ust 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. Weryfikując kwestię pokrewności obu zawodów na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 13 marca 2017 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, a w szczególności z załącznika specyfikującego "klasyfikację zawodów i szkolnictwa zawodowego" przyjęły, że zawody technik ekonomista (341 [02]) oraz sprzedawca (522[01]) zostały w nich zakwalifikowane do różnych grup (odpowiednio do 3 i 5). Zawody te należą więc do zupełnie innych grup zawodów w ramach klasyfikacji zawodów stosowanej na potrzeby rynku pracy. W konsekwencji uznały, że zawód technik ekonomista o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw nie jest zawodem pokrewnym do zawodu sprzedawcy. Podobne wnioski – zdaniem organów - wynikają z analizy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 roku w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz. U. z 2018, poz. 227 z późn. zm.). Klasyfikacja zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy, zwana dalej "klasyfikacją", jest pięciopoziomowym, hierarchicznie usystematyzowanym zbiorem zawodów i specjalności występujących na rynku pracy. Zawód stanowi źródło dochodów i oznacza zestaw zadań (czynności) wyodrębnionych w wyniku społecznego podziału pracy, wymagających kompetencji nabytych w toku uczenia się lub praktyki; specjalność obejmuje część zawodu, wymagającą dodatkowych kompetencji. W w/w rozporządzeniu zawody technik ekonomista i sprzedawca zostały zaliczone do różnych grup podstawowego podziału. Grupa 3: Technicy i inny średni personel - grupa ta obejmuje zawody wymagające posiadania wiedzy, umiejętności i doświadczenia niezbędne do wykonywania głownie prac technicznych i podobnych, związanych z badaniem i stosowaniem naukowych oraz artystycznych koncepcji i metod działania Grupa 5: Pracownicy usług i sprzedaży - grupa ta obejmuje zawody wymagające wiedzy, umiejętności i doświadczenia, które są niezbędne do świadczenia usług ochrony, usług osobistych związanych między innymi z podróżą, prowadzeniem gospodarstwa, dostarczaniem żywności, opieką osobistą oraz do sprzedawania i demonstrowania towarów w sklepach hurtowych czy detalicznych. W podobnej sprawnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. W wyroku sygn. akt II SA/Bd 219/14 z dnia 06.05.2014 roku WSA w Bydgoszczy stwierdził, że: "Klasyfikacja ta ma charakter urzędowy, a więc obiektywny, powszechny, nie stanowi interpretacji stworzonej na potrzeby konkretnej sprawy, a ma na celu - zgodnie z delegacją ustawową zawartą w ort. 36 ust. 8 ustawy z dania 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2013 r. poz. 674) - klasyfikację zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy, uwzględniając zawody i specjalności występujące na rynku pracy oraz potrzeby pośrednictwa i poradnictwa zawodowego. Klasyfikacja uwzględnia podział zadań wykonywanych stale lub z niewielkimi zmianami przez poszczególne osoby i wymagających odpowiednich kwalifikacji (wiedzy i umiejętności), zdobytych w wyniku kształcenia lub praktyki. Uznać należy zatem, że co do zasady zakwalifikowania różnych zawodów do różnych grup podstawowego podziału nie pozwala na uznanie ich za pokrewne, natomiast jest możliwe uznanie za pokrewne zawodów znajdujących się w tych samych podgrupach, zwłaszcza elementarnych. (...) Skoro zatem zawód technika ekonomisty i sprzedawcy należą do zupełnie innych grup zawodów w ramach klasyfikacji zawodów stosowanej na potrzeby rynku pracy, (...), że nie są to zawody pokrewne. Dlatego doszukiwanie się pokrewieństwa zawodowego pomiędzy średnio wykształconym "ekonomistą", będącym raczej pracownikiem umysłowym, a wykonującym w ogromnej większości fizyczne czynności sprzedawca, nie ma większego sensu. Czynności i doświadczenie zawodowe w ramach obu zawodów są odmienne i trudne do porównania. Nie można w każdym razie uznać, że technik ekonomista, który jest np. pracownikiem biurowym, nabywał przez lata stażu konkretne doświadczenia sprzedawcy, choć może znać teoretyczne podstawy wykonywania tego zawodu". W konsekwencji uznano, że przedłożone przez A.B. dowody nie potwierdzają posiadania przez nią stosownego tytułu zawodowego w zawodzie, którego miała nauczać tj. w zawodzie technik ekonomista. Zdaniem organu I instancji zawód sprzedawca nie jest zawodem pokrewnym do zawodu technik ekonomista. Okoliczność ta stała się powodem odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika K.K., ponieważ nie zostały spełnione wszystkie z obligatoryjnych warunków określonych w art 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. SKO przychyliło się do stanowiska organu I instancji. Wyjaśniło, że organ I instancji uznał, iż tytuł technika ekonomisty nie jest zawodem pokrewnym do zawodu sprzedawcy, a tylko w takim przypadku wnioskodawca uzyskałby uprawnienie do wnioskowanego dofinansowania. Zgodzić należy się z organem, iż w świetle treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 227) brak jest pokrewieństwa tych zawodów. Przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 214) na potrzeby m.in. szkolenia zawodowego (§ 2 pkt 2). Z przedmiotowej klasyfikacji wynika, iż struktura klasyfikacji jest wynikiem grupowania poszczególnych zawodów i specjalności w grupy elementarne, a te z kolei w bardziej zagregowane grupy średnie, duże i wielkie, na podstawie podobieństwa kompetencji wymaganych do realizacji zadań zawodowych. W rozporządzeniu tym wyjaśniono, że kwalifikacja, zgodnie z ustawą o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji (art. 2 pkt 8) to: zestaw efektów uczenia się w zakresie wiedzy, umiejętności oraz kompetencji społecznych, nabytych w edukacji formalnej, edukacji pozaformalnej lub poprzez uczenie się nieformalne, zgodnych z ustalonymi dla danej kwalifikacji wymaganiami, których osiągnięcie zostało sprawdzone w walidacji oraz formalnie potwierdzone przez uprawniony podmiot certyfikujący Zawód technika ekonomisty znajduje się w 3 grupie - techników i innego średniego personelu, a zawód sprzedawcy w grupie 5 pracowników usług i sprzedawców: 3314 Średni personel do spraw statystyki i dziedzin pokrewnych Asystent do spraw statystyki Technik agrobiznesuS Technik ekonomistaS Asystent przetwarzania danych 331490 Pozostały średni personel do spraw statystyki i dziedzin pokrewnych 5223 Sprzedawcy sklepowi (ekspedienci) SprzedawcaS Sprzedawca w branży mięsnej Sprzedawca w branży przemysłowej Sprzedawca w branży spożywczej Technik handlowiecS Technik księgarstwaS 522390 Pozostali sprzedawcy sklepowi (ekspedienci) Sąd nie kwestionuje poprawności przytoczonych ustaleń organów obu instancji. Uszło jednak ich uwadze, że ww rozporządzeniu MPiPS w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania z dnia 7 sierpnia 2024 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 227) znajdują się – w końcowej jego części – "Objaśnienia do struktury klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy". W treści ww objaśnień wskazano, że prawidłowe klasyfikowanie wymaga uwzględnienia następujących zasad oznaczonych od 1 – 19. W pkt 7 tychże zasad stwierdzono, że "ponieważ klasyfikacja nie uwzględnia statusu zatrudnionych, więc również "pracujący właściciele" są klasyfikowani zależnie od tego, czy ich zadania i obowiązki są zasadniczo podobne do menedżera (kierownika) czy do pracownika wykonującego prace związane z podstawową działalnością przedsiębiorstwa. Zatem osoby pracujące na własny rachunek, jako właściciele małych, często jednoosobowych zakładów usługowych, sklepów, piekarni, punków krawieckich itp., powinni być klasyfikowani nie w grupie wielkiej 1, lecz jako sprzedawcy, piekarze czy krawcy. Powyższe oznacza, że zasadne są zarzuty skarżącej, która podnosiła, że prowadzi własną działalność gospodarczą od ponad 20 lat, cały czas pracuje jako sprzedawca. W tym zawodzie pracuje od ponad 30 lat, odkąd skończyła lat 18, najpierw jako sprzedawca, później jako kierownik sklepu spożywczego. Podkreślała, że wyszkoliła ponad 20 uczniów w zawodzie sprzedawcy i otrzymywała konsekwentnie z tego tytułu dofinansowanie w niezmienionej sytuacji prawnej i faktycznej. Nikt nie poinformował skarżącej o tym, że konieczne są jakieś dodatkowe dokumenty i dyplomy, jest to niesprawiedliwie i niezrozumiałe. Zdaniem Sądu na ocenę pokrewieństwa zawodu technika ekonomisty i sprzedawcy ma więc wpływ fakt, że skarżąca jest właścicielem firmy wykonującym niespornie obowiązki sprzedawcy od ponad 20 lat. Przytoczone wyżej zasady klasyfikowania zawodów zawarte w "Objaśnieniach" (pkt 7) pozwalają bowiem na uwzględnienie statusu zatrudnionych "pracujących właścicieli". Tak więc nie tylko cenzus wykształcenia, jego rodzaj, ale faktyczny charakter wykonywanej pracy ma wpływ na klasyfikację w odpowiedniej grupie. W przypadku skarżącej stan faktyczny sprawy pozwala na zakwalifikowanie jej jako sprzedawcy. Niezależnie od powyższego, jeżeli potwierdziłaby się informacja skarżącej o otrzymaniu przez nią dofinansowania za szkolenie ok. 20 młodocianych pracowników, w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym skarżona decyzja także nie mogłaby się ostać. Doszłoby bowiem do naruszenia art. 8 k.p.a. Zgodnie z przewidzianą tym przepisie zasadą zaufania do władzy publicznej, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (art. 8 § 2 k.p.a.). W takich okolicznościach sprawy, skarżąca miałaby prawo przypuszczać, że jej kolejne wnioski o przyznanie takiego dofinansowania będą przez organy uwzględniane. Takie przeświadczenie skutkowało podejmowaniem się kształcenia kolejnych młodocianych pracowników. W tej sytuacji, odmowa przyznania dofinansowania za już zrealizowane kształcenie młodocianego pracownika jest działaniem podważającym zaufanie do władzy publicznej i stanowi, w przypadku skarżącej odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Organ w sytuacji stwierdzenia, że skarżąca nie spełnia przesłanek przyznania dofinansowania, a poprzednie przyznawanie przez organy takiego dofinansowania było błędne, powinien zachowując dotychczasową praktykę organów administracji przyznać dofinasowanie, zastrzegając, że skarżąca, przyjmując na przeszkolenie kolejnych młodocianych pracowników, winna liczyć się z odmową przyznania kolejnego dofinansowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dni a18 lipca 2024 r., III SA/Gd 163/24). Reasumując, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą SKO będzie przyznanie skarżącej żądanego dofinansowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 21 lipca 2025
- Symbol z opisem
- 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
- Skarżony organ
- Prezes Rady Ministrów
- Sędziowie
- Elżbieta Mazur-Selwa /sprawozdawca/ Karina Gniewek-Berezowska Maria Mikolik /przewodniczący/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a · Dz.U. 2024 poz. 935
- Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j.)
art. 122 · Dz.U. 2024 poz. 737
- Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania
§ 2 ust. 1 · Dz.U. 2018 poz. 2010
- Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu
§ 10 · Dz.U. 2019 poz. 391
Powiązane dokumenty
Sygnatura: III SA/Kr 676/25 · 14 listopada 2025
Wyrok WSA w Krakowie z 14 listopada 2025 r., III SA/Kr 676/25
Sygnatura: III SA/Kr 675/25 · 14 listopada 2025
Wyrok WSA w Krakowie z 14 listopada 2025 r., III SA/Kr 675/25
Sygnatura: III SA/Gl 406/25 · 12 listopada 2025
Wyrok WSA w Gliwicach z 12 listopada 2025 r., III SA/Gl 406/25
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny