II SA/Rz 940/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi DJ na Komendanta Miejskiego Policji w [...] - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

Zarządzeniem z dnia 22 września 2021 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie przedmiotu skargi, oznaczenie organu, którego skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 24 września 2021 r. skarżąca podała, że skarżonym organem jest Komendant Miejski Policji w [...] oraz wskazała w jakim aspekcie ogólnikowo upatruje naruszenie interesu prawnego. Ponadto podała, że przedmiotem skargi jest "notatka służbowa sporządzona przez funkcjonariusza, o której napisała w skardze do Komendanta Policji w [...], która została przekazana do sądu". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: "Ppsa", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie siedmiu dni. Wymaga podkreślenia, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym. Nie może być zatem na wniosek strony przez przewodniczącego przedłużony ani skrócony (zob. postanowienia NSA z dnia 29 maja 2009 r. I OZ 561/09 oraz z dnia 11 maja 2011 r. II FZ 159/11, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopełnienie w wyznaczonym terminie nałożonego na stronę obowiązku uzupełnienia braków skargi rodzi zatem po stronie sądu obowiązek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 3 Ppsa. W rozpoznawanej sprawie zarządzenie w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi doręczono skarżącej w dniu 24 września 2021 r., a zatem siedmiodniowy termin upłynął z dniem 1 października 2021 r. We wskazanym terminie skarżąca wskazała skarżony organ i określiła w czym upatruje naruszenie interesu prawnego. Nie wskazała natomiast w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu przedmiotu zaskarżenia. Nie jest wiadome czy wolą skarżącej jest zaskarżenie – jak podała w skardze – "notatki służbowej podinsp. T.D.", czy pismo KMP wydane w przedmiocie odmowy jej udostępnienia. Skarżąca nie wskazała bowiem zarówno daty wydania aktu stanowiącego przedmiot zaskarżenia, jak i jego numeru. Wyjaśnienia złożone w odpowiedzi na wezwanie nie sanują stwierdzonych braków skargi, a wręcz w zakresie przedmiotu zaskarżenia pogłębiają wątpliwości w tym przedmiocie. W realiach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, że ogólnikowe stwierdzenie skarżącej zawarte w piśmie z dnia 24 września 2021 r., stanowi czytelne i skonkretyzowane wskazanie przedmiotu zaskarżenia, które umożliwiałoby Sądowi dokonanie kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślenia wymaga, że sąd jest związany przedmiotem zaskarżenia wskazanym przez stronę skarżącą, gdyż stosownie do art. 134 § 1 Ppsa, co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jedynie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że po stronie sądu brak jest uprawnień do samodzielnego ustalania przedmiotu zaskarżenia, a tym samym niejako "odczytywania" woli strony skarżącej, jeżeli nie wskazała ona dość precyzyjnie przedmiotu zaskarżenia lub wskazany przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.