II SA/Rz 920/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia[...] lipca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na automacie Skarżący domaga się wstrzymania jej wykonania z uwagi na nieprawidłowość wydanej decyzji oraz złą sytuację ekonomiczno –finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2017 r., poz. 1369; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z § 3: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu". Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji, a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z tym, nie zasługuje na uwzględnienie próba uzasadnienia wniosku nieprawidłowością decyzji. Dalej, z treści przepisu jak również wydanego na jego podstawie orzecznictwa ( jedynie dla przykładu Sąd poda kilka postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OZ 866/16, z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt I OZ 738/16, z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 643/16 wszystkie dostępne w Centralnej Bzie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl ) wynika, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków", lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że w istocie mamy do czynienia z jedną z opisanych w tym przepisie sytuacji. Skarżący poza wskazaniem, że jego sytuacja majątkowa jest niestabilna nie wskazał żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na jej ocenę pod kątem przesłanek omawianego przepisu. Ponadto decyzja dotyczy wymierzenia kary pieniężnej, co oznacza, że rodzi ona po stronie Skarżącego zobowiązanie o charakterze majątkowym. Taki charakter zobowiązania powoduje natomiast, że jego wykonanie z natury rzeczy ma charakter odwracalny, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania. (postanowieniu NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl ). Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.