II SA/Rz 920/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych i ustanowić dla niego adwokata.

II SA/Rz 920/14 U z a s a d n i e n i e J. K. dołączonym do skargi wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (złożonym na obowiązującym formularzu PPF) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazał, iż nie stać go na poniesienie związanych z tym wydatków. Jest osobą bezrobotną, utrzymującą się wyłącznie ze świadczeń z pomocy społecznej, aktualnie w wysokości 361 zł. Ze środków tych opłaca podatki – 50 zł., ponosi opłaty za wywóz śmieci – 9 zł. i gaz - ok. 70 zł., dokonuje zakupu leków – 150 zł. Pozostałą część przeznacza na zakup żywności i innych niezbędnych środków, ciąży na nim także spłata zadłużenia w wysokości 3 tys. zł. Zamieszkuje sam, prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jako posiadany majątek wskazał podstawowy sprzęt gospodarstwa domowego oraz zajmowany dom wraz z 16-arową działką i budynkiem gospodarczym, o nieuregulowanym stanie prawnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym i podlega analizie pod względem wykazania przez skarżącego braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania - art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Ocena sytuacji materialno – bytowej J. K., której głównym wyznacznikiem są uzyskiwane dochody i ponoszone wydatki oraz posiadane składniki majątkowe, nie nasuwa żadnych wątpliwości co do braku możliwości poniesienia związanych ze sprawą kosztów sądowych oraz ustanowienia zastępcy prawnego z wyboru. Związane jest to przede wszystkim z jego niskimi dochodami – pochodzącymi w całości ze środków pomocy społecznej, z których niemożliwe jest poczynienie jakichkolwiek oszczędności w celu chociażby częściowej partycypacji w kosztach postępowania. Świadczy o tym zawarta we wniosku informacja o ubieganie się przez skarżącego o przyznanie zasiłku celowego za zakup leków oraz trudności ze spłatą zadłużenia. Brak jest przy tym przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie możliwości płatnicze wnioskodawcy mogą ulec poprawie. Wobec długotrwałego pozostawania bez pracy i kłopotów ze zdrowiem, jego szanse na podjęcie w nieodległej perspektywie czasowej jakiejś pracy są raczej niewielkie, a tym samym nie rokujące na uzyskanie zdolności do poniesienia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. Powyższe przesądza o uznaniu zasadności wniosku skarżącego, co pozostaje w ścisłym związku z celem instytucji prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania bez względu na sytuację materialną z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień (stanowi ona jedyny wyznacznik decydujący o przyznaniu bądź odmowie prawa pomocy). Z podanych przyczyn, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.