II SA/Rz 918/14

z dnia 19 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.F. na postanowienie Wojewody [.] z dnia [.] kwietnia 2014 r. nr N[.] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.

W toku postępowania administracyjnego pełnomocnik M.F. wystąpił z żądaniem jego zawieszenia. Postanowieniem z dnia [.] lutego 2014 r. nr [.], Starosta Powiatu [.] odmówił uwzględnienia tego żądania. Rozpoznając natomiast zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2014 r. nr [.], Wojewoda [.] stwierdził jego niedopuszczalność uznając, że w aktualnym stanie prawnym, z uwagi na obowiązującą od 11 kwietnia 2011 r. treść przepisu art. 101 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej: "Kpa", w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), na odmowę zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje niezależnie od tego, że Starosta Powiatu [.] udzielił stronie wadliwego pouczenia w tym zakresie. Postanowienie Wojewody [.] zostało zaskarżone do Sądu przez M.F., który zarzucił organowi błędną wykładnię art. 101 § 3 i art. 144 oraz niezastosowanie art. 139 Kpa. W odpowiedzi Wojewoda [.] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli przedmiotu zaskarżenia Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Jak bowiem stanowi art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres ten wynika w szczególności z przepisów art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa". Jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa sąd skargę odrzuca. Skarżący poddał kontroli tut. Sądu postanowienie Wojewody Podkarpackiego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Warunkiem zatem dopuszczalność skargi w takiej sprawie jest to, aby zaskarżone rozstrzygnięcie mieściło się w obszarze właściwości Sądu określonym w art. 3 § 2 i 3 Ppsa, w szczególności w art. 3 § 2 pkt 2. Stanowi on, że skarga służy na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym: (1) na które służy zażalenie albo (2) kończące postępowanie, a także na postanowienia (3) rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z art. 101 § 3 Kpa wynika zaś, że zażalenie służy na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Podkreślenia wymaga, że brzmienie ostatnio powołanego przepisu – jak słusznie podaje Wojewoda [.], zostało nadane ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak podkreśla się w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazana nowelizacja spowodowała zmiany w kwestiach związanych z zaskarżaniem postanowień wydawanych w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. O ile poprzednio, w związku z treścią uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2000 r. sygn. OPS 4/2000, przedmiotem zaskarżenia były postanowienia: (1) o zawieszeniu, (2) o odmowie zawieszenia, (3) o podjęciu i (4) odmowie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego, o tyle w aktualnym stanie prawnym zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie: (1) o zawieszeniu postępowania oraz (2) o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Taka wykładnia uwzględnia jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego określoną w art. 12 Kpa, a mianowicie szybkości postępowania. Organy powinny bowiem działać w sprawie wnikliwie i szybko, dążąc do jej zakończenia w terminach wynikających z art. 35 Kpa. Pozostałe dwa warianty można zaskarżyć jedynie w trybie art. 142 K.p.a. – w odwołaniu od decyzji. Stanowisko takie wyrażone zostało m.in. w następujących orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: postanowieniu z 19.11.2013 r. sygn. II OSK 1272/12, wyroku z 22.10.2013 r. sygn. II OSK 1188/12, postanowieniu z 18.10.2013 r. sygn. II OSK 1175/12, postanowieniu z 24.09.2013 r. sygn. II OSK 1917/12, wyroku z 18.06.2013 r. sygn. II OSK 2296/12, postanowieniu z 23.05.2013 r. sygn. II OSK 1617/12, wyroku z 8.05.2013 r. sygn. I OSK 2148/11, postanowieniu z 15.02.2013 r. II OSK 2991/12 (wszystkie opublikowane na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl"). Sąd w niniejszym składzie podziela powyższy pogląd. Tak więc, na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego aktualnie zażalenie nie przysługuje. Jego wniesienie przez stronę uznać zatem należało za niedopuszczalne, co też uczynił Wojewoda zaskarżonym postanowieniem. W takiej sytuacji należało ocenić, czy możliwe było poddanie kontroli Sądu ww. postanowienia z dnia [.] kwietnia 2014 r., podjętego na podstawie art. 134 Kpa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (zażalenia) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia); postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że rozstrzygnięcie to nie należy do żadnej z wymienionych kategorii spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego. Nie jest to bowiem postanowienie wydane wskutek rozpatrzenia zażalenia, które w rozpoznawanej sprawie było niedopuszczalne i oceny tej nie może zmienić błędne pouczenie o środku zaskarżenia zawarte w postanowieniu organu I instancji. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, ponieważ odmowa zawieszenia postępowania oznacza, że będzie ono kontynuowane. Orzeczenie to w końcu nie rozstrzygnęło sprawy administracyjnej co do istoty, ponieważ odnosiło się wyłącznie do kwestii wpadkowej (incydentalnej) w toku postępowania administracyjnego. Unormowanie legislacyjne stanowiące, że postanowienie jest ostateczne nie oznacza, że zawsze podlegać będzie ono kontroli sądowoadministracyjnej. Jego zaskarżenie do Sądu z powodu niezgodności z prawem następuje bowiem na zasadach i w trybie określonych w Ppsa. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 Ppsa, a brak jest regulacji szczegółowej w rozumieniu art. 3 § 3 Ppsa dopuszczającej możliwość wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego, skargę tę należało ocenić jako niedopuszczalną, ponieważ dotyczyła ona aktu administracyjnego niepoddanego odrębnej kontroli sądowoadministracyjnej. Z tego powodu skarga M.F. podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa.