II SA/Rz 883/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

II SA/Rz 883/14 Uzasadnienie Przedmiotem skargi L. N., reprezentowanej przez adwokata skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2014 r. nr [...], wydana w sprawie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści uzasadnienia skargi, pełnomocnik skarżącej nie podał jakichkolwiek okoliczności, dotyczących złożonego wniosku. Natomiast objęta skargą argumentacja podważa jedynie legalność zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. O trudnych do odwrócenia skutkach decyzji mówić można w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie z 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, Lex Polonica nr 1241556). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Samo zaś złożenie wniosku bez podania przez skarżącą uzasadnienia, nie może stanowić samodzielnej przesłanki do jego orzeczenia. W sytuacji, gdy sstrona nie wskazuje we wniosku, ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadniają, to obowiązkiem sądu nie jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania decyzji wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej ograniczył się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie uprawdopodobnił on i nie wskazał z jakiej przyczyny wykonanie decyzji przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby stronie wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Uwzględniając wszystkie okoliczności, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.