II SA/Rz 840/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2020 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku E.S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu naliczonej odpłatności za pobyt w schronisku dla bezdomnych postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi.

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2020 r. sygn. II SA/Rz 840/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę E.S. (dalej:" Skarżący") na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, ponieważ została ona wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Odpis postanowienia został doręczony Skarżącemu dnia 31 sierpnia 2020 r. (pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki, k-21 akt sądowych). Pismami z dnia 4 września 2020 r., złożonymi bezpośrednio w Sądzie 7 września 2020 r. (data prezentaty biura podawczego), Skarżący złożył zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi, a także wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Skarżący wskazał na okoliczność związaną z wypadkiem losowym zaistniałym w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi, w wyniku którego trafił do szpitala, co zostało udokumentowane. We wniosku zwrócono uwagę na trwający stan epidemii ogłoszony z powodu COVID, zdrowotnych ograniczeń związanych z wiekiem i stanem zdrowia skarżącego, a także, że jest on pensjonariuszem schroniska dla bezdomnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Z kolei możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać. Sąd uznał, że wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Skarżący dochował także terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. i spełnił pozostałe warunki określone tym przepisem – tj. dokonał czynności, której uchybił oraz uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Sąd uwzględnił podnoszoną we wniosku okoliczność wypadku, który wydarzył się w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi, w wyniku którego Skarżący trafił do szpitala i był leczony. Wziął pod uwagę wiek Skarżącego i ograniczenia z nim związane, także w kontekście stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID. Zaistniałe okoliczności miały wpływ na ocenę wniosku o przywrócenie terminu i wskazują, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z winy Skarżącego. Zasadnym jest więc przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z tych przyczyn, Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a., orzekł o przywróceniu uchybionego terminu, jak w sentencji.