II SA/Rz 837/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - p o s t a n a w i a - I. umorzyć postępowanie sądowe, II. odmówić zwrotu kosztów sądowych.

II SA/Rz 837/14 Uzasadnienie Przedmiotem skargi R. S. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], wydana w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567), pismem z 16 czerwca 2014 r. WSA zwrócił się do skarżącego czy nadal popiera skargę na decyzję o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. W dniu 24 czerwca 2014 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym do Sądu pismo w którym oświadczył, że nie popiera skargi w niniejszej sprawie, co należy rozumieć w ten sposób, że żąda on cofnięcia skargi. Jednocześnie podał, że w niniejszej sprawie poniósł koszty w kwocie 450 zł i wniósł o ich zwrot. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie sądowe należało umorzyć. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zwrot kosztów jakie poniósł w sprawie, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do ich zwrotu. Wyjaśnić należy, że w przedmiotowej sprawie skarżący z mocy ustawy jest zwolniony od kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. _@KON@_239 pkt 1 a P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, organu w sprawie z zakresu pomocy i opieki społecznej. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego. Ponieważ w przedmiotowej sprawie skarżący jest zwolniony z mocy ustawy, dlatego nie był on wzywany do uiszczenia wpisu sądowego, stąd też nie ma zastosowania art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o zwrocie z urzędu wpisu sądowego. Dodatkowym orzeczeniem, które powinno być zamieszczone w wyroku sądu administracyjnym jest między innymi rozstrzygnięcie wniosku strony o zwrot kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z _@KON@_art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W niniejszej sprawie Sąd nie wydał wyroku i nie uwzględnił skargi R. S. (tj. nie uchylił zaskarżonej decyzji), natomiast wydał postanowienie o umorzeniu postępowania, na skutek cofnięcia skargi. W związku z tym wniosek o zwrot kosztów sądowych jest bezzasadny. O odmowie zwrotu kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 209 w zw. z art. 164 P.p.s.a. oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.