II SA/Rz 801/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - postanawia - przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wezwany do uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi J. S. wniósł (na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy - PPF) o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał, że korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, które stanowią jedyne źródło jego dochodu; obecnie pobiera zasiłek stały w kwocie 529 zł. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Skarżący zaznaczył, że sprawa dotycząca domu, nieruchomości rolnej i innych nieruchomości "jest w toku". Podał, że miesięczne koszty z tytułu utrzymania domu i leczenia to kwota 372,15 zł. Zaznaczył też, że posiada zobowiązania alimentacyjne na kwotę ok. 25 000 zł. Wniosek J. S. podlega uwzględnieniu. W tym miejscu należy wskazać, że na mocy postanowienia referendarza sądowego tut. Sądu z dnia 8 lipca 2014 r. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Dlatego też niniejsze żądanie, odnoszące się do zwolnienia od kosztów sądowych, należy uznać za żądanie przyznania prawa pomocy w całości, o czym przesadza brzmienie art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.". Przyznanie stronie wsparcia w tych właśnie granicach uzależnione zostało przez ustawodawcę od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tego rodzaju pomoc, a więc w najszerszym przewidzianym przez ustawodawcę wymiarze przysługuje osobom, które z uwagi na brak środków pieniężnych bądź też ich posiadanie w ilości wystarczającej zaledwie na zaspokojenie tylko podstawowych potrzeb życiowych, nie są w stanie sfinansować swego udziału w postępowaniu sądowym. Do takiej właśnie grupy osób ubogich zaliczyć należy J. S., który utrzymuje się wyłącznie z obiektywnie bardzo niskiej kwoty 529 zł miesięcznie, którą uzyskuje ze środków pomocy społecznej. Musi z niej pokryć wydatki na wyżywienie oraz opłaty związane z domem. Ponadto wnioskodawca to osoba niepełnosprawna, z czym wiążą się określone koszty leczenia oraz utrudniona możliwość znalezienia jakiejś formy zarobkowania. Strona nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, jak też cennych ruchomości, których sprzedaż poprawiłaby jej możliwości płatnicze. Z kolei sprawy dotyczące domu, w którym skarżący mieszka, jak też innych nieruchomości są w toku, co uniemożliwia np. ich zbycie. Dlatego też przyznano J. S. prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie i zwolniono go od kosztów sądowych, których wysokość na obecnym etapie postępowania wynosi 200 zł (wpis od skargi). Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowią art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.