II SA/Rz 790/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego -skargę oddala-

Przedmiotem skargi E.P. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego, wydana w następującym stanie sprawy. Prezydent Miasta [....] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku E.P. orzekł o odmowie wymeldowania J.P. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego przy ul. [...] 8 w M. Z ustaleń organu wynikało, że ww. budynek mieszkalny posadowiony jest na należącej do Gminy Miejskiej [...] działce nr 580. E.P. i J.P. są użytkownikami wieczystymi działki i współwłaścicielami budynku. J.P.i zamieszkiwał w wyposażonych w media pomieszczeniach przerobionych z garażu w podpiwniczeniu domu, które opuścił najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2015 r. pozostawiając rzeczy takie jak wersalka z pościelą, koce, fotel, radio, książki, szafa z ubraniami oraz ubrania męskie zawieszone na wieszakach na drążku metalowym, komoda z ubraniami, butla gazowa, buty, dwa rowery, odkurzacz, różnego rodzaju narzędzia. J.P. wyjechał do USA do córki, która zamieszkuje tam wraz z rodziną. Organ ustalił także, że prawomocnym wyrokiem z dnia 20.03.2009 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w [...] rozwiązał przez rozwód małżeństwo E.P. oraz J.P. z winy E.P. W następstwie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji uznał, że J.P. nie opuścił w rozumieniu art. 35 w związku z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388 ze zm., dalej "u.e.l.") swojego miejsce pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w M. Nie zgadzając się z opisanym wyżej rozstrzygnięciem E.P. złożyła odwołanie do Wojewody [...]. W jej ocenie J.P. na stałe opuścił swoje dotychczasowe miejsce pobytu w którym nie zamieszkuje od dnia 18 kwietnia 2014 r. Przeciwko J.P. toczą się liczne postępowania sądowe w związku z nieregulowaniem płatności związanych z utrzymaniem domu. Aktualnie prowadzone jest przeciwko niemu także postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania zaległych alimentów w kwocie kilkudziesięciu tysięcy złotych niezapłaconych na rzecz syna Ł.P. W ocenie odwołującej J.P. wyjechał do USA celem uniknięcia egzekucji jego długów. Z zeznań sąsiada W.O. wynika, że J.P. kupił bilet w obie strony z rocznym terminem powrotu, przy czym w swoim oświadczeniu określił, że dzień 15.04.2020 r. jest dniem jego powrotu do Polski. E.P. wniosła o uwzględnienie odwołania i orzeczenie o wymeldowaniu J.P. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Koeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej "k.p.a.") w związku z art. 35 oraz art. 5 ust. 1 u.e.l. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne i podzielił ich ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Wyjaśnił, że z art. 35 w związku z art. 28 ust. 1 i 2 u.e.l. wynika, że organ gminy właściwy ze względu na położenie nieruchomości, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Treść odwołania E.P. to swobodna polemika z ustaleniami organu pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę fakt, iż od opuszczenia przez J.P. przedmiotowego budynku w M. upłynął niespełna rok oraz to, że wyżej wymieniony dopełnił obowiązku o jakim stanowi art. 36 ust. 2 u.e.l. i zgłosił wyjazd poza granice RP, bez zamiaru stałego pobytu uznać należy, iż nie są spełnione przesłanki do jego wymeldowania z pobytu stałego. Za wymeldowaniem nie przemawia także okoliczność, iż J.P. wyjechał na kilka lat do USA ani to, że w czasie zamieszkania w budynku przy ul. [...] w M. nie ponosił w wystarczającym stopniu kosztów jego utrzymania i nie płacił alimentów na rzecz syna Ł.P. Meldunek ma charakter czysto rejestracyjny i nie może być traktowany instrumentalnie. Nie może być jest środkiem do rozwiązywania konfliktów pomiędzy byłymi małżonkami tym bardziej, że ewentualne wymeldowanie w żadnym przypadku nie zastępuje sądowej eksmisji, ani nie oddziaływa na sferę prawa majątkowych stron. W skardze na opisaną wyżej decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E.P. zarzuciła jej naruszenie: art. 35 w z w. z art. 28 ust. 1 i 2 u.e.l. poprzez błędną odmowę jego zastosowania w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki do wymeldowania; art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., przez nieuwzględnienie zebranego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika, że J.P. opuścił miejsce stałego pobytu przy ul. [...] w M. i jednostronną ocenę zebranych w sprawie dowodów, sprowadzającą się do oceny, że niniejsze postępowanie ma służyć skarżącej do naprawienia szkody, jaką poniosła wskutek zachowania J.P. Z uwagi na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi administracji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżącej przedstawione przez nią w odwołaniu okoliczności miały na celu wykazanie, że treść werbalnych oświadczeń J.P. pozostaje w sprzeczności z zamiarem powrotu do lokalu. Decyzja o jego wyjeździe z Polski wynikała z braku regulowania przez J.P. swoich zobowiązań i stanu jego zadłużenia. Ponownie zwróciła się o rozważenie, że o kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym czy też jego opuszczeniu, decyduje nie tylko treść werbalna oświadczenia składanego przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Sam deklarowany zamiar przebywania w określonym lokalu nie wyczerpuje prawnej definicji pobytu stałego. Organ administracji pominął również przytaczane przez nią nieścisłości w stanowisku J.P. dotyczące zamiaru powrotu do kraju uznając, że mają one charakter drugorzędny. Tymczasem potwierdzają one, że oświadczenia J.P. mają na celu wprowadzenie organu administracji w błąd co do jego woli dalszego zamieszkiwania w domu przy ul. [...] w M. Z przedstawionych przez skarżącą dowodów wynika jednoznacznie, że J.P. nie przebywa, nie zamieszkuje pod adresem stałego zameldowania, w domu nie ma rzeczy osobistych, przyborów toaletowych oraz żywności. J.P. zerwał związki z dotychczasowym lokalem i w nowym miejscu zamierza sobie układać życie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję bada jej zgodność z przepisami obowiązującego prawa. Skargę może uwzględnić tylko wówczas gdy dopatrzy się naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. Kontrolując rozstrzygnięcie organu Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 P.p.s.a. Ustalenia stanu faktycznego nie budzą zastrzeżeń a sprawa nadaje się do wyrokowania. J.P. – mąż skarżącej był współwłaścicielem budynku mieszkalnego w M. przy ul. [...]. Relacje pomiędzy nimi nie układały się dobrze. On zajmował w tym budynku pomieszczenia przerobione z garażu. Były w nich wszystkie media. Opuścił zajmowaną część domu w dniu 18 kwietnia 2015 r., pozostawiając w nim meble, radio, książki, szafę, komodę z ubraniami, dwa rowery i różnego rodzaju narzędzia. Wobec niego toczyły się liczne sprawy sądowe, w tym również sprawy karne za niealimentację. W dniu 15 kwietnia 2015 r. w Urzędzie Miejskim w [...] dokonał zgłoszenia wyjazdu za granicę na odpowiednim formularzu meldunkowym. Wskazał w nim, że wyjeżdża do USA i wskazał okres 15 kwietnia 2015 r. do 15 kwietnia 2020 r. Okoliczność ta wynika z przedłożonego formularza meldunkowego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 388). W myśl art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego obowiązany jest wymeldować się. Stosownie do art. 35 organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek decyzję o wymeldowaniu obywatela polskiego, który opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego. Stosownie do art. 35 organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek decyzję o wymeldowaniu obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego lub czasowego nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisów ustawy jest spełniona jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. Podkreślono, że opuszczenie ma charakter trwały i dobrowolny, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 533/07). Wystarczającą podstawę do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią stałego miejsca zamieszkania z zamiarem trwałym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 541/07). Analiza zebranego materiału dowodowego nie pozwala stwierdzić, iż spełniona została przesłanka opuszczenia przedmiotowego lokalu na trwałe. Z przepisu art. 36 ust. 2 cytowanej ustawy wynika, że obywatel polski, który wyjeżdża poza granice Polski, bez zamiaru stałego pobytu, na okres dłuższy niż 6 miesięcy jest obowiązany zgłosić swój wyjazd oraz powrót. W aktach administracyjnych zalega formularz meldunkowy wypełniony przez J.P., z którego wynika, że okres, na który wyjechał to od 15 kwietnia 2015 r. do 15 kwietni 2020 r. Z zeznań świadka wynika, że kupił bilet na samolot również powrotny, pozostawiając wszystko w zajmowanej części domu. Wykonał obowiązek meldunkowy wynikający z art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ewidencji ludności, określając termin powrotu z USA w dniu 15 kwietnia 2020 r. Z przepisów ustawy wynika, że stan przejściowej nieobecności w miejscu zameldowania, nie może być podstawą do stwierdzenia, że zameldowany zerwał związki z lokalem a jego nieobecność ma charakter trwały. Dla spraw meldunkowych pozostają bez znaczenia prawnego kwestie własnościowe, bo to nie meldunek przesądza o ich treści. Bez znaczenia jest również to czy osoba, której chcemy wymeldowania partycypuje w kosztach utrzymania domu. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do wymeldowania J.P. z pobytu stałego w zajmowanym mieszkaniu, a zarzuty skargi są nieuzasadnione. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.