II SA/Rz 70/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. Ł. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi J. Ł (dalej w skrócie: "skarżąca") reprezentowanej przez adw. P.P. jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: "WINB") z dnia (...) września 2020 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: "PINB") z dnia (...)lipca 2020 r. nr (...) o oddaleniu skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Kwestionowane postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 6 lipca 2020 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wpłynęła skarga skarżącej na przewlekłość prowadzonego przez PINB postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania obowiązku określonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z (...) sierpnia 1997 r. nr (...), utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z (...) października 1997 r. nr (...). W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że orzeczony ww. decyzją obowiązek rozbiórki obiektu nie został do dnia dzisiejszego wykonany i to pomimo faktu, że od daty jego wymagalności upłynęły blisko 23 lata. Skarżąca stwierdziła, że PINB co prawda wszczął w przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie od zobowiązanego wykonania rozbiórki, niemniej jednak do wykonania tegoż obowiązku nie doprowadził. Uzasadniając swoją legitymację do złożenia skargi skarżąca wskazała, że jest właścicielką nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której zlokalizowana jest rzeczona samowola budowlana. Samowola ta została wykonana w granicy z jej nieruchomością. Skarżąca była również stroną prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o obowiązku rozbiórki obiektu. Z akt sprawy wynika, że: Decyzją z dnia (...) sierpnia 1997 r. nr (...) Kierownik Urzędu Rejonowego w nakazał K.K. rozbiórkę samowolnie pobudowanej konstrukcji metalowej wiaty wraz z zadaszeniem i wykonanym pokryciem z blachy ocynkowej o wymiarach 16,45 x 5,55 mb z lokalizacją po granicy z działką skarżącej bez wymaganego pozwolenia na budowę – w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji. Po rozpoznaniu odwołania K.K., decyzją z dnia (...) października 1997 r. nr (...)Wojewoda utrzymał w mocy w/w decyzję. Upomnieniem z dnia 26 stycznia 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego wezwał K.K. do wykonania przedmiotowej rozbiórki wynikającej z ww. decyzji. W dniu 18 sierpnia 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego wystawił tytuł wykonawczy nr (...) przeciwko K.K. dotyczący obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia (...) sierpnia 1997 r. nr (...). W tym samym dniu Kierownik Urzędu Rejonowego wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie 500 zł i tytuł wykonawczy nr [...] przeciwko K.K. W dniu (...) września 1998 r. Urząd Rejonowy przesłał wniosek egzekucyjny celem przymusowego ściągnięcia należności wynikającej z tytułu wykonawczego nr [...] do Urzędu Skarbowego. Pismem z dnia 14 czerwca 2004 r. skarżąca zwróciła się do PINB o przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rozbiórki orzeczonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia (...) sierpnia 1997 r. nr(...). W dniu 31 lipca 2007 r. PINB przeprowadził kontrolę dotyczącą wykonania przez K.K. obowiązku rozbiórki. W dniu 6 października 2009 r. PINB przeprowadził oględziny działki, na której posadowiona jest wiata, której dotyczy obowiązek rozbiórki. W okresie od dnia 15 października 2009 r. do dnia 1 lutego 2012 r. PINB przesłał zapytania dotyczące wykonania rozbiórki w drodze wykonania zastępczego do firm zajmujących się robotami budowlanymi. Decyzją z dnia (...) czerwca 2010 r nr (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia (...) października 1997 r. nr (...) oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia (...) sierpnia 1997 r. nr (...), w części nakładającej trzymiesięczny termin rozbiórki od dnia uprawomocnienia się decyzji. W dniu 31 sierpnia 2011 r. do Inspektoratu wpłynęła oferta firmy A K. P. w na wykonanie rozbiórki opiewająca na kwotę 17.000 zł netto. W dniu 5 września 2011 r. K.K. złożył pisemne oświadczenie, że zobowiązuje się dokonać rozbiórki w terminie do końca listopada 2011 r. we własnym zakresie. W trakcie kontroli w dniu 14 grudnia 2011 r. pracownicy Inspektoratu stwierdzili, że K.K. nie wykonał obowiązku rozbiórki. Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. PINB zwrócił się do firmy A o przedstawienie aktualnego kosztorysu ofertowego na wykonanie rozbiórki, lecz nie otrzymał odpowiedzi zwrotnej. W dniu 13 lutego 2012 r. do Inspektoratu wpłynął kosztorys ofertowy od B opiewający na kwotę 8.500 zł brutto. Postanowieniem z dnia (...) marca 2012 r. nr (...) zażądał od K. K. złożenia zaliczki w kwocie 8.500 zł na poczet wykonania zastępczego przedmiotowej rozbiórki. Upomnieniem z dnia 22 czerwca 2012 r. PINB wezwał K.K. do uregulowania należności w kwocie 8.508,80 zł, a następnie w dniu 17 sierpnia 2012 r. wystawił tytuł wykonawczy TYT-1 obejmujący ww. kwotę, który w dniu 12 września 2012 r. przesłano do Urzędu Skarbowego. Pismem z dnia 25 stycznia 2018 r. PINB zwrócił się do B o udzielenie informacji czy możliwa jest rozbiórka zgodnie z przedstawionym kosztorysem ofertowym. W odpowiedzi pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. M.M poinformował, że od kilku lat nie prowadzi już działalności gospodarczej. W dniach 19 lutego 2018 r., 28 listopada 2018 r. oraz 11 lutego 2019 r. PINB przesłał kolejne zapytania dotyczące wykonania rozbiórki w drodze wykonania zastępczego. W dniu 3 października 2018 r. do Inspektoratu wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego informujące, że postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zostało zakończone w dniu 24 września 2018 r. w związku z wyegzekwowaniem całości należności objętej tytułem wykonawczym. W piśmie z dnia 27 lutego 2019 r. M.S. poinformował, że podejmie się wykonania rozbiórki bez wywozu budynków za kwotę 8500,00 zł brutto. Następnie w dniu 3 kwietnia 2019 r. M.S. drogą elektroniczną poinformował organ, że po ponownym przeanalizowaniu zakresu obowiązków dotyczących wykonania rozbiórki budynków, nie podejmie się wykonania tych prac. W dniu 23 maja 2019 r. PINB przesłał kolejne zapytania dotyczące wykonania rozbiórki w drodze wykonania zastępczego. Podczas kontroli w dniu 8 stycznia 2020 r. K.K. przedłożył do wglądu akt notarialny z dnia 27 czerwca 2019 r. Rep. (...) umowę darowizny na rzecz syna P.K. nieruchomości, na której położona jest przedmiotowa wiata przeznaczona do rozbiórki. W dniu 7 lutego 2020 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] na nowego właściciela działki – P.K.. W dniach 21 lutego 2020 r. oraz 30 czerwca 2020 r. PINB przesłał kolejne zapytania dotyczące wykonania rozbiórki w drodze wykonania zastępczego. Postanowieniem z dnia (...) lipca 2020 r. nr (...) działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k,p,a,") oraz art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a.") – oddalił skargę. W uzasadnieniu postanowienia PINB streścił dotychczasowy przebieg postępowania egzekucyjnego po czym stwierdził, że w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości fakt, iż obowiązek rozbiórki obiektu nie został do dnia dzisiejszego wykonany. PINB wyjaśnił jednak, że wysłał zapytania dotyczące rozbiórki w drodze wykonania zastępczego do 45 firm i na chwilę obecną oczekuje na odpowiedź na zapytanie wysłane w dniu 30 czerwca 2020 r. W wyniku realizacji tytułu wykonawczego została zgromadzona pełna kwota wierzytelności wycenionej kosztorysowo w 2012 r. Na dzień dzisiejszy żadna z firm nie wyraziła woli na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce przedmiotowej wiaty w drodze wykonania zastępczego. Wobec powyższego PINB stwierdził, że skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego jest bezzasadna. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na dokonaniu przez organ I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującego nieprawidłowym przyjęciem, iż w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia przewlekłości. Po rozpoznaniu zażalenia, WINB postanowieniem z dnia (...) września 2020 r. nr(...) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia WINB wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070) zastosowanie ma art. 54 u.p.e.a. (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz.1438 z późn. zm). WINB wyjaśnił, że przewidziana w art. 54 u.p.e.a. skarga jest samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Jej przedmiotem są: czynności egzekucyjne tj. wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego oraz przewlekłość postępowania egzekucyjnego, czyli sposób prowadzenia postępowania przez organ egzekucyjny, wskutek którego nie doszło do wyegzekwowania obowiązku lub obowiązek został wyegzekwowany później niż mógłby być wyegzekwowany. W przypadku skargi na przewlekłość, skarżący może kwestionować prawidłowość poszczególnych czynności egzekucyjnych twierdząc, że sposób ich dokonania lub odstąpienie od ich dokonania przez organ egzekucyjny doprowadziło do przewlekłości postępowania egzekucyjnego. W ocenie WINB w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na przewlekłe prowadzenie przez PINB postępowania egzekucyjnego. Z przewlekłością postępowania mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy organ egzekucyjny podejmuje czynności w sposób pozorny, nieefektywny i nie wykorzystuje wszystkich możliwości przewidzianych prawem. Zdaniem WINB czynności podejmowane przez PINB jako organ egzekucyjny były podejmowane bez zbędnej zwłoki. Nie były to czynności podejmowane pozornie lecz w ramach przepisów dopuszczonych przez prawo i zgodnie z zasadami w tym prawie przewidzianymi. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie PINB, zaskarżając je w całości. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na dokonaniu przez organ II instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującego bezpodstawnym przyjęciem, iż prowadzone postępowanie egzekucyjne nie cechuje się przewlekłością, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie podczas gdy stan faktyczny sprawy nakazywał uchylenie postanowienia organu I instancji i uwzględnienie skargi na przewlekłość prowadzonego postępowania egzekucyjnego, - art. 54 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw z dnia 11 września 2019 r.), na skutek jego niezastosowania w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy wypełniał dyspozycję w/w przepisu prawa i nakazywał przypisanie organowi I instancji przewlekłości w prowadzonym przez niego postępowaniu egzekucyjnym. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, względnie zaś o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach, oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w sprawie od 22 lat prowadzone jest postępowanie egzekucyjne - przez ten czas organom wyposażonym w ustawowo przypisane kompetencje oraz posiadającym możliwość stosowania przymusu administracyjnego, nie udało się doprowadzić do wykonania nieskomplikowanego obowiązku rozbiórki wiaty. W ocenie skarżącej powyższy fakt sam w sobie w wysokim stopniu uprawdopodabnia zaistnienie stanu przewlekłości postępowania. Skarżąca zwróciła uwagę, że jak wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w okresie od września 1998 r. do października 2009 r., a więc przez ponad 11 lat organ egzekucyjny nie podjął w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego żadnej czynności. Dodatkowo do chwili obecnej organ egzekucyjny nie wyłonił wykonawcy zastępczego obowiązku rozbiórki, pomimo tego, iż działania w tym kierunku "podejmuje" od 2009 r., czyli już przez 11 lat. W ocenie skarżącej przyjęty przez organ model działania jest skrajnie nieefektywny i negatywnie wpływa na terminowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżąca zwróciła również uwagę, że pomimo oczywistego i kwalifikowanego uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, organ egzekucyjny wstrzymał się z działaniem w sprawie w związku z deklaracją zobowiązanego, iż ten dobrowolnie wykona obowiązek w terminie do końca listopada 2011 r. Jednakże zobowiązany żadnej rozbiórki nie wykonał, zaś zaufanie, którym organ całkowicie bezpodstawnie obdarzył zobowiązanego skutkowało dalszą wielomiesięczną zwłoką w postępowaniu. Okoliczność ta została całkowicie pominięta przez WINB. W ocenie skarżącej również samo wystawienie nowego tytułu wykonawczego nie jest działaniem mogącym uzasadniać tak istotną zwłokę w zakończeniu postępowania, zresztą od czasu wystawienia tytułu (początek lutego 2020 r.) do daty wydania zaskarżonego postanowienia upłynęło pół roku, przez który to czas PINB nie podjął żadnych efektywnych działań prowadzących do wykonania nakazu rozbiórki. Skarżąca na koniec stwierdziła, że prowadzenie przez organy Państwa w sposób rażąco przewlekły i skrajnie nieefektywny przez 22 lata postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do nieskomplikowanego obowiązku - pozostaje w oczywistej sprzeczności z konstytucyjną zasadą państwa prawa oraz świadczy o rażącej niewydolności aparatu państwowego. Stan ten pozostaje również w oczywistej sprzeczności z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego wskazanymi w art. 7 (zasada praworządności), art. 8 (zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do jego uczestników) i art. 12 k.p.a. (zasada szybkości postępowania). W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji naruszają przepisy postępowania, co mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dla porządku podać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 54 ust. 1 i ust. 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 roku – z tym dniem art. 54 u.p.e.a. został znowelizowany na mocy art. 1 pkt 28 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. 2019 r. poz. 2070; na mocy art. 13 ustawy nowelizującej do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do postanowień art. 54 ust. 1 u.p.e.a. "Zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego." Jak wynika natomiast z ust. 2 art. 54 u.p.e.a. "Na przewlekłość postępowania egzekucyjnego skarga przysługuje również wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, a także podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku.". Przedmiotem egzekucji administracyjnej jest nałożony na K.K. decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia (...) sierpnia 1997 r. nr (...) obowiązek rozbiórki - w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji - samowolnie pobudowanej konstrukcji metalowej wiaty wraz z zadaszeniem i wykonanym pokryciem z blachy ocynkowej o wymiarach 16,45 x 5,55 mb. Przedmiotowy obiekt jest zlokalizowany w granicy działki skarżącej – J. Ł. Sąd nie ma wątpliwości, że w takim układzie faktyczno-prawnym skarżąca była legitymowana do wniesienia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygając o zasadności skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego organ zobowiązany jest zbadać, czy we właściwym czasie podejmowano czynności egzekucyjne, czy były one celowe z perspektywy układu faktyczno-procesowego postępowania, czy nie były one pozorne, czy organ działał bez zbędnej zwłoki i czy w istocie skutecznie, przy wykorzystaniu dostępnych narzędzi procesowych zmierzał do wyegzekwowania obowiązku. Na gruncie niniejszej sprawy jest bezsporne, że tytuł wykonawczy nr (...) przeciwko K.K. dotyczący obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia (...) sierpnia 1997 r. nr (...) został wystawiony przez Kierownika Urzędu Rejonowego w dniu (...) sierpnia 1998 r., a więc ponad 22 lata temu. Już sam ten fakt dowodzi, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest bardzo długo, z pewnością poza jakimikolwiek dopuszczalnymi ramami czasowymi. Okoliczność ta oczywiście nie przesądza, że doszło do przewlekłości postępowania, wymaga jednak wnikliwej analizy podjętych w toku postępowania czynności i rozważenia, czy były one terminowe i konieczne z perspektywy celu postępowania. Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, podobnie jak i postanowienia organu I instancji wykazuje istotne deficyty w warstwie motywacyjnej. Organy z pewnością nie rozważyły materiału dowodowego, na który składają się dokumenty wykazujące poszczególne czynności podejmowane w toku postępowania, oraz w postępowaniach odrębnych rzutujących na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowienie WINB oraz PINB ogranicza się do wymienienia podjętych w sprawie czynności oraz wskazania, że wysłano zapytania dotyczące rozbiórki obiektu w trybie wykonania zastępczego. W ocenie Sądu organy w żaden sposób nie przeanalizowały przebiegu postępowania egzekucyjnego przez pryzmat podstaw uzasadniających stwierdzenie jego przewlekłości. Jako reprezentatywne uchybienie w tym zakresie należy wyeksponować lukę chronologiczną pomiędzy dniem 12 września 2012 roku a 31 stycznia 2018 roku. W pierwszej dacie przesłano do US tytuł wykonawczy na kwotę 8500 zł., jako zaliczki na poczet wykonania zastępczego, a w dniu 31 stycznia 2018 roku organ powziął informację, że podmiot, który deklarował się, że wykona rozbiórkę zlikwidował prowadzoną działalność. Jakie czynności były podejmowane międzyczasie, nie wiadomo, a mowa o okresie prawie 6 lat. Grzywnę w celu przymuszenia zastosowano w roku 1998, natomiast decyzję o zastosowaniu kolejnego środka egzekucyjnego – wykonania zastępczego - podjęto w roku 2009. Oferty – jak wynika z uzasadnień organów - gromadzono do roku 2012. Przedziały czasowe ujawnione w zaskarżonym postanowieniu oraz postanowieniu organu I instancji, w jakich podejmowano poszczególne czynności w sprawie nie uzasadniają ostatecznych konkluzji o braku przewlekłości postępowania. Dokonaną przez organy ocenę zasadności wniesionej przez skarżącą skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego Sąd ocenia jako powierzchowną i naruszającą standardy wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Rzeczą organów, w ponownie prowadzonym postępowaniu, będzie precyzyjne, spójne, logiczne i kompletne przedstawienie argumentacji uzasadniającej konieczność prowadzenia postępowania przez okres 22 lat. Organy nie tylko powinny chronologicznie wskazać poszczególne podejmowane czynności egzekucyjne, ale również wykazać, że w ujęciu procesowym były one konieczne, stanowiły konsekwencję zaistniałego układu postępowania, a także, że były one jedynym bądź najskuteczniejszym środkiem do osiągnięcia celu egzekucji – wyegzekwowania obowiązku. I wreszcie kwestia równie istotna: organy powinny odnieść się do odstępów czasowych pomiędzy poszczególnymi podejmowanymi czynnościami, tak aby można było uzasadnić twierdzenie, że in casu postępowanie nie mogło zostać przeprowadzone szybciej. Z wyłożonych względów Sąd uwzględnił skargę – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 i art. 135 P.p.s.a. O Kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.