II SA/Rz 676/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu lipca 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę w sprawie ze skargi R. P. na tę decyzję - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na budowę dla P. J. obejmującego "budowę budynku usługowego (kamieniarstwo) z podziemnym odcinkiem przyłącza elektrycznego i gazowego oraz wewnętrzną instalacją gazową na działce nr ewid. gruntów 471/3 w obrębie ewidencyjnym [...], jednostce ewidencyjnej [...]". Decyzję tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R. P., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia do czasu rozstrzygnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji stanowi wyjątek od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Jest ono możliwe na złożony przez skarżącego wniosek w sytuacji, gdy zachodzi jedno z zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Sąd może mianowicie wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, gdy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ze względu na fakt, że zastosowanie przedmiotowej instytucji następuje z inicjatywy strony skarżącej, to ona właśnie winna przedstawić konkretne argumenty wskazujące na zasadność powyższego. Należy przy tym mieć na uwadze, że zarzuty skargi odnoszące się wyłącznie do merytorycznego rozpoznania sprawy nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie zasadności złożonego wniosku o wstrzymanie, jako że nie przewiduje tego powołany wyżej przepis P.p.s.a. Dodatkowo, Sąd winien także z urzędu uwzględnić okoliczności wynikające z akt sprawy, a mające ewentualne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku. Uwzględnienia wymaga również szczególny charakter instytucji wstrzymania wykonania w odniesieniu do decyzji udzielających pozwolenia na budowę, a wynikający z regulacji zawartej w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.). Przewiduje on mianowicie możliwość uzależnienia przez sąd uwzględnienia żądania skarżącego wstrzymania wykonania decyzji od złożenia przez niego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z tego wynikających. Wznoszenie obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że nie są spełnione warunki do legalnego prowadzenia robót budowlanych, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed rozpoczęciem robót budowlanych. Skutki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą jednak przede wszystkim interesów inwestora. To więc inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15.02.2008 r. II OZ 1202/07]. Nie można poza tym z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo (postanowienie NSA z 8.08.2008 r. II OSK 1041/08). R. P. wnosząc o wstrzymanie wykonania wymienionej na wstępie decyzji Wojewody Podkarpackiego nie podał w istocie żadnej argumentacji przemawiającej za powyższym. Cała treść skargi, w której zawarty jest jego wniosek, zawiera bowiem tylko i wyłącznie zarzuty dotyczące samej decyzji. Brak zaś wskazania konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy Sąd nie dopatrzył się ich także na podstawie analizy akt sprawy, nie pozwolił na uwzględnienie wniosku. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.