II SA/Rz 671/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. S., B. S. i M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. S., B. S. i M. B. solidarnie kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą A. sp. j. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku byłej stołówki i pralni szpitalnej z przeznaczeniem na budynek mieszkalny wielorodzinny ( 3 segmentowy- segmenty A, B, C ) z częścią usługową ( w parterze segmentu C) i garażami w poziomie piwnic – kategoria obiektu XIII na działce nr ewid. gr. 2969/6 i 2969/7 przy ul. G. w K. oraz nakładającej na inwestora robót obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i jednocześnie zatwierdził projekt budowlany zamienny rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku byłej stołówki i pralni szpitalnej na budynek usługowo – mieszkalny ( wielorodzinny ) na działce nr ewid. gr. 2969/6 i 2969/7 przy ul. G. w K. oraz nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2016 r., poz. 290; dalej: "P.b.") Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 20 kwietnia 2011 r. przeprowadził kontrolę robót budowlanych realizowanych na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [.....], znak: [...] udzielającej Spółce pozwolenia na budowę. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że segment budynku B i C został wykonany w całości wraz z instalacjami, teren wokół budynku uporządkowany i urządzony wraz z drogami wewnętrznymi i chodnikami. Nie rozpoczęto robót budowlanych przy budowie segmentu A. Segment B został odsunięty od segmentu C o około 55 cm, wykonano schody zewnętrzne od strony wschodniej i północnej w segmencie B, dokonano zmiany lokalizacji chodników. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane obejmujące przedmiotową inwestycję, ze względu na prowadzenie ich w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę nr [...], znak: [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] nałożył na Spółkę obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego (4 egz.), uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, przy rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku byłej stołówki i pralni szpitalnej z przeznaczeniem na budynek mieszkalny wielorodzinny (3 segmentowy - segmenty A, B, C) z częścią usługową (w parterze segmentu C) i garażami w poziomie piwnic - kategoria obiektu XIII na działce nr ewid. 2969/6 i 2969/7 przy ul. G. w K., w terminie do 30 grudnia 2012 r. Po sprawdzeniu przedłożonego i uzupełnionego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił A. Sp. Jawna w [...] pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku byłej stołówki i pralni szpitalnej z przeznaczeniem na budynek mieszkalny wielorodzinny (3 segmentowy - segmenty A, B, C) z częścią usługową (w parterze segmentu C) i garażami w poziomie piwnic - kategoria obiektu XIII na działce nr ewid. 2969/6 i 2969/7 przy ul. G. w K. oraz nałożył na inwestora robót obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w trakcie wykonywania przedmiotowych robót dokonano istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego polegającego na przesunięciu segmentu B w kierunku wschodnim o 55 cm. Zmiana ta w kontekście przepisów art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy, traktowana jest jako istotne odstąpienie od projektu budowlanego, bowiem każda zmiana mająca wpływ na zakres objęty projektem zagospodarowania działki wymaga uprzedniej akceptacji ze strony organu administracji architektoniczno - budowlanej w formie decyzji administracyjnej. Inwestor zobowiązany był uzyskać decyzję o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę, a brak takiej decyzji skutkuje prowadzeniem przez organ nadzoru budowlanego postępowania na podstawie przepisu art. 50 i art. 51 ust. 1 ustawy. Po dokonaniu sprawdzenia przedłożonego w dwóch egzemplarzach projektu budowlanego zamiennego organ stwierdził, że spełnia on wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy, a tym samym spełnione zostały wszystkie przesłanki do zastosowania art. 51 ust. 4 tej ustawy i wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Zaznaczył, że dalsze roboty budowlane należy prowadzić zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym, stanowiącym załącznik do decyzji. Wyjaśnił, że na podstawie wydanej decyzji inwestor będzie zobligowany do wykonania czynności określonych w projekcie budowlanym zamiennym, w celu doprowadzenia istniejącego budynku do stanu zgodnego z prawem. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie ( dalej Sąd I instancji )wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 385/13 uchylił ostatnio wymienioną decyzję. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wytknął organowi odwoławczemu brak wyczerpujących wyjaśnień dotyczących poprzedniej fazy postępowania – tj. wstrzymania wykonania robót budowlanych. Sąd I instancji zwrócił bowiem uwagę, że w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] stwierdzające nieważność postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], którym uchylono w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] nakazujące A. Sp. Jawna wstrzymanie robót budowlanych obejmujących rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącego budynku byłej stołówki i pralni szpitalnej z przeznaczeniem na budynek mieszkalny wielorodzinny z częścią usługową i garażami w poziomie piwnic na działce nr 2969/6 i 2969/7 przy ul. G. w K. i umarzające postępowanie pierwszej instancji w całości. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 401/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] i poprzedzające je postanowienie tego samego organu z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia. W aktach administracyjnych brak jest tej części materiału dowodowego, który pozwalałby na ustalenie, jakie rozstrzygnięcia zapadły po ww. wyroku WSA w Warszawie. Tymczasem, jak wskazał Sąd wyjaśnienie opisanych braków w stanie faktycznym sprawy ma istotne znaczenie z tego względu, że zgodnie z powagą rzeczy osądzonej nie jest dopuszczalne ponowne wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (po utracie ważności pierwszego), opartego na tych samych przesłankach, co poprzednie (wyrok WSA w Krakowie z 23.10.2012 r. sygn. akt II SA/Kr 88/12, LEX nr 1234344). Kolejną sprawą, na którą zwrócił uwagę Sąd była kwestia braku pełnomocnictwa udzielonego przez jedną ze stron postępowania tj. przez B. S. dla J. D., brak podania w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których organ uznał, że przedłożony projekt budowlany zamienny jest zgodny z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, nie odniesienie się do postawionych w tym zakresie zarzutów, wskazując, że możliwość zatwierdzenia istotnych odstępstw od projektu budowlanego wymaga nie tylko stwierdzenia zgodności projektu zamiennego z przepisami prawa budowlanego, przepisami techniczno – budowlanymi, ale również z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zarzucił organom nie wyjaśnienie ograniczenia kręgu stron postępowania w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2952/13 oddalił skargę kasacyjną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W wyroku tym NSA wskazał, że postępowanie prowadzone w oparciu o normy zawarte w art. 51 Prawa budowlanego składać się może z kilku odrębnych faz, tj. może zapaść najpierw decyzja ustalająca pewien zakres obowiązków obciążających inwestora, następnie decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, a w kolejnej fazie wymagane będzie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W tym zakresie Sąd II instancji, stwierdził, że Sąd I instancji bez potrzeby podniósł istnienie w granicach tej sprawy wątpliwości, co do legalności aktów wydanych w poprzednich fazach tego postępowania i co więcej zobowiązał organ nadzoru budowlanego do czynienia ustaleń faktycznych odnoszących się do zdarzeń przeszłych. Wskazał jednak, że w skardze kasacyjnej nie zostały skutecznie zakwestionowane zarzuty dotyczące zatwierdzenia projektu zamiennego. Sąd Wojewódzki zasadnie zakwestionował to, że organy nadzoru budowlanego ograniczyły się jedynie do formalnej kontroli projektu budowlanego nie podejmując próby oceny istotnych kwestii mających podstawowe znaczenie dla możliwości zatwierdzenia projektu zamiennego. Nie wyjaśniono zgodności zamierzenia z planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie liczby kondygnacji budynku. Plan dopuszcza jedynie cztery kondygnacje naziemne, tymczasem budynek posiada ich pięć. Próba doprowadzenia do zgodności z planem polegać ma wg projektu na podniesieniu poziomu gruntu przez nasypanie skarpy wokół pierwszej kondygnacji, tak, aby zagłębić tę kondygnację powyżej jej połowy wysokości, przy czym nie wyjaśniono czy jest to zgodne z § 3 pkt 15 i 17 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy braku zmiany wysokości budynku. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy stwierdził, że projekt został sporządzony przez uprawnioną do tego osobę, zawiera wyodrębniony projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej kopii mapy do celów projektowych wraz z opisem, projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, jest kompletny posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] "Śródmieście V ul. G.", uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] ( Dz.U. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] ). Inwestycja znajduje się na terenie określonym jako UP1 i UP2 ( tereny usług publicznych). W § 8 ust. 4 pkt 1 wskazano, że dla terenów oznaczonych jako UP1 i UP2 określa się wysokość zabudowy do 4 kondygnacji naziemnych w tym poddasze. Organ stwierdził na podstawie § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. 2015, poz. 1422; dalej: "rozporządzenie MI"), że przedmiotowa inwestycja posiada 4 kondygnacje naziemne i jedną podziemną. Kondygnacją podziemną jest kondygnacja zagłębiona ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niej terenu, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja. Zarówno w projekcie zatwierdzonym decyzją pozwolenie na budowę jak i w przedłożonym projekcie zamiennym rzędna projektowanego poziomu posadowienia budynku wynosi 281,3 m n.p.m., natomiast poziom terenu wokół segmentu B projektowanego budynku wynosi 1,55 m w stosunku do projektowanego poziomu posadowienia. W zakresie projektowanego poziomu posadowienia a także projektowanej wysokości budynku inwestor nie dokonał żadnych zmian w stosunku do projektu zatwierdzonego w pozwoleniu na budowę. Tym samym spełniono warunek 4 kondygnacji naziemnych. Poprzez wykonanie skarpy wokół segmentu B nastąpiło zabezpieczenie działki sąsiedniej przed spływanie wód opadowych. Organ stwierdził również, że został spełniony wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 30, 01 % przy dopuszczalnym 30 %, i że projekt nie przekracza wyznaczonej w m.p.z.p. linii zabudowy. Projekt budowlany zwiera opracowanie: linijka słońca i schemat przysłaniania budynków, z którego wynika, że zostały spełnione warunki określone w § 13 rozporządzenia MI. W skardze na powyższą decyzję A. S., B. S. i M. B. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzuciły naruszenie: art. 7, 10 §1, 15, 42, 43, 75, 77, 81, 85, 86 , 89 §1 K.p.a., art. 34 ust. 1 pkt 3, art. 35 ust. 1, art. 51 ust. 4 P.b. oraz § 3 pkt 15 i 17 i § 29 rozporządzenia MI. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniosły o przeprowadzenie dowodu z dokumentów urzędowych: prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt [...], prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w [...] z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt [...], opinii uzupełniającej biegłego sądowego z dnia 12 stycznia 2016 r., do sprawy [...]. W uzasadnieniu skargi Skarżące podniosły, że segment A inwestycji nie został wykonany, w związku z czym organ powinien był wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i pozwalającą na wznowienie robót budowlanych, które dotyczyły segmentu A. Pomijając w decyzji rozstrzygnięcie co do kontynuowania budowy segmentu A rażąco naruszył art. 51 ust. 4 P.b., stwierdzając w istocie, że budowa została zakończona. Tym samym nie rozpoznał całej sprawy. Formułując zarzut naruszenia § 3 pkt 17 rozporządzenia nie zgodziły się z tym, że obsypanie ziemią segmentu B powoduje, że parter staje się kondygnacją podziemną. Wskazały, że organ nie zbadał zgodności projektu budowlanego z m.p.z.p., w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, pomimo zgłaszanych w tym zakresie zarzutów. Przy obliczaniu tego wskaźnika powinna zostać wyłączono część powierzchni w pasie wschodnim 114 m2, którym inwestor robót nigdy nie dysponował ( na co dowodem są powoływane przez nie wyroki). Wskazały również, że wbrew zaleceniom NSA organ nie zbadał zgodności projektu budowlanego zamiennego z § 29 rozporządzenia, zgodnie z którym zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej działki. Tymczasem taka sytuacja zaistniała poprzez obsypanie najniższej kondygnacji ziemią. W dalszej kolejności Skarżące podnoszą zarzut skierowania decyzji do działek, które nie istnieją. Powołując się na zapis ewidencji gruntów wskazały, że działki te zostały połączone i stanowią aktualnie działkę 3194, a następnie podzielone na działki 3194/1 i 3194/2, działka 3194/1 podzielona na działki 3194/3 i 3194/4, działka 3194/2 podzielona na działki 3194/5 i 3194/6, działka 3194/3 na działki 3184/7 i 3194/8 zaś działka 3194/4 na działki 3194/9 i 3194/10. Ostatecznie podział działek został zatwierdzony w pkt 1 postanowienia Sądu Okręgowego w [...] z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt [....]. Zatem projekt nie uwzględniający tych zmian nie odpowiada art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. Zarzucają, że na etapie postępowania administracyjnego nie miały możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych. Organ pomimo posiadania wiadomości co do aktualnego adresu B. S. kierował pisma na niewłaściwy adres, a decyzja organu z dnia 8 kwietnia 2016 r. została nieprawidłowo doręczona A. S. i B. S. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zwarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo na rozprawie pełnomocnik Skarżących złożył alternatywne żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, z uwagi na różny zakres przedmiotowy decyzji I i II instancji – brak w decyzji passusu o zezwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Pełnomocnik uczestnika – inwestora w odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego określenia działek, wskazał, że decyzja została wydana przed rozstrzygnięciem przez Sąd powszechny kwestii zasiedzenia, w związku z czym za niezasadne uznał zarzuty dotyczące numeracji działek i nieaktualnych oznaczeń w ewidencji. Wyjaśnił ponadto, że od powyższego rozstrzygnięcia został złożona skarga kasacyjna i sprawa nie zakończyła się. Podkreślił, że zamiarem inwestora jest kontynuowanie inwestycji związanej z realizacją segmentu A jeszcze w tym roku, w związku z czym zmienił pierwotny wniosek o oddalenie skargi, pozostawiając kwestię rozstrzygnięcia Sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona w zakresie w jakim zarzuca nie rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy o całości żądania tj. o wznowieniu robót budowlanych dotyczących segmentu A. o wznowieniu robót budowlanych dotyczących segmentu A. Zgodnie z art. 51 ust. 4 P.b., który stanowił podstawę prawną rozstrzygania: "po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie". Z przepisu tego wynika, że organ wydaje decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i nakłada obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tylko w przypadku inwestycji, która została zakończona. A contrario, w przypadku, gdy inwestycja nie została zakończona organ ma obowiązek w takiej decyzji orzec o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. W sprawie bezsporne jest, że w trakcie wykonywania robót budowlanych spornej inwestycji doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. W konsekwencji wszczęto postępowanie naprawcze a następnie uchylono decyzję o pozwoleniu na budowę. Wątpliwości również, nie ma co do tego, że pierwotne pozwolenie dotyczyło rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejącego budynku byłej stołówki i pralni szpitalnej z przeznaczeniem na budynek mieszkalny wielorodzinny ( 3 segmentowy – segmenty A, B, C) z częścią usługową ( w parterze segmentu C) i garażami w poziomie piwnic – kategoria obiekt XIII na działce ew. gr. 2969/6 i 2969/7 przy ul. G. w K. Sporu nie było również co do tego, że inwestycja nie została ukończona. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji, jak również protokołów oględzin wynika, że realizacja segmentu A w ogóle nie została rozpoczęta. Segment budynku B i C został wykonany w całości wraz z instalacjami, teren wokół budynku uporządkowany i urządzony wraz z drogami wewnętrznymi i chodnikami. Przyznały to również strony. Skarżące konsekwentnie podnosiły to w formie zarzutu, a inwestor przyznał fakt nie zakończenia inwestycji dotyczącej segmentu A, jak również wyraził wolę kontunuowania inwestycji jeszcze w tym roku. W świetle powyższego oczywistym było, że inwestycja nie została ukończona, co zobowiązywało organ odwoławczy do wydania rozstrzygnięcia obejmującego również, zgodnie z cytowanym przepisem, pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Jako zasadne należy ocenić w związku z tym zarzuty Skarżących odnośnie do braku rozstrzygnięcia tej kwestii przez organ odwoławczy, jak też o rozbieżności w tym zakresie pomiędzy treścią decyzji organu I i II instancji. Organ I instancji orzekł o powyższym. Tym samym organ odwoławczy wydając decyzję nie rozstrzygnął o całości żądania. Należy przy tym zauważyć, że do wniosku tego przychylił się również inwestor, który na rozprawie wycofał wcześniej złożony wniosek o oddalenie skargi pozostawiając kwestię rozstrzygnięcia Sądowi. Stanowiło to wystarczającą, ale należy również podkreślić jedyną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Pozostałe zarzuty okazały się bezzasadne. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a.: "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". W niniejszej sprawie organ był związany zarówno wskazówkami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dna 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 385/13 jak również wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dna 8 lipca 2015 r., sygn. akt IIOSK 2952/13. Sądy obu instancji zgodne były co do tego, że organy nadzoru budowlanego w poprzednio prowadzonym postepowaniu ograniczyły się do formalnej kontroli projektu budowlanego, nie wyjaśniając zgodności zamierzenia z planem zagospodarowania przestrzennego, w zakresie liczby kondygnacji budynku oraz przyczyn uznania zgodności projektu z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy zastosował się do wskazówek i wyjaśnił powyższe kwestie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że została uzupełniona kwestia braku pełnomocnictwa ( akta administracyjne I instancji k. 10), na którą zwrócił uwagę Sąd I instancji. Dalej, organ wykazał, że dla terenu objętego przedmiotową inwestycją został uchwalony Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] "Śródmieście V ul. G.", uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], którego zapisom nie sprzeciwia się przedstawiony projekt zamienny, zwłaszcza w zakresie ilości kondygnacji i Sąd stanowisko to podziela. W zapisach planu przewidziano, że dla terenu objętego inwestycją przewidziana jest realizacja budynków o 4 kondygnacjach i projekt zamienny realizację takiej inwestycji przewiduje. Nie mają racji Skarżące, że projekt sprzeciwia się tym przepisom ponieważ przewiduje w rzeczywistości realizację 5 kondygnacji. Jak prawidłowo wyjaśnił organ w powołaniu się na zapisy rozporządzenia MI kondygnacją podziemną jest kondygnacja zagłębiona ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niej terenu, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja - § 3 pkt 17 rozporządzenia. W świetle powyższego prawidłowe jest stanowisko organu, że najniższa przewidziana kondygnacja segmentu B spełnia wymogi kondygnacji podziemnej, a co za tym idzie budynek ma zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 4 kondygnacje naziemne i jedną podziemną. Jak wyjaśniano rzędna projektowanego poziomu posadowienia budynku wynosi 281,3 m n.p.m., poziom terenu wokół segmentu B 1,55 m w stosunku do projektowanego poziomu posadowienia, zaś wysokość I kondygnacji wynosi 2, 97. Ponadto organ wyjaśnił, że nowoprojektowana inwestycja nie przysłania budynków sąsiednich, w sposób sprzeczny z wymogiem o którym mowa w § 13 pkt 4 rozporządzenia MI, a w stosunku do pierwotnego projektu nie uległ zmianie poziom posadowienia budynku a także jego wysokość. Nie mają również racji Skarżące w zakresie zarzutu dotyczącego nieprawidłowości ustalenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, zarzucając, że część działki, na której realizowana jest inwestycja nie należy do inwestora. Istota decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 polega na tym, że na inwestora nakłada się obowiązek wykonania, w wyznaczonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych lub wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi na to, że pozwolenie na budowę, zatwierdzenie projektu budowlanego oraz zgłoszenie wykonywania robót budowlanych są instytucjami prawa budowlanego, należy mieć na uwadze doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w znaczeniu przepisów prawa administracyjnego materialnego, a nie innych gałęzi prawa, np. prawa cywilnego. Nie można bowiem w drodze decyzji administracyjnej nakładać na stronę postępowania administracyjnego obowiązków dotyczących innych gałęzi prawa, np. prawa cywilnego, czy też wynikających z nich (wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 stycznia 2003 r., IV SA 523/01, ONSA 2004, nr 2, poz. 54; wyroki NSA: z dnia 13 marca 2008 r., II OSK 228/07, LEX nr 468751; z dnia 9 kwietnia 2009 r., II OSK 532/08, Palestra 2011, nr 1–2, s. 128; z dnia 26 stycznia 2012 r., II OSK 2140/10, LEX nr 1138086; z dnia 16 maja 2014 r., II OSK 2981/12, LEX nr 1575638). W sytuacji, gdy wykonywanie robót budowlanych spowodowało naruszenie dóbr chronionych przepisami prawa cywilnego, to doprowadzanie do stanu zgodnego z prawem w tym zakresie powinno nastąpić w postępowaniu przed sądem powszechnym na podstawie odpowiednich przepisów kodeksu cywilnego (np. art. 144, 145, 147, 151, 222 k.c.). W uchwale składu 7 sędziów z dnia 10 stycznia 2011 r., II OPS 2/10, ONSA WSA 2011, nr 2, poz. 22, NSA wyjaśnił, że przepis art. 51 ust. 1 nie może stanowić podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy. Tym bardziej należało uznać za bezzasadne żądanie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego z powodu nie dysponowania przez inwestora nieruchomością, a wnioski dowodowe w tym zakresie oddalić. Z tych samych względów nieuzasadniony jest zarzut nieprawidłowego ustalenia wskaźnika obszaru biologicznie czynnego. Odnośnie zarzutu, że projekt nie przewiduje dostatecznego zabezpieczenia działki przed spływanie wód opadowych, wskazać należy, że ustaleń tych organ dokonał na podstawie informacji poświadczonych przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami, która stwierdziła zgodność projektu z przepisami jak i zasadami wiedzy technicznej i w zakresie tych wiadomości, którym należy przyznać walor specjalnych, ani organ ani Sąd polemizować nie mogą. Projektant wyjaśnił przyjęty sposób zabezpieczenia i ponosi za to odpowiedzialność, o której mowa w art. 95 i n. P.b. Odnosząc się do ostatniego podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia prawa Skarżących do czynnego udziału w postępowaniu polegający na nie wyznaczeniu terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym stwierdzić należy, że uchybienie to pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Skarżące nie wskazały żadnych nowych okoliczności w sprawie, których uwzględnienie przez organ odwoławczy wpłynęłaby na inną ocenę zebranego materiału dowodowego. Jako całkowicie chybiony należy ocenić zarzut nieprawidłowego doręczenia decyzji – do rąk osoby niepełnoletniej, gdyż jak wynika z akt decyzja została prawidłowo zaskarżona do Sądu, w przewidzianym do tego terminie, a co za tym idzie Skarżąca dowiedziała się o decyzji i mogła ją skutecznie zaskarżyć. Z uwagi na postawiony zarzut nieprawidłowego oznaczenia działek, oraz brak wypisów z ewidencji gruntów Sąd nie miał możliwości jego zweryfikowania. Do ustalenia powyższego nie jest wystarczające przedstawienie odpisów postanowień sądu cywilnego dotyczących podziału działek. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ wyjaśni tę kwestię. Z uwagi na wcześniej stwierdzone uchybienia Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2015, poz. 1804).