II SA/Rz 635/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del.) Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o odmowie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - postanawia - zawiesić postępowanie sądowe.

A. sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] o odmowie uchylenia decyzji dotyczącej odmowy zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poprzez zmianę miejsca urządzania gier. W ocenie Sądu, w sprawie wyżej opisanej zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania określona w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z dnia 15.01.2014 r. sygn. II GSK 686/13 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, dotyczącym dochowania trybu ustawodawczego odnośnie do ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), z uwagi na niespełnienie obowiązku notyfikacji określonych przepisów tej ustawy. Wynik tego postępowania będzie miał niewątpliwie wpływ na postępowanie zainicjowane skargą A. sp. z o.o. na wymienioną na wstępie decyzję. Składająca skargę zarzuca bowiem, że z uwagi na brak notyfikacji przepisu, który był podstawą wydania kwestionowanej przez nią decyzji nie mógł on być zastosowany przez organ. Z podanych względów, a więc wobec uznania, że w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 P.p.s.a.