II SA/Rz 631/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M. S. i E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego odtworzenia działki w operacie ewidencji gruntów i budynków - postanawia - odmówić przyznania skarżącemu E. S. prawa pomocy Referendarz sądowy Agata Kosowska-Dudzik

W sprawie ze skargi swojej oraz żony M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego odtworzenia działki w operacie ewidencji gruntów i budynków E. S. wniósł o ustanowienie radcy prawnego. Wniosek ten oraz dane przedstawione przez stronę na stosowne wezwanie wskazują, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Mieszkają w domu o powierzchni 150 m.kw. Ich majątek to także nieruchomość rolna [2,5 ha, z której uprawiane są 4 ary (jarzyny)], budynki gospodarcze oraz samochód marki Audi A2 z 2000 r., którego współwłaścicielem jest także syn P. S. (ten ostatni pokrywa zresztą połowę kosztów związanych z jego utrzymaniem). Skarżący utrzymują się z pobieranych emerytur w kwotach netto: 1014,64 zł oraz 778,27 zł. Miesięcznie wydają następujące kwoty: 600 zł (żywność), 40 zł (lekarstwa), 58,20 zł (usługi telekomunikacyjne), 122 zł (prąd), 120 zł (gaz), 90 zł (woda i kanalizacja). W bieżącym roku wnioskodawca otrzymał kwotę ok. 1300 zł od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Ubiegając się o ustanowienie radcy prawnego E. S. domaga się udzielenia mu prawa pomocy w częściowym zakresie, czego przesłanką jest niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Wnioskodawca musi przy tym wykazać, że jego sytuacja rodzinna, dochodowa i majątkowa uprawnia go do otrzymania dofinansowania z budżetu Państwa, którego środki są ograniczone. Związane jest to z nałożonym na strony przez ustawodawcę obowiązkiem ponoszenia kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie – art. 199 P.p.s.a. Powyższe regulacje wskazują zatem, że uzyskanie pomocy od Państwa możliwe jest tylko w sytuacji wyjątkowej, a zatem takiej, gdzie strona własnym staraniem nie jest w stanie zgromadzić środków niezbędnych do pokrycia wydatków na koszty postępowania sądowego bez uszczerbku w zakresie jej podstawowych potrzeb. Tymczasem skarżący wezwany do wyjaśnienia, z jakim uszczerbkiem dla utrzymania koniecznego jego i jego domowników wiązałoby się ustanowienie pełnomocnika z wyboru odparł, że "trudno określić". Skoro zatem sama strona nie stwierdza, że w razie poniesienia przez nią wydatku na wynagrodzenie dla profesjonalnego pełnomocnika egzystencja jej i żony byłaby zagrożona, to tym samym wskazuje na brak podstaw do uwzględnienia jej żądania. O tym, że tego rodzaju uszczerbek nie powstałby po stronie wnioskodawcy przekonuje zresztą porównanie wskazanych przez niego dochodów (ok. 1792 zł) oraz wydatków (ok. 1056 zł). Wprawdzie do wydatków tych należałoby jeszcze dodać te dotyczące utrzymania samochodu, których wysokości strona nie wskazała, jednak okoliczność ta nie mogłaby w sposób znaczący wpłynąć na stwierdzenie braku możliwości powstania przedmiotowego uszczerbku, zwłaszcza, że połowę tych wydatków ponosi syn skarżących. Uwzględniwszy powyższe należy stwierdzić, że wnioskodawca nie wykazał, że jego sytuacja materialna kwalifikuje go do uzyskania prawa pomocy w żądanym zakresie. Z podanych przez niego danych nie wynika bowiem, że w razie samodzielnego poniesienia kosztu ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika wystąpi uszczerbek w odniesieniu do podstawowych potrzeb życiowych jego i żony, a tylko ta okoliczność przesądziłaby o zasadności żądania. Dlatego też odmówiono przyznania E. S. prawa pomocy na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a..