II SA/Rz 621/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S.A. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w [...] na tę decyzję - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

A. S.A. z siedzibą w [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [....]. Rozstrzygnięcie to określało dla Spółki Oddziału w [...] za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 2 373 zł za odprowadzenie do wód – wód po przeprowadzonych próbach hydraulicznych gazociągu do potoku O. w km 2+695 dz. nr ewid. 64 obr. [...], dz. nr ewid. 9/2 obr. [...] i nr ewid. 174 obr. [...] gmina [...]. Skarga zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. W jego motywach Spółka podniosła, że wykonanie kwestionowanego aktu skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreśliła, że określona w stosunku do niej opłata jest nienależna. Może ponadto zachwiać budżetem inwestycji, w ramach której będzie ona korzystać z wód. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że prowadzi szereg działań inwestycyjnych, w ramach których notoryjnie korzysta z poboru wód i ponosi z tego tytułu należne opłaty. Gdyby więc naliczane jej w ramach tych przedsięwzięć opłaty w sposób nagły i niczym nieusprawiedliwiony zostały nałożone lub drastycznie zwielokrotnione, to mogłoby mieć to wpływ na jej finanse. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Będąca przedmiotem skargi w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydana została w oparciu o art. 273 ust. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 1566 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 273 ust. 10 tej ustawy, zaskarżenie powyższej decyzji nie wstrzymuje jej wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia przewiduje art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Stanowi on o dwóch sytuacjach, gdy uwzględnienie wniosku skarżącego w powyższym zakresie jest możliwe. Chodzi mianowicie o związane z wykonaniem przedmiotu skargi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wedle orzecznictwa sądowego, szkoda, o której mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. to taka szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu [postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 20.12.2004 r. GZ 138/04]. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 17.04.2009 r. I GSK 220/09). Istotne jest, że instytucja ochrony tymczasowej ma wyjątkowy charakter i może zostać zastosowana tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej, co skutkuje koniecznością przyjęcia, że to właśnie podmiot ubiegający się o jej zastosowanie winien uprawdopodobnić, że jest to w jego wypadku zasadne. Należy to uczynić przez stosowną argumentację oraz potwierdzające ją dokumenty. Tymczasem, wniosek złożony przez Spółkę jest w istocie bardzo lakoniczny. Oprócz zacytowania brzmienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołuje się wprawdzie na możliwość zachwiania budżetem inwestycji, której dotyczy sprawa, a następnie ogólnie na finanse przedsiębiorstwa Spółki, jednak nie przedstawia żadnych konkretnych danych w tym zakresie. Bez tych ostatnich nie jest zaś możliwa rzetelna analiza w kontekście ewentualnego spowodowania przez objętą skargą decyzję skutków określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skoro więc ze złożonego przez Spółkę wniosku nie wynikają jakiekolwiek informacje dotyczące jej kondycji finansowej, jak również nie znajdują się one w aktach administracyjnych sprawy, to tym samym Sąd nie mógł ocenić, czy rzeczywiście uiszczenie przez Spółkę opłaty określonej decyzją z dnia 4 kwietnia 2018 r. może doprowadzić do następstwa w postaci bądź niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów orzeczono o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, czego podstawę stanowił art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.