II SA/Rz 604/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.M. i E.M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W dniu 6 czerwca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga E.M. i E.M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla K.M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" M.K. w S. obejmującego rozbudowę budynku napełnialini buli gazowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną tj. zbiornikiem na ciekły tlen o pojemności 20 m ³, szczelnym zbiornikiem bezodpływowym na ścieki bytowe do 10 m ³ na działce nr 871/1 w miejscowości S. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazali, że istotnie w sprawie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poza sfomułowaniem wniosku nie podjęli nawet próby umotywowania swego żądania. Uzasadnienie skargi z kolei zawiera jedynie polemikę ze stanowiskiem organu w zakresie zasadności i legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Brak jest w nim argumentacji, która mogłaby stanowić uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się także w aktach sprawy dokumentów źródłowych ani argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Skoro zatem skarżący nie uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę czy tez trudne do odwrócenia skutki, Sąd nie mógł uwzględnić ich wniosku o czym orzekł na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.