II SA/Rz 596/14

z dnia 26 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku I.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w[..] z dnia [..] marca 2014 r. [..] w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

W skardze na opisaną w sentencji decyzję, którą uchylono w części decyzję Burmistrza [..] z [..] stycznia 2014 r. nr [..] w sprawie nienależnie pobranych przez I.G. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 1750 zł za okres od 1 października 2009 r. do 30 września 2010 r. - w zakresie określenia wysokości tej należności i określono ją na kwotę 1650 zł, a w pozostałej części utrzymano w mocy, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Podała, że ewentualna egzekucja tej kwoty spowoduje znaczne trudności w miesięcznym utrzymaniu córki, matki, jej samej, domu oraz poniesienia bieżących opłat za media i zaległych należności. Mieszka w domu o pow. 160 m2 wraz z matką, której miesięczne dochody wynoszą 1600 zł. Ona zaś utrzymuje się z alimentów w kwocie 500 zł, świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie 620 zł oraz dodatku to tego świadczenia w kwocie 200 zł, świadczenia rodzinnego wynoszącego 100 zł, dodatku z tytułu rehabilitacji niesprawnej od urodzenia córki w kwocie 80 zł i zasiłku pielęgnacyjnego wynoszącego 150 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymaniu podlega akt, który nadaje się do wykonania i wykonaniu podlega, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem skargi uczyniono decyzje wydane w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, których materialnoprawną podstawę wydania stanowiły przepisy ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 z późn. zm.) dalej: "Ualim". W myśl art. 20 ust. 2 tego aktu, decyzje w sprawach świadczeń z funduszu alimentacyjnego są natychmiast wykonalne, z wyjątkiem decyzji w sprawach dotyczących nienależnie pobranych świadczeń. Wobec zatem treści art. 25 Ualim stanowiącego, że w sprawach nieuregulowanych [w tej ustawie – przypis Sądu] stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "Kpa"), należy mieć na względzie dyspozycję art. 16 § 1 oraz art. 130 § 1 i 2 Kpa stanowiących o przymiocie ostateczności decyzji i chwili jej wykonalności, a także odpowiednie przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako że ostateczna decyzja stanowi tytuł egzekucyjny uprawniający do wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia egzekucji administracyjnej. W myśl natomiast postanowień art. 23 ust. 1, 5 i 6 Ualim, osoba która pobrała nienależnie świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami. Kwoty nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami ustalone ostateczną decyzją podlegają potrąceniu z bieżąco wypłacanych świadczeń z funduszu. Nienależnie pobrane świadczenia wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powyższe regulacje normatywne przesądzają zatem, że decyzja dotycząca nienależnie pobranych świadczeń alimentacyjnych podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa. Podzielając przy tym argumentację skarżącej o możliwości wywołania ewentualnych negatywnych skutków przez takie wykonanie zaskarżonych decyzji, z uwagi na jej sytuację rodzinną i materialną, Sąd uznał za zasadne udzielenie jej ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania pierwszoinstancyjnego. Dlatego orzekł jak w sentencji postanowienia.