II SA/Rz 590/18

Dnia 12 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku D. O. i B. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. O. i B. O. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [....] z dnia [...] kwietnia 2018 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za pobór wody powierzchniowej - postanawia – wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Opisaną w sentencji decyzją, Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] ustalił dla D. O. i B. O. (dalej w skrócie: "skarżący") opłatę stałą za pobór wody powierzchniowej rzeki [...] poprzez doprowadzalnik do napędu młyna wodnego w miejscowości N. W skardze na powyższą decyzję, skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowanie niemożliwych do odwrócenia skutków. Wniosek uzasadnili tym, że wykonanie decyzji spowoduje egzekucję komorniczą i narazi ich na dodatkowe koszty oraz pozbawi ich środków finansowych potrzebnych na pokrycie obecnych zwiększonych potrzeb związanych z leczeniem. Ponadto pozbawi ich możliwości spłaty kolejnych rat kredytu zaciągniętego na remont młyna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji, którą nałożono na skarżących obowiązek uiszczenia opłaty stałej, w czterech kwartalnych ratach po 28.515,75 zł. Nie budzi wątpliwości, iż obowiązek ten podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej, a zatem skarżący mogli wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę wysokość opłaty określonej w decyzji oraz sytuację materialną skarżących. W ocenie Sądu, skarżący przedłożyli dokumenty, z których wynika, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawiłoby ich środków na bieżące zaspokajanie swoich potrzeb. Na ich miesięczny dochód składa się bowiem świadczenie emerytalne skarżącej w wysokości 1337,38 zł, renta inwalidzka skarżącego w wysokości 1867,48 zł, zapomoga na leczenie w kwocie 125 zł, dochód z wynajmu mieszkania wynoszący 1.200 zł, środki z tytułu zaciąganych pożyczek, ponadto korzystają oni z pomocy rodziny. Ich majątek stanowi lokal mieszkalny o pow. 49 m² i wartości ok. 150.000 zł, budynek młyński (zabytek objęty prawną ochroną konserwatorską wpisany do rejestru zabytków) i lokal mieszkalny o pow. 35 m². Spłata zobowiązań z tytułu zaciągniętych pożyczek i kredytów wynosi ok. 3000 zł miesięcznie, natomiast wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, wyżywieniem, leczeniem, zakupem środków higienicznych, zobowiązaniami podatkowymi wynoszą ok. 2.600 zł miesięcznie. Reasumując Sąd stwierdza, że skarżący uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem powstania po ich stronie znacznej szkody, tj. pozbawienia środków na podstawowe potrzeby życiowe, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nich ochrony tymczasowej. Ochrona sądowa w następstwie rozpoznania skargi mogłaby okazać się iluzoryczna, albowiem po wykonaniu decyzji nie będzie możliwy powrót do stanu pierwotnego, bez poniesienia znacznych kosztów i starań w tej mierze. Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.