II SA/Rz 572/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku;

Przedmiotem skargi M. R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], o przyznaniu pomocy w formie posiłku. Decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] - SKO uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2013 r. nr [...], przyznającej M. R. pomoc w formie posiłku od dnia 14 października 2013 r. do dnia 31 października 2013 r. przez 5 dni w tygodniu: dzienna stawka żywieniowa 5 zł – jedno danie gorące w Restauracji [...] w D. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] stycznia 2014 r. nr [...], przyznał M. R. pomoc w formie posiłku od dnia 14 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r., przez 5 dni w tygodniu, dzienna stawka żywieniowa wynosi 4 zł, typ posiłku – jedno danie gorące, posiłki będą wydawane przez PUB [...] w D. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu Burmistrz ustalił, że M. R. kwalifikuje się do otrzymania pomocy w formie posiłku. Ww. mieszka z synem oraz konkubiną K. N., lecz prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Źródło jego utrzymania stanowi zasiłek pielęgnacyjny – 153 zł, zasiłek stały 252,71 zł oraz ½ dopłaty do czynszu - 149,73 zł. Organ ustali, że w przypadku M. R. dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, a nadto występuje niepełnosprawność, dlatego zostało przyznane świadczenie w formie dofinansowania do dożywiania w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". W odwołaniu od tej decyzji M. R. wniósł o ponowne i rzetelne rozpatrzenie sprawy. SKO decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium w pełni podzieliło argumentację Burmistrza i wyjaśniło, że świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego przyznawane w oparciu o ustawę z 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" ma charakter uznaniowy. Organ nie ma obowiązku spełnienia każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc, gdyż uwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych oznacza z jednej strony uwzględnienie sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej świadczeniobiorcy, z drugiej zaś uwzględnienie możliwości finansowych organu pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. R. wniósł o uchylenie decyzji SKO z [...] marca 2014 r. i zarzucił Kolegium niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wadliwe dokonanie oceny. Podniósł, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] nie znalazł podstaw do zmiany decyzji, a Kolegium w sposób wadliwy rozpoznało sprawę. Skarżący zwrócił uwagę na swoja sytuację zdrowotną - niepełnosprawność i związane z tym trudności życia codziennego. Podał, że ma alergię (tj. uczulenie na różne przyprawy, stąd posiłki przygotowuje sobie sam), dlatego kiedy zaproponowano mu pomoc w postaci obiadów w restauracji, zwrócił uwagę na ww. problem zdrowotny. Mimo to jego prośby ignorowano, a Kierownicza Ośrodka stwierdziła, że nie ma innej możliwości jak korzystanie ze stołówki. Podkreślił, że po skorzystaniu ze stołówki dostał wysypki. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest uzasadniona ale z innych przyczyn niż zostały wskazane w jej treści. Otóż niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącego z dnia 2.10.20013 r. do MOPS [...] o przyznanie pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (k. 8 akt [...]). Wnioskowi nadano numer [...]. W rozpoznaniu tegoż wniosku Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r. [...] przyznał skarżącemu pomoc w formie posiłku od dnia 14 października 2014 r. do dnia 31 października 2013 r. przez 5 dni w tygodniu, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na skutek odwołania M. R. SKO [...] decyzją z dnia [...].11.2013 r. [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...].01.2014 r. [...] Burmistrza Miasta [...] wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy i w rozpoznaniu wniosku z 16.12.2013 r. o numerze [...] przyznano skarżącemu pomoc w formie posiłku od 14 do 31.01.2014 r. przez 5 dni w tyg. i nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z pisma SKO z dnia 23.09.2014 r. skierowanego do tut. Sądu pod numerem [...] w aktach MOPS znajduje się decyzja SKO z dnia [...].11.2013 r., [...], a nie wniosek M. R. Oznacza to, że wniosek w rozpoznaniu którego wydano decyzję z 10.01.2014 r. nie został złożony w dniu 16.12.2013 r. i zarejestrowany pod podanym numerem w MOPS. Nie wiadomo jednak czy taki wniosek w ogóle został złożony i jaką miał treść. Należy podkreślić, że decyzja organu I instancji zapadła także "przy ponownym rozpatrzeniu sprawy" czyli dotyczyła sprawy, w której SKO wydało w dniu [...].11.2013 r. [...] decyzję kasacyjną. Oczywistym jest więc, że przedmiotem procedowania po raz drugi przez organ I instancji był z pewnością pierwotny wniosek skarżącego z 2.10.2014 r. Rozstrzygnięcie w jego przedmiocie powinno znaleźć odzwierciedlenie w treści zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, co jednak nie miało miejsca. Informacji takich brak w aktach sprawy, zaś lektura uzasadnienia kontrolowanej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji nie daje nań odpowiedzi. SKO wydając zaskarżoną decyzję na skutek odwołania M. R. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...].01.2014 r. zaakceptowało jej treść. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było więc z naruszeniem art. 7, 77, 80 k.p.a., co przełożyło się na wadliwość uzasadnienia obu decyzji. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. polegało na tym, że brak w nich jasnego wskazania w jakiej sprawie rozstrzyganej po raz pierwszy czy ponownie z jakiego wniosku zapadły wydaje w sprawie decyzje. Opisane naruszenia w oczywisty sposób mogły mieć wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą kierować się wskazówkami zawartymi w treści niniejszego uzasadnienia.