II SA/Rz 562/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zamiaru przekształcenia szkoły podstawowej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

Opisanym w sentencji postanowienia rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Podkarpacki stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], podjętej w przedmiocie wyrażenia zamiaru przekształcenia Szkoły Podstawowej im. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Gmina [...] wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2019 r. wezwano Gminne [...] do nadesłania uchwały podjętej w przedmiocie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]. W piśmie procesowym z dnia 17 czerwca 2019 r. zawodowy pełnomocnik Gminy podał, że w najbliższym czasie nie jest planowana sesja Rady Miejskiej w [...], wobec czego skarżąca nie jest w stanie wykonać wezwania Sądu, skutkiem czego cofa wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Nie ulega wątpliwości tak judykatury, jak i doktryny, że nie jest możliwe cofnięcie skargi, jeśli z powodu braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r. I OSK 1829/07, postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 marca 2013 r. I SA/Op 155/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl; T.Woś. Art. 60. w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016 r.). W realiach opisywanej sprawy Gmina [...] wniosła skargę bez uprzedniego podjęcia przez jej organ uchwałodawczy uchwały w tym przedmiocie. Tymczasem było to obowiązkiem skarżącej, wynikającym, z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 506). Zgodnie z powyższą regulacją, do złożenia skargi (na rozstrzygnięcie organu nadzorczego – adnotacja Sądu) uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Brak ten, jak wynika z pisma skarżącej z dnia 17 czerwca 2019 r., nie został również uzupełniony w toku postępowania sądowoadministracyjnego. To zaś czyni skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 ust. 1 pkt 6 P.p.s.a. i obliguje Sąd do jej odrzucenia, przy jednoczesnym braku możliwości uwzględnienia cofnięcia skargi przez stronę skarżącą i w konsekwencji umorzenia postępowania.