II SA/Rz 538/25

15 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu 15 maja 2025 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 12 lutego 2025 r. nr SKO.4170/108/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania - p o s t a n a w i a - I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić M. K. kwotę 100 zł /słownie: stu złotych/ tytułem uiszczonego nienależnie wpisu od skargi.

Zaskarżonym postanowieniem z 12 lutego 2025 r. nr SKO.4170/108/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Rakszawa w przedmiocie ustalenia wobec M. K. (dalej: "Skarżąca") obowiązku usunięcia odpadów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało uchylone w całości postanowieniem z 9 kwietnia 2025 r. nr SKO.420/95/2025, wydanym na skutek uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.". Powyższe postanowienie zostało odebrane przez Skarżącą 18 kwietnia 2025 r. Do chwili obecnej do WSA w Rzeszowie nie wpłynęła skarga na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 P.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze skorzystało z opisanego wyżej uprawnienia i postanowieniem autokontrolnym z 9 kwietnia 2025 r. uwzględniło w całości wniesioną skargę, uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak wynika z informacji uzyskanych od organu oraz analizy urządzeń biurowych Sądu, postanowienie autokontrolne nie zostało zaskarżona. Oznacza to, że przedmiot zaskarżenia został wyeliminowany z obiegu prawnego. Wskazana okoliczność czyni postępowanie bezprzedmiotowym i obliguje Sąd do jego umorzenia w myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odnosząc się do pkt II postanowienia tut. Sąd wskazuje, że wnosząc skargę na opisane w rubrum postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, Skarżąca uiściła na rachunek bankowy Sądu kwotę 100 zł – jak podała, tytułem "wpisu od skargi". W przypadku uwzględnienia skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., przed przekazaniem skargi sądowi, Skarżący nie ma obowiązku uiszczenia wpisu. Przepis ten daje bowiem podstawę do rozpoznania skargi przez organ i jej uwzględnienia, przy czym nie jest to uzależnione od uiszczenia przez skarżącego jakiejkolwiek opłaty. Nie jest możliwe do zaakceptowania takie rozumowanie, że po uwzględnieniu skargi przez organ i przekazaniu sprawy sądowi, sąd powinien wezwać skarżącego do uiszczenia wpisu. Po pierwsze, skarga została już uwzględniona, a więc cel skargi został osiągnięty, bez angażowania sądu. Po drugie, nie jest możliwe w takim przypadku odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu przez Skarżącego, skoro skarga została już uwzględniona. Oznacza to, ze w takiej sprawie nie ma podstaw do przyjęcia, że od takiej skargi pobiera się wpis, na podstawie art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., który zobowiązany jest uiścić skarżący na podstawie art. 214 § 1 P.p.s.a. Wpis od skargi, którego nie miał obowiązku uiścić skarżący nie jest opłatą należną w rozumieniu art. 223 § 2 P.p.s.a. Reasumują, należy przyjąć, że w sytuacji, gdy organ uwzględnił skargę na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. przed przekazaniem skargi sądowi i wpis od skargi nie został uiszczony przez skarżącego, sąd w postanowieniu o umorzeniu postępowania nie może nakazać ściągnięcia wpisu od organu na podstawie art. 223 § 2 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 6 czerwca 2014 r. , sygn. II OZ 446/14). W związku z powyższym, Sąd działając na podstawie art. 225 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.