II SA/Rz 485/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J.P., A.P., M.P. i K.Z. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę K.Z.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez M.P., J.P. oraz A.P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości położonej w [...], gm. [...], oznaczonej jako działka nr 1254. Z akt sprawy wynika, że w/w nieruchomość stanowiła własność S.P., zaś po jego śmierci na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] Wydział I Cywilny z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt [...] spadek po nim nabyli wdowa M.P. oraz synowie J. i A.P. po 1/3 części. W postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r. Wojewoda [...] nadmienił, że poza obecnymi właścicielami działki tj. M.P., J.P. oraz A.P. pod odwołaniem podpis złożyła również K.Z., jednak nie przedłożyła dowodów, że jest stroną w prowadzonym postępowaniu. Zarówno decyzja organu I instancji, jak i postanowienie organu II instancji nie były doręczane K.Z. W dniu 25 kwietnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęły zawarte w jednym piśmie procesowym skargi M.P., J.P., A.P. oraz K.Z. na opisane wyżej postanowienie. W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 23 maja 2018 r. wezwano K.Z. do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braku formalnego skargi poprzez wykazanie istnienia interesu prawnego w skarżeniu w/w postanowienia oraz jego naruszenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 25 maja 2018 r. W wyznaczonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Rozpoznanie takiej skargi, w myśl art. 183 § 1 pkt 1 P.p.s.a., rodziłoby nieważność postępowania. Zważywszy na powyższe, wskazać należy, że jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) podmiot. Kwestię tę reguluję art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a inny podmiot, jeżeli ustawy przyznają mu takie prawo. Natomiast, zgodnie z art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Analiza akt sprawy prowadzi do uznania, że K.Z. nie była stroną w prowadzonym przed organami postępowaniu administracyjnym. Postępowanie to zostało wszczęte na skutek wniosku [...] S.A. w [...], Oddział w [...], skierowanego do Starosty [...], o zobowiązanie właścicieli do udostępnienia nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1254 położonej w miejscowości [...], gmina [...], celem wykonania przez wnioskodawcę remontu istniejącego na tej nieruchomości odwiertu [...] oraz zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie tych czynności. Pierwotnym właścicielem przedmiotowej nieruchomości był S.P. W toku postępowania ustalono, że po jego śmierci na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] Wydział I Cywilny z dnia [...] maja 2005 r. sygn. akt [...] spadek po nim nabyli wdowa M.P. oraz synowie J. i A.P. po 1/3 części. Osoby te były adresatami wydanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. i to oni jako właściciele w/w nieruchomości zostali zobowiązani do jej udostępnienia wnioskodawcy. Pod odwołaniem od powyższej decyzji podpis złożyła również K.Z. W swoim postanowieniu z dnia [...] marca 2018 r. Wojewoda [...] zauważył, że w/w osoba nie przedłożyła żadnych dowodów na wykazanie statusu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Rozstrzygnięcie to zostało skierowane jedynie do właścicieli objętej wnioskiem nieruchomości tj. M.P., J.P. oraz A.P. oraz doręczone jedynie tym osobom, jako stronom postępowania. Skargę na powyższe postanowienie, poza wymienionymi właścicielami nieruchomości wniosła ponadto K.Z. Skarżąca złożyła również podpisy pod kolejnymi składanymi w sprawie pismami procesowymi. Wobec powyższego skierowano do niej wezwanie, celem ustalenia istnienia interesu prawnego w skarżeniu kwestionowanego postanowienia. Wezwanie Sądu pozostało jednak bez odpowiedzi. Wyznaczony 7-dniowny termin na wykonanie wezwania upłynął bezskutecznie z dniem 1 czerwca 2018 r. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że skarżąca nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, jej skargę należało uznać za niedopuszczalną, z uwagi na brak legitymacji skargowej do jej wniesienia i jako taką podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.