II SA/Rz 478/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie przebudowy dachu -skargę oddala-

Przedmiotem skargi B.B. (dalej: skarżąca) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: WINB) z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] i umarzająca postępowanie organu I instancji w sprawie przebudowy dachu. Z akt sprawy wynika, że PINB w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] nakazał G.L. dokonać rozbiórki samowolnie rozpoczętej rozbudowy budynku mieszkalnego o wym. 4,30 m x 11,20 m i nadbudowy budynku mieszkalnego o wymiarach 12,60 m x 11,20 m na działce położonej w [...]. WINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] stwierdził nieważność tej decyzji w części dotyczącej nakazania G.L. dokonania rozbiórki samowolnie rozpoczętej rozbudowy budynku mieszkalnego, odmawiając jednocześnie stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej rozbiórki samowolnie rozpoczętej nadbudowy. Sprawa rozbudowy budynku mieszkalnego została zakończona decyzją PINB z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], o pozwoleniu na użytkowanie. Postępowanie egzekucyjne w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku rozbiórki nadbudowy budynku mieszkalnego zostało wszczęte w 2003 r. Od tego czasu toczyły się postępowania administracyjne przed organami nadzoru budowlanego zarówno z urzędu jak i na wnioski G.L. zmierzające do zmiany orzeczonego nakazu rozbiórki jak i do uznania zarzutu wykonania obowiązku w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. PINB umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie prawidłowości wykonania robót budowlanych polegających na nadbudowie dachu na budynku mieszkalnym na działce nr ewid. 332 w miejscowości [...]. Następnie WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skargi na powyższe rozstrzygnięcie złożyli B.B. i G.L. WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. II SA/Rz 762/13 skargi oddalił. W ponownie prowadzonym postępowaniu PINB przeprowadził oględziny i ustalił, że stan dachu od czasu ostatniej kontroli nie uległ zmianie. W tej sytuacji PINB decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 – dalej: P.b.) nakazał G.L. zaniechanie dalszych robót budowlanych przy przebudowie dachu na budynku mieszkalnym, położonym na działce nr 332 w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że roboty budowlane przy przebudowie dachu zostały wykonane z naruszeniem art. 28 P.b., jednak wykonano je zgodnie ze sztuką budowlaną. Nie naruszają przepisów, dlatego też nie było podstaw do nakazania inwestorowi jakichkolwiek robót, aby już wykonane prace doprowadzić do stanu zgodnego z przepisami. Zdaniem organu decyzja o zaniechaniu dalszych robót budowlanych legalizuje stan istniejący ale tylko w zakresie przeprowadzonych robót i ma doprowadzić do sytuacji, w której inwestor dalszych robót nie będzie mógł prowadzić. Od powyższej decyzji odwołania złożyli B.B. oraz G.L. Zdaniem B.B. nieprawdą jest stwierdzenie organu I instancji, jakoby inwestor zadośćuczynił jej interesom rozbierając samowolnie wzniesioną ścianę z otworami w części sąsiadującej z jej działką na głębokości 3 m od granicy działki, przywracając budynek formą i kształtem do stanu sprzed nadbudowy. Prawo budowlane wyraźnie mówi, że w nadbudowanej ścianie w granicy działek nie może być otworów okiennych, dlatego takie sformułowanie jest nadużyciem organu. Zarzuciła, że inwentaryzacja wraz z ekspertyzą opracowana przez inż. S.M. jest błędna i niepoprawna. Potwierdza stan istniejący jako zgodny z przepisami, który faktycznie taki nie jest oraz daje wytyczne projektowe niezgodne z przepisami w zakresie docieplenia ściany granicznej przedmiotowego budynku styropianem na kleju, co wskazuje na materiał palny. Nieprawdą jest też, że obecnie dach jest taki sam jak przed wykonaniem samowolnej rozbudowy i nadbudowy w 2001 r. Wcześniej dach był dwuspadowy o kierunku kalenicy prostopadłym do drogi. W wyniku inwestycji (maj 2001 r.) pierwotny dach został rozebrany i zastąpiony nowym dachem wielospadowym o układzie kalenicy równoległym do drogi. Świadczy to o rozbudowie i nadbudowie budynku, nie zaś o przebudowie. Podała dodatkowo, że w sprawie zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 332 i 333 nie było prowadzone żadne postępowanie. Nadto poinformowała, że G.L. na jej działce w maju 2016 r. wykonał utwardzenie kostką brukową. Zatem stwierdzenie organu o braku zmiany stanu od czasu ostatniej kontroli nie polega na prawdzie. W ocenie odwołującej inwestycja powinna podlegać procedurze zawartej w art. 48 ust. 1 P.b., a nie legalizacji. Natomiast G.L. podniósł, że przebudowa dachu na jego budynku mieszkalnym została zakończona przed 2006 r., a jej wykonanie było uwarunkowane rozbudową budynku, która została zakończona prawomocną decyzją PINB z dnia [...] grudnia 2006 r. zezwalającej na użytkowanie obiektu. Od tego czasu przy przebudowie dachu na budynku mieszkalnym nie były prowadzone żadne roboty budowlane. Uważa, że sprawa nadbudowy i przebudowy dachu została zakończona decyzją PINB z dnia [...] kwietnia 2013 r. W zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. PINB dał dowód, że wykonana przebudowa dachu nie ma wpływu na zmianę podstawowych gabarytów budynku. Ustalił też, że roboty budowlane są zgodne z prawem budowlanym i że nie ma podstaw do nakazywania jakichkolwiek robót. W ocenie odwołującego nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych jest bezpodstawny. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] WINB uchylił w całości decyzję PINB z dnia [...] czerwca 2016 r. i jednocześnie nakazał G.L. doprowadzenie dachu budynku usytuowanego na działce nr ewid. 332 w [...], od strony działki nr 333 do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie w terminie do 30 grudnia 2016 r. wymienionych w tej decyzji robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2017 r. II SA/Rz 1590/16 uchylił w/w decyzję WINB z dnia [...] września 2016 r. W następstwie powyższego wyroku, WINB decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. – dalej: k.p.a.) oraz art. 50 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.) uchylił decyzję PINB z dnia [...] czerwca 2016 r. i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji w sprawie w/w przebudowy dachu. Jak wyjaśnił organ w dniu 5 września 2016 r. podczas rozprawy administracyjnej z udziałem stron ustalono, że na działce nr 332, położonej w [...] znajduje się budynek mieszkalny z wykonanym jesienią 2015 r. dociepleniem i nową elewacją. Od strony działki nr 333, własności B.B. ściana budynku jest pełna. Dach o konstrukcji drewnianej, kryty blachą trapezową ze spadkiem od strony działki nr 333 w kierunku tej działki. Okap dachu wystaje 12 cm plus rynna 16 cm, poza lico docieplonej ściany murowanej budynku. Na sąsiedniej działce nr 333 znajduje się murowany budynek gospodarczy z dachem dwuspadowym, którego południowa połać (od strony działki 332) ma spadek w kierunku działki 332. Wysięg okapu dachu na budynku gospodarczym B.B. wynosi ok. 60 cm. Ściana budynku gospodarczego od granicy z działką G.L. jest pełna bez otworów. Odległość pomiędzy ścianami budynku mieszkalnego na działce nr 332 i budynku gospodarczego na działce nr 333 wynosi od 1,40 m do 1,80 m. W trakcie rozprawy nie było możliwości dokonania pomiaru budynku od granicy działki nr 332, ponieważ strony nie wskazały geodezyjnych znaków granicznych. Według oświadczenia G.L. granica pomiędzy jego działką 332, a działką nr 333, od ściany budynku przed dociepleniem przebiega w kierunku północnym od 60 cm od strony drogi i zwęża się do 40 cm na wysokości północno-zachodniego naroża jego budynku mieszkalnego. Według oświadczenia B.B. granica pomiędzy działkami przebiega po licu ściany budynku G.L. przed dociepleniem i jej przebieg odpowiada przebiegowi uwidocznionemu na mapie zasadniczej do celów projektowych z 2001 r. dołączonej do akt. Na podstawie akt sprawy organ odwoławczy ustalił, że dach od strony działki nr 333 wygląda podobnie lecz zmieniono pokrycie z dachówki na blachę, zaś kształt dachu od oględzin dokonanych przez organ powiatowy w dniu 2 lipca 2003 r. nie uległ zmianie. Roboty budowlane przy przebudowie dachu zostały zakończone. Wykonane roboty organ zakwalifikował jako przebudowę zgodnie zdefiniowaną w art. 3 pkt 7a P.b. Jak wskazał, w wyniku przeprowadzonych robót nie powstała nowa kondygnacja. Dalej wyjaśnił, że w tym przypadku wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał, co skutkowało dokonaniem samowoli budowlanej. Organ odwoławczy ocenił, że PINB prawidłowo rozstrzygał przedmiotową sprawę w oparciu o przepisy art. 50 i 51 P.b. Jednakże nie sposób było zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji w sytuacji gdy roboty zostały zakończone i organ stwierdził, że nie naruszają przepisów oraz zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. Zatem art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. nie mógł znaleźć w tej sytuacji zastosowania. Jednocześnie wskazał, że zgodnie z dokonaną przez Sąd w wyroku II SA/Rz 1590/16 oceną, że w rozpatrywanym przypadku nie miały zastosowania przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), a istniejący stan przebudowanego dachu od strony działki nr 333 nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, brak było podstaw do nakazania określonych czynności lub robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. W kwestii podnoszonych zarzutów organ wskazał m.in., że sprawa nadbudowy i rozbudowy została zakończona i nie dotyczy zaskarżonej decyzji, dlatego nie odnosił się do zarzutów w tym zakresie. Wyjaśnił ponadto, że ustalanie przebiegu granic nie należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B.B. wniosła o uchylenie opisanej wyżej decyzji WINB z dnia 20 lutego 2018 r. w całości, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz o zawieszenie postępowania do czasu uregulowania kwestii ustalenia przebiegu linii granicznej pomiędzy działkami nr 332 i 333 w [...]. Zdaniem skarżącej wadliwość zaskarżonej decyzji wynika z błędnej oceny charakteru inwestycji zrealizowanej przez G.L. na nieruchomości oznaczonej jako działka nr 332, a także z powodu niewyjaśnienia kwestii związanych z odległością realizowanego obiektu budowlanego od granicy z działką skarżącej. Podniosła, że inwestor w dalszym ciągu nie uzupełnił dokumentacji w tej sprawie, zaś organ nie podjął w tej kwestii żadnych działań. Wskazała, że inwestor podczas przeprowadzonej w dniu 5 września 2016 r. rozprawy nie był w stanie wskazać żadnych znaków granicznych wyznaczających przebieg granicy jego nieruchomości z nieruchomością skarżącej. Działki stron nadal nie zostały rozgraniczone. Zdaniem skarżącej z tego powodu postępowanie winno zostać zawieszone. Ponadto skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że badanie wykonanych robót budowlanych sprowadza się do oceny czy roboty te nie powodują zagrożenia dla ludzi i mienia. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje : Skarga została oddalona, bowiem okazała się niezasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie Strona uczyniła decyzję WINB o uchyleniu w całości decyzji PINB i umorzeniu postępowania administracyjnego, prowadzonego w sprawie przebudowy dachu na starej części budynku mieszkalnego położonego na działce o nr 332 w [...], od strony działki nr 333. Decyzje Organów zostały wydane w wyniku zastosowania przepisów art. 50 i 51 P.b. o postępowaniu naprawczym. Tego rodzaju postępowanie można prowadzić w odniesieniu do innych niż samowola budowlana przypadków robót budowlanych naruszających obowiązujące regulacje prawne w zakresie procesu inwestycyjnego. Nie stanowi kwestii to, że dach w/w budynku został przebudowany przez jego właściciela bez wymaganego przez prawo pozwolenia na budowę. Stan faktyczny sprawy wbrew twierdzeniom skargi został ustalony w sposób prawidłowy, po właściwym zastosowaniu regulacji art. 7, 77 i 80 K.p.a. Zebrany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę dla wiążących rozstrzygnięć Organu odwoławczego o umorzeniu postępowania administracyjnego. Znaczenie kluczowe w niniejszej sprawie odgrywał prawomocny wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 30 sierpnia 2017 r., o sygn. II SA/Rz 1590/16. Otóż w myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z uwagi na treść przytoczonego przepisu P.p.s.a. wypada przypomnieć, iż na mocy w/w wyroku Sąd uwzględnił skargę G.L. i uchylił uprzednio wydaną przez WINB decyzję administracyjną nakazującą inwestorowi doprowadzenie dachu Jego budynku mieszkalnego od strony działki o nr 333, do stanu zgodnego z przepisami. Wyrażono w tym orzeczeniu jednoznaczną ocenę, iż stan dachu budynku mieszkalnego od strony działki nr 333 odpowiada stanowi istniejącemu wcześniej a więc przed przebudową (za wyjątkiem zmiany pokrycia, co w okolicznościach sprawy wobec niepalności zarówno dachówki jak i blachy nie ma znaczenia). Zdaniem Sądu, WINB w uzasadnieniu uchylonej decyzji o nakazie doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami nie wykazał w sposób dostateczny zasadności przesłanek, którymi kierował się stosując art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b. Podkreślono w wyroku brak podstaw do samoistnego wywodzenia nakazu wykonania określonych robót, z samego tylko faktu dokonania przez Inwestora przebudowy dachu od strony działki nr 333. W istocie bowiem w wyniku dokonanej przebudowy istniejący od kilkudziesięciu lat stan rzeczy nie uległ zmianie. Zauważono także, iż wymogi z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym odległość okapu od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m, są bezpośrednio adresowane do budynków nowo sytuowanych od daty obowiązywania rozporządzenia, co z pewnością nie obejmuje budynku stanowiącego własność G.L. (wg. poczynionych przez organy ustaleń, mimo rozbudowy w 1994 r., był on wybudowany wcześniej od posadowionego w 1967 r. na działce nr 333 budynku gospodarczego). Zdaniem WSA, WINB ponownie wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszył powołanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego. Organ odwoławczy wykonał wytyczne wynikające z przytoczonego wyżej prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego oraz zastosował się do wyrażonej w nim oceny prawnej. Przede wszystkim wskazany Organ za wyrokiem WSA uznał, że przepis § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia wobec stwierdzonej nielegalnej przebudowy dachu nie może mieć zastosowania, gdyż tego rodzaju regulacje rozporządzenia – normujące minimalne odległości obiektu budowlanego od granicy z działką sąsiednia - nie mają zastosowania względem budynków istniejących, tylko obiektów nowo sytuowanych. Podstawowe znaczenie odgrywa zaś to czy przeprowadzone roboty polegające na przebudowie dachu powodują zagrożenie dla ludzi i mienia. Za WSA, Organ odwoławczy przyjmuje także, że brak jest podstaw do wywodzenia tego typu zagrożeń, skoro stan obiektów, który potencjalnie miałby na to wpływ nie uległ zmianie. Należy się z tym zgodzić bowiem nielegalność przebudowy dachu budynku polegająca na nieuzyskaniu wymaganej zgody organu architektoniczno – budowlanego, sama w sobie nie świadczy o powstaniu niebezpieczeństw dla ludzi czy nawet mienia. Istniejący stan rzeczy od kilkudziesięciu lat nie uległ modyfikacji, zaś budynek na działce o nr 332 należący do G.L. został wybudowany wcześniej niż budynek strony skarżącej; tym bardziej więc nie można kierować do inwestora zarzutów wywodzonych z przepisów o minimalnych odległościach. W zgodzie z dokonaną oceną WSA, WINB w dalszym ciągu kwalifikuje wykonane roboty jako przebudowę, słusznie uznając w tym względzie niezasadność zarzutów wyrażonych na temat kwalifikacji robót budowlanych we wniesionym odwołaniu. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że Sąd wyraził w swym orzeczeniu jednoznaczne stanowisko o tym, że inwestor dokonał nielegalnej przebudowy dachu, stąd konieczne stało się rozstrzygnięcie sprawy na gruncie przepisów P.b. o postępowaniu naprawczym. WINB ma słuszność pisząc w odpowiedzi na zarzuty odwołania o tym, że wykonane roboty nie noszą cech rozbudowy czy nadbudowy. Wreszcie odniesiono się do sprawy kluczowej, czyli do tego czy istnieje zagrożenie dla bezpieczeństwa, stwierdzając że takie niebezpieczeństwo jako bezpośredni skutek działań inwestora nie zaistniało. Dokonane zmiany, w tym polegające na wymianie pokrycia dachu, nie miały według Organu wpływu na pogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej, co znajduje potwierdzenie w znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzie technicznej zrealizowanej w ramach inwentaryzacji wykonanych robót (karty akt administracyjnych nr 166 do 167). Wykazano w sposób przekonujący brak podstaw do stosowania w niniejszej sprawie regulacji materialnoprawnych z art. 51 ust. 1 P.b., co musiało skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego w całości – art. 105 § 1 K.p.a.. Kwestionowanie przez Skarżącą oceny prawnej WSA wypowiedzianej na temat konieczności wyjaśnienia czy wykonana przebudowa dachu powoduje zagrożenie dla ludzi lub mienia, nie może przynieść spodziewanego rezultatu z uwagi na przytoczoną wyżej treść art. 153 P.p.s.a. Strony na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego nie wykazały, aby toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe. Kwestia praw do dysponowania nieruchomością na cele budowlane także nie budzi wątpliwości. Natomiast dokładne położenie linii granicznych pomiędzy działkami Stron nie ma znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia, skoro § 12 rozporządzenia nie odgrywał znaczenia dla kontroli wykonanej nielegalnie przebudowy dachu, który nie zmienił swego pierwotnego kształtu (wymiarów). WSA związany swą uprzednią oceną, zobligowany jest powtórzyć za Organem, że powołana regulacja rozporządzenia ma zastosowanie, jednakże do obiektów nowo sytuowanych nie zaś do istniejących w dacie wejścia w życie rozporządzenia oraz aktualnie użytkowanych. WINB odnosi się w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia do podniesionej przez skarżącą stronę kwestii odległości okapu od granicy z działką sąsiednią słusznie stwierdzając, że ustalenie spornej granicy nieruchomości działek o nr 332 i 333, nie należy do zakresu działania organów nadzoru budowlanego. Dlatego też wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia kwestii dokładnego położenia granicy działek w odrębnym postępowaniu sądowym nie mógł zostać uwzględniony, tym bardziej, że nie wykazano aby takie postępowanie aktualnie się toczyło. Wobec stwierdzonych okoliczności uznać należało, że decyzja WINB jest prawidłowa pod względem zgodności z przepisami prawa procesowego oraz materialnego. Organ odwoławczy wykonał wytyczne z prawomocnego wyroku WSA i przyjął dokonaną przez Sąd ocenę prawną działań inwestora. Zastosowanie się przez WINB do sugestii strony skarżącej stanowiłoby o istotnym naruszeniu przez Organ art. 153 P.p.s.a. i musiałoby skutkować skasowaniem tak wydanej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Reasumując, zaskarżona decyzja jako w pełni legalna winna pozostać w obrocie prawnym. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł też takich uchybień, które nakazywałyby skorzystanie z art. 134 i 135 P.p.s.a. Przedstawione motywy musiały zadecydować o oddaleniu w całości wniesionej skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.