II SA/Rz 44/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi - p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 44/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 9 czerwca 2014 r. J. S. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Z zachowaniem ustawowego terminu skarżący wniósł sprzeciw. Z informacji uzyskanych od J. S. wynika, że posiada dom o powierzchni 90 m2, mieszkanie o powierzchni 75 m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 1,30 ha. Comiesięczny dochód wnioskodawcy stanowi emerytura w wysokości 1 300 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wskazać należy, że informacje przedstawione przez skarżącego we wniosku będącym przedmiotem rozpoznania nie dają podstaw do przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Wnioskodawca w niniejszej sprawie został zwolniony od kosztów sądowych, zaś ubiegając się o ustanowienie adwokata domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w rozumieniu art. 245 § 2 P.p.s.a. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że wykazanie zaistnienia takiej okoliczności, tj. niemożności poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, leży po stronie wnioskodawcy. Osoba wnioskująca jest zobligowana do pełnego i wyczerpującego przedstawienia swojej sytuacji rodzinnej i bytowo – materialnej, w sposób umożliwiający ocenę zasadności złożonego wniosku. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie Sądu uzależnione jest od tego, co zostało wykazane przez wnioskodawcę. Analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on niemożności poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Przy deklarowanych przychodach w wysokości 1 300 zł z tytułu pobieranego świadczenia emerytalnego nie wykazał on swoich comiesięcznych wydatków, a zatem faktycznie nie udokumentował aby całość ww. kwoty pokrywała niezbędne i konieczne comiesięczne wydatki. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że całość swoich dochodów przeznacza na zapewnienie podstawowych i niezbędnych potrzeb materialno – bytowych. W rozpoznawanym wniosku taka sytuacja nie występuje, co obliguje Sąd do orzeczenia o odmowie przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Mając na względzie powyższe, orzekając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.