II SA/Rz 425/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 5 marca 2026 r. nr 43/2026 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażania - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić L. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

W dniu 31 marca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie wpłynęła skarga Ł.Z. (dalej: "skarżący"), reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika – adwokata, na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia 5 marca 2026 r. nr 43/2026 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażania. Do skargi załączone zostało pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego przed: "wszystkimi sądami powszechnymi, organami administracji publicznej, organami ścigania, osobami fizycznymi i prawnymi oraz innymi instytucjami". W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 31 marca 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącego, do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "P.p.s.a."). Wezwanie zawierało pouczenie, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 kwietnia 2026 r. (k. 18 akt sądowych). W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego nie ustosunkował się do wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi jakim powinno odpowiadać pismo wnoszone przez stronę do sądu regulują odpowiednio art. 46 i art. 47. Jak stanowi art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Stosownie zaś do art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że zawodowy pełnomocnik reprezentujący skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi w zakresie złożenia pełnomocnictwa. Do skargi zostało co prawda załączone pełnomocnictwo, jednakże w zakresie reprezentacji przed sądami zostało ono ograniczone jedynie do sądów powszechnych. Zacytowane na wstępie brzmienie wskazanego w tym pełnomocnictwie zakresu reprezentacji jednoznacznie wskazuje na jego zawężający charakter w odniesieniu do występowania pełnomocnika przed sądami. Wobec powyższego Sąd postanowił wezwać pełnomocnika strony do uzupełnienia dostrzeżonego braku w zakresie złożenia stosownego pełnomocnictwa do występowania przez sądami administracyjnymi. Pełnomocnik odebrał wezwanie w dniu 2 kwietnia 2026 r., a zatem termin na jego wykonanie upływał z dniem 9 kwietnia 2026 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego nie odniósł się do wezwania Sądu, w konsekwencji czego skarga pozostaje obarczona brakami uniemożliwiającymi nadanie jej prawidłowego biegu. Z związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.