II SA/Rz 418/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009r. znak: [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - postanawia - odrzucić skargę.

W dniu 29 kwietnia 2009r. wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarga Gminy Miejskiej [...] na postanowienie tego organu z dnia [...] marca 2009r. znak: [...]. Rozstrzygnięcie to - wydane w oparciu o art. 123 w zw. z art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej następnie jako k.p.a. – po rozpoznaniu zażalenia B. K. i T. K. na niezałatwienie w ustawowym terminie sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy terenu działek nr [...] i [...] położonych w P. przy ul. K. dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa budynku handlowo-usługowego z poddaszem mieszkalnym wraz ze zjazdem z drogi publicznej" – uznało powyższy środek prawny za uzasadniony (pkt 1), wyznaczyło organowi I instancji 30-dniowy termin do rozpatrzenia sprawy, liczony od dnia otrzymania niniejszego postanowienia (pkt 2) oraz zarządziło wyjaśnienie przez Burmistrza Miasta [...] przyczyn uchybienia terminu i ustalenie osób winnych niezałatwienia powyższej sprawy w terminie (pkt 3). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres działania sądów administracyjnych określa art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. Stanowi on w § 1, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując określone w ustawie środki. Postanowienia § 2 cytowanego przepisu wyznaczają szczegółowo zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego poprzez enumeratywne wskazanie prawnych form działania organów administracji, które podlegają zaskarżeniu do tego sądu. I tak, wedle jego pkt 2 przedmiot skargi mogą stanowić postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Objęte niniejszą skargą postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane zostało na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. stosownie do którego organ, do którego wniesione zostało zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, uznając je za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezachowania terminu rozstrzygnięcia sprawy; w razie zaś potrzeby zarządza także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Taką też treść, z wyjątkiem wyrażonej w końcowej części powołanego artykułu możliwości (działania zapobiegające) ma skarżone postanowienie Kolegium z dnia 30 marca 2009r. Zarówno w doktrynie, jak też i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości pogląd, iż rozstrzygnięcie w trybie wspomnianego przepisu ma charakter incydentalny tj. wpadkowy (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.04.2001r. IV SA 1866/2000 ONSA 2002/4 poz. 144, komentarz do art. 3 P.p.s.a. Tadeusz Woś, Lex Polonica). Nie rozstrzyga ono zatem sprawy co do jej istoty. Z uwagi zaś na brzmienie art. 141 § 1 k.p.a. nie przysługuje na nie zażalenie, bowiem stanowiący jego podstawę prawną art. 37 § 2 środka takiego nie przewiduje. Ze względu zaś na fakt, iż postępowanie toczące się na skutek zażalenia strony w omawianym trybie związane jest ściśle z jej zarzutem bezczynności odnoszącym się do organu niższego stopnia, stanowisko zajęte przez organ wyższego stopnia nie może kończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty. Uprawnionym do tego jest bowiem w pierwszej kolejności organ pierwszej instancji. Dlatego też - mimo błędnego pouczenia przez SKO, zawartego w kwestionowanym postanowieniu, o dopuszczalności jego zaskarżenia do sądu administracyjnego - skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Skarżone rozstrzygnięcie nie mieści się bowiem w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., a tylko w stosunku do takich przysługuje droga sądowoadministracyjna. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. i art. 37 § 2 k.p.a.